รอยร้าวในคฤหาสน์

"คุณหมอรินรดาคิดว่า... การซ่อนหลักฐานไว้ในรายงานนิติเวช จะช่วยปกป้องคนผิดไปได้ตลอดกาลอย่างนั้นหรือครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน ภายในห้องทำงานส่วนตัวโอ่อ่าสไตล์โมเดิร์นลักชูรีของคฤหาสน์ตระกูลภาคิน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดันของชายหนุ่ม รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี แผ่นหลังตั้งตรงดิ่งราวกับเสาเข็ม เธอยังคงสวมใส่ชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างประณีตเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของแพทย์นิติเวชผู้ปราศจากความหวั่นไหว แต่ภายในอกข้างซ้ายเวลานี้ หัวใจกลับเต้นรัวกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความเกลียดชังที่ถูกจุดไฟขึ้นมาใหม่อย่างเงียบเชียบ "ดิฉันทำหน้าที่ตามจรรยาบรรณและข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ค่ะท่านประธานภาคิน" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตากลมโตคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองตรงไปยังอดีตสามีที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน "หากรายงานฉบับนั้นมีข้อผิดพลาด หรือมีความพยายามจะบิดเบือนความจริง คุณคงไม่ต้องใช้อำนาจมืดเรียกตัวดิฉันมาสอบปากคำถึงที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้หรอกกระมังคะ" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของนักล่าที่เหนือกว่า ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ร่างระหงทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงฮวบฮาบ "เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ... รินรดา" ภาคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามารุกولสัมผัส ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวดที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพแห่งความตายทางความรู้สึก "แต่ก่อน... เธอเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาฉัน ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนขอความรักจากสามีที่เย็นชา... แต่วันนี้ เธอกลับกล้าใช้สายตาคู่เดียวกันนี้... มองฉันราวกับฉันเป็นแค่เศษฝุ่นใต้รองเท้า" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืดอกขึ้นเผชิญหน้ากับความกดดันนั้น ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงนิดเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม "เพราะผู้หญิงโง่คนนั้น... ตายไปตั้งแต่คืนวันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่เธอออกจากบ้านหลังนี้แล้วค่ะ" เธอเอื้อนเอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน นัยน์ตาสีรัตติกาลสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เริ่มบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจของเขา "ตอนนี้ตรงหน้าคุณ คือแพทย์นิติเวชผู้ทำหน้าที่พิสูจน์ความจริง... ความจริงที่คุณไม่มีวันลบเลือนมันได้ด้วยเงินทองหรืออิทธิพล" สรรพนามและท่าทีที่แข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็กกล้า ทำให้ความอดทนอดกลั้นของภาคินขาดผึ่ง ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้สุขุมพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน มือหนาเอื้อมคว้าหมับเข้าที่เอวคืบกของหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว แล้วกระชากเข้าหาร่างแกร่งอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา "ปล่อยนะคะ! ภาคิน คุณกำลังคุกคามเจ้าหน้าที่รัฐ!" รินรดาตื่นตระหนก เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้ แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงมหาศาลของชายหนุ่ม "เจ้าหน้าที่รัฐงั้นหรือ? หึ..." ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าแหบสั่นด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน "แต่บนทะเบียนสมรสในอดีต... เธอเคยเป็นของฉัน เป็นผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างของฉัน... และต่อให้เราจะหย่ากันไปแล้ว ร่างกายเธอก็ยังจำสัมผัสของฉันได้ดีไม่ใช่หรือไง รินรดา" คำพูดจาจาบจ้วงและเร่าร้อนนั้นทำให้เลือดในกายของหญิงสาวสูบฉีดพลุกพล่านด้วยความโกรธแค้น เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเขาให้สาสมกับความหยามเหยียด แต่ภาคินกลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้ามารับจูบอันดุดันและเอาแต่ใจของเขา ริมฝีปากหยักทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และแรงดึงดูดอันมืดมนที่กัดกินหัวใจของเขามาร่วมปี รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่รสสัมผัสที่ทั้งคุ้นเคยและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงกลับเริ่มกัดเซาะความตั้งใจของเธอทีละน้อย ความเย็นชาที่เธอสะสมมานานนับปีเริ่มสั่นคลอน เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสันหลังภายใต้เสื้อสูท ปลุกเร้าสัญชาตญาณทางกายที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นให้เอ่อคลอเบ้า ภาคินรับรู้ได้ถึงรสเค็มปร่าของน้ำตาที่ริมฝีปาก แรงขัดขืนของหญิงสาวค่อยๆ อ่อนยวบลงตามแรงอารมณ์ที่ถูกเขาชักจูง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวลงเล็กน้อย รสจูบที่เคยดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง ละเมียดละไม และเรียกร้องจนลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง มือหนาย้ายจากการกุมข้อมือมาโอบกอดรั้งเอวบางให้แนบชิดสนิทแนบยิ่งขึ้น จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรือนร่าง บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราเต็มไปด้วยความอบอ้าวและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด รินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความปรารถนาที่เธอเกลียดชังที่สุด... ความปรารถนาที่มีต่ออดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนี้ ทว่า... ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะพังทลายลงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขากำลังปรนเปรอ เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน "คุณพ่อคะ! น้องรันหาคุณพ่อไม่เจอค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยราวๆ สี่ขวบดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ภาคินผละริมฝีปากออกจากอดีตภรรยาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ รินรดารีบผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วถอยหลังกรูดไปยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจ ทว่า... เมื่อสายตาของเธอกวาดมองไปยังร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู หัวใจของเธอกลับหยุดเต้นไปชั่วขณะ เด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่อง ดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะโครงหน้าและริมฝีปากหยักที่ถอดแบบมาจากภาคินราวกับพิมพ์เดียวกัน... นั่นคือ "น้องรัน" ลูกสาวบุญธรรมที่ภาคินอ้างว่ารับมาเลี้ยงดูหลังจากที่เธอหย่าและจากไป แต่ในวินาทีนั้นเอง สายตาดุดันของภาคินที่ก้มมองลูกสาวสลับกับใบหน้าซีดเผือดของรินรดา กลับฉายแววเจ้าเล่ห์และประกายความจริงบางอย่างที่ถูกปิดบังไว้ "ริน... เธอคิดจริงๆ หรือว่าเด็กคนนี้... เป็นแค่ลูกบุญธรรมที่ฉันเก็บมาเลี้ยงข้างถนน?" ภาคินเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ขณะที่สายตาคมกราบมองหน้าอดีตภรรยาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางความลับทั้งหมดที่เธออุ้มท้องหนีไปเมื่อสามปีก่อน -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความดิ่งลึกของตัวละครเสมือนจริงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เข็มฉายานิศ