ของขวัญวันคริสต์มาสในต่างโลก

"ถอยไป กอร์น!" รินตวาดลั่นพลางคว้าถาดไม้โอ๊คบนโต๊ะเตรียมแป้งมาถือไว้เป็นโล่กำบัง มืออีกข้างที่ยังเปื้อนผงโกโก้สั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นหอมอุ่นๆ ของคุกกี้เนยที่เพิ่งออกจากเตาอบดูจะจืดจางลงไปถนัดตาเมื่อเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากบานประตูไม้หน้าร้าน กอร์นไม่ได้ขยับตัวตามที่รินสั่ง เขายืนตระหง่านราวกับภูผาที่กำลังเผชิญพายุใหญ่ ไหล่กว้างที่เคยสวมผ้ากันเปื้อนลายน่ารักตอนนี้กลับดูแข็งแกร่งดุจกำแพงเมือง "ข้าจะไม่ให้ท่านก้าวเข้ามาทำลายบรรยากาศร้านนี้เด็ดขาด" อดีตนักรบคำรามในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงขู่ แต่เป็นเสียงของคนที่เตรียมใจจะดับสูญเพื่อรักษาความสงบสุขเพียงไม่กี่ตารางเมตรที่เขาเรียกว่า 'บ้าน' "กอร์น... เกิดอะไรขึ้นคะ?" เอลาร่าซึ่งยืนช็อกอยู่ข้างเคาน์เตอร์ชงกาแฟกระซิบถาม ใบหน้าของเธอซีดเผือด เถาวัลย์เล็กๆ ที่พันรอบข้อมือเธอเริ่มขยับไหวอย่างตื่นตระหนกราวกับรับรู้ถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือน ทว่าก่อนที่ความเงียบงันจะบีบคั้นจนใครบางคนสติแตก เสียงกระดิ่งหน้าร้าน—เสียงที่รินเคยคิดว่ามันคือท่วงทำนองแห่งความสุข—กลับดังขึ้นอย่างแผ่วเบา... แต่มั่นคง *กริ๊ง.* ประตูเปิดออก... ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ แทนที่จะเป็นเงาร่างของอสูรกายหรือมือสังหาร กลับกลายเป็นละอองหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงมาตามรอยแยกของประตูไม้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าในฤดูหนาวโชยเข้ามาแทนที่กลิ่นคาวเลือดที่กอร์นกังวล ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา... ไม่ใช่ใครที่น่ากลัว แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยาวจรดพื้น ใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปสลัก แต่ในมือกลับถือกล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีทองที่ดูโดดเด่นสะดุดตา "คริสต์มาสปีนี้... จะไม่มีการหลั่งเลือดค่ะ" หญิงสาวกล่าว น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่ากังวานราวกับเสียงระฆังแก้ว เธอปรายตามองกอร์นที่ยังคงเกร็งกล้ามเนื้อ ก่อนจะหันมาสบตาริน "ขออภัยที่ทำให้ตกใจนะคะริน ฉันไม่ได้มาเพื่อเฝ้ามอง แต่ฉันมาเพื่อส่งมอบ 'ภารกิจ' ที่คุณควรจะได้รับตั้งแต่วันแรกที่คุณตัดสินใจเปิดเตาอบ" รินวางถาดไม้ลงช้าๆ หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก "คุณเป็นใคร... และ 'บางอย่าง' ในร้านของผมคืออะไรกันแน่?" หญิงสาวไม่ตอบ เธอเพียงแค่วางกล่องของขวัญสีทองลงบนเคาน์เตอร์ที่วางดริปเปอร์กาแฟไว้ "ในวันคริสต์มาส กฎของร้านคือการแลกเปลี่ยนความปรารถนาค่ะ ของขวัญกล่องนี้คือคำตอบของทุกคำถามที่คุณเคยสงสัย... แต่คุณต้องแลกมันด้วย 'ความลับที่สำคัญที่สุดของคุณเอง'" เอลาร่าก้าวเข้ามาขวาง "เราจะไม่ทำข้อตกลงใดๆ กับคนแปลกหน้าที่ทำให้กอร์นต้องหวาดกลัว!" "ความกลัวเป็นเพียงเครื่องปรุงรสที่ทำให้ความสุขเด่นชัดขึ้นเท่านั้นเองค่ะ เอลาร่า" หญิงสาวคนนั้นยิ้มจางๆ "รินคะ... คุณจะเปิดของขวัญกล่องนี้ หรือจะปล่อยให้เตาอบของคุณกลายเป็นเพียงแค่เครื่องมือทำขนมธรรมดาๆ ไปตลอดกาล?" ท่ามกลางบรรยากาศในร้านที่ตอนนี้เต็มไปด้วยลูกค้าเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่พากันหยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อจับจ้องมาที่เคาน์เตอร์ รินรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากมุมมืดของร้าน แสงไฟจากโคมระย้าดูจะสั่นไหวไปมา รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมของวานิลลาที่ตกค้างอยู่ในอากาศช่วยประคองสติของเขาไว้ "ถ้าคริสต์มาสคือการให้... ผมก็จะให้" รินเอ่ยเสียงเรียบ "ผมจะแลกความลับของผม... แต่คุณต้องสัญญาว่าร้านนี้จะยังคงเป็นสถานที่ที่ทุกคนไม่ว่าเผ่าพันธุ์ไหนก็มานั่งดื่มกาแฟและทานขนมได้โดยไม่ต้องหวาดระแวงอะไรอีก" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ รินยื่นมือออกไปสัมผัสกล่องของขวัญสีทอง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นร้านก็สั่นสะเทือนเบาๆ ของเหลวสีทองในกาแฟดริปที่ค้างอยู่ในเหยือกเริ่มหมุนวนเป็นวงกว้างคล้ายห้วงมิติที่เปิดออก "กอร์น... ถอยไปเถอะค่ะ" รินพึมพำเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏขึ้นบนฝากล่อง มันคือตราประทับเดียวกับรอยสักที่อยู่บนข้อมือของเขาเองตั้งแต่วันที่เขามาถึงโลกใบนี้ ในขณะที่รินกำลังจะดึงริบบิ้นออกนั้นเอง ประตูร้านก็ถูกกระแทกจนเปิดกว้างอีกครั้งด้วยแรงลมพายุที่บ้าคลั่ง! ร่างหนึ่งในชุดเกราะทมิฬที่สวมฮู้ดปิดบังใบหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับชักดาบที่ส่องแสงสีดำสนิทออกมา "อย่าเปิดมัน! ริน! ของขวัญนั่นไม่ใช่ของขวัญ... แต่มันคือตราประทับพันธนาการที่จะเปลี่ยนชะตาของโลกใบนี้ไปตลอดกาล!" ร่างนั้นคือคนคนเดียวกับที่รินเคยฝันถึงในคืนแรกที่เขาเริ่มทำเค้กช็อกโกแลต... ใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำแม้จะยังไม่เคยพบเจอกันในชีวิตจริง ใบหน้าที่เหมือนกับริน... ทุกประการ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกลิ่นหอมของขนมหวานและเรื่องราวที่เข้มข้นไปกับร้านเล็กๆ แห่งนี้ในคริสต์มาสนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ