กลิ่นน้ำหอมในห้องชันสูตร

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของชาแนลนัมเบอร์ไฟว์ ลอยวนอยู่ในห้องชันสูตรศพที่เย็นเยียบ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสเตนเลสไร้ชีวิต ชีพจรบนข้อมือของเธอยังเต้นสม่ำเสมอ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตาบางเบากลับสะท้อนความเยชาชาและไหวระริกด้วยไฟโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์แพทย์นิติเวชผู้ไร้ความรู้สึก ประตูห้องชันสูตรถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาอย่างคุ้นชิน ภาคินหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่ถึงคืบ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มปะทะเข้ากับความเย็นยะเยือกของห้องจนรินรดารู้สึกได้ถึงขนลุกชันที่ต้นแขน "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่นี่ ภาคิน" เสียงหวานทว่าเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง เจ้าของร่างบางยังคงถือคีมสเตนเลสค้างไว้เหนือถาดเครื่องมือแพทย์ "ทำไมล่ะริน..." ภาคินก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมเฉียดผ่านกลุ่มผมที่รวบตึงของเธอ กลิ่นกายคุ้นเคยที่เคยเคลียคลออยู่ร่วมเตียงนอนเมื่อหลายปีก่อนบัดนี้กลับลอยวนอยู่ท่ามกลางกลิ่นความตาย "ผมเป็นถึงประธานมูลนิธิสนับสนุนอุปกรณ์การแพทย์... การที่ผมจะมาตรวจดูความคืบหน้าของสถานที่ที่ผมเซ็นเช็คสนับสนุนเงินทุน มันแปลกตรงไหน" รินรดาวางเครื่องมือในมือลงเสียงดังเคร้ง เธอกลับตัวเผชิญหน้ากับอดีตสามีอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดื้อรั้น คู่นั้น "เงินบริจาคสกปรกของคุณ เก็บเอาไว้ซื้อความสุขบนเตียงกับผู้หญิงพวกนั้นเถอะค่ะ อย่าเอามาแปดเปื้อนสถานที่ที่ให้เกียรติคนตายอย่างที่นี่เลย" คำพูดเชือดเฉือนพรั่งพรูออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวับฉายแวววابระยับด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า เขายกมือขึ้นหมายจะแตะปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มเนียนของเธอ แต่นิ้วเรียวยาวกลับปัดป้องออกอย่างไร้เยื่อใย "เกลียดผมมากหรือไงริน..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนน่ากลัว ภาคินก้าวรุกไล่จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เก็บเวชภัณฑ์เย็นเฉียบ เขายกแขนขึ้นกักกันเธอไว้ทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบสิ้นทางหนี "แต่แปลกนะ... ทุกครั้งที่คุณทำหน้าตาเยชาชาใส่ผม ร่างกายคุณมันกลับสั่นเทา... เหมือนอย่างที่เคยเป็นบนเตียงเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด" "คุณมันทุเรศ!" รินรดาตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธระคนอับ1อาย ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่เธอยังเป็นภรรยาที่โง่เขลา วันที่เธอร้องไห้อยู่บนเตียงกว้างในค่ำคืนที่เขาละเลยอย่างไร้หัวใจ "ใช่ ผมมันทุเรศ" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม รimฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มร้ายกาจ "แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกริน... ว่าคุณยังจดจำรสชาติของผมได้ดี รสชาติของผู้ชายที่คุณเกลียดเข้าไส้คนนี้" ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล รินรดาพยายามขัดขืน ทว่าแรงอดีตสามีกลับมีมากกว่า เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "ปล่อยฉันนะภาคิน! ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไป ฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่..." "เรียกสิ..." ภาคินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ให้คนอื่นเข้ามาเห็นสิว่า แพทย์นิติเวชคนเก่งกำลังถูกอดีตสามีจูบจนแทบยืนไม่อยู่ในห้องชันสูตร..." ไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธ ภาคินก็ประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความดุดัน และความต้องการอันดิบเถื่อนทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกสูบวิญญาณ สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้เธอทุบอกกว้างและขัดขืน ทว่าสัมผัสคุ้นเคยที่เคยฝังรากลึกในความทรงจำกลับกัดกร่อนกำแพงความเยชาชาของเธอลงทีละน้อย เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอด้วยความขัด 1ใจที่ร่างกายทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองอันเร่าร้อนและสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าทำให้มือที่เคยทุบอกเขาเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเกลียดในอดีตหลอมรวมเข้ากับความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานจนกลายเป็นเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาทั้งคู่ให้หลอมละลายไปพร้อมกัน มือหนาเลื่อนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อกราวน์สีขาวอย่างอุกอาจ ความหิวกระหายในตัวหญิงสาวทำให้ภาคินแทบคลั่ง เขากดริมฝีปากลงซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดสามปีเต็ม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องที่เย็นเฉียบ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "คุณรินรดาคะ มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงมือคุณค่ะ... เป็นซองเอกสารจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง..." ร่างของภาคินชะงักกึกทันที เขายังคงกอดรัดรินรดาไว้แนบอก แต่ดวงตาคมกลับหันไปมองประตูห้องชันสูตรด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินรดาเบิกตากว้าง สติที่เคยกระเจิงกลับคืนมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ซองเอกสารจากโรงพยาบาล' เธอดันอกเขาออกสุดแรง ริมฝีปากบวมเจ่อหอบหายใจสะท้อนขึ้นลง รินรดารีบก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากเจ้าหน้าที่พยาบาลด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตาคมกริบของภาคินจ้องมองตามทุกฝีก้าวด้วยความสงสัยระคนระแวง เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง รินรดาฉีกซองเอกสารออกอย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายใบล่าสุดพร้อมผลตรวจทางการแพทย์หล่นลงมาบนโต๊ะทำงานของเธอ ภาพอัลตราซาวด์เด็กทารกอายุครรภ์แปดสัปดาห์... และชื่อบิดาที่ถูกระบุไว้ในระบบอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตเงาขึ้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความลับที่ถูกเปิดเผย เธอหันกลับไปสบตากับภาคินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เพื่อก้าวเข้ามาดูเอกสารในมือเธอ และก่อนที่เขาจะได้ก้มลงอ่านชื่อบนกระดาษแผ่นนั้น รินรดาก็เอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของภาคินสะดุดกึกทันที "เด็กในท้องนี่... ไม่ใช่ลูกของคุณค่ะ... เพราะฉะนั้น กรุณาไสหัวออกไปจากชีวิตฉันเสียที!" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ