ซุปครีมเห็ดกับหัวใจที่อบอุ่น

“อย่าเพิ่งขยับตัวนะคะบารอน ถ้าท่านลุกขึ้นตอนนี้ กระดูกสันหลังที่ยังไม่เข้าที่ของท่านจะทำให้แผนการพักฟื้นของฉันกลายเป็นศูนย์ทันทีค่ะ” รินกดไหล่หนาหนักของอดีตนักรบออร์คผู้น่าเกรงขามให้จมลงกับหมอนนุ่ม ร่างสูงใหญ่ที่เคยถือดาบยักษ์ฟาดฟันศัตรูในสนามรบ บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับตุ๊กตาดินเผาที่พร้อมจะแตกสลายจากไข้ป่าที่รุมเร้าในช่วงเหมันต์ฤดู ใบหน้าสีเขียวอมเทาของกอร์นซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยขยับหัวเราะร่าเริงในยามเสิร์ฟกาแฟ บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความหนาวสั่น “ข้า... ข้าไม่ควรเป็นภาระให้เจ้าแบบนี้ ริน... กลิ่นแป้งและน้ำตาลในครัวสำคัญกว่าชีวิตนักรบแก่ๆ คนนี้” กอร์นพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง รินไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดเช็ดตามกรอบหน้าของเขาอย่างทะนุถนอม ในขณะเดียวกัน เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมห้องก็นิ่งเงียบมานาน เธอสลัดภาพลักษณ์เอลฟ์ผู้สูงศักดิ์ทิ้งไปจนหมดสิ้น ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองหม้อซุปดินเผาที่ตั้งอยู่บนเตาไฟเล็กๆ กลิ่นหอมละมุนของเห็ดป่าหายาก—‘เห็ดดาวกระจาย’ ที่เอลาร่าเพิ่งไปเก็บมาสดๆ จากใต้หิมะ—กำลังคลุ้งกระจายไปทั่วห้องพักฟื้น กลิ่นดินจางๆ ผสมกับความหวานนุ่มนวลของครีมสด ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด “อย่าพูดให้มากความเลยค่ะบารอน” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหยิบช้อนไม้ขึ้นมาคนซุปในหม้อเบาๆ จังหวะการคนที่เป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจ “ถ้าท่านตายไป ใครจะมาช่วยฉันคั่วเมล็ดกาแฟที่ความร้อนจัดจ้านแบบที่ท่านชอบกันล่ะคะ? ต่อไปนี้ ห้ามปฏิเสธความปรารถนาดีของคนอื่นอีกนะคะ เพราะนั่นคือสิ่งที่รินเกลียดที่สุด” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ เธอยื่นสมุนไพรสีฟ้าเรืองแสงให้ริน “นี่คือ ‘รากน้ำค้างแข็ง’ ถ้าใส่ลงไปนิดหน่อยในซุปครีมเห็ดของเจ้า มันจะช่วยลดอุณหภูมิในร่างกายที่สูงเกินไปของออร์คตัวนี้ลงได้ แต่ริน... เจ้าแน่ใจนะว่ารสชาติมันจะเข้ากัน? ความขมของสมุนไพรกับความนัวของครีมไม่ใช่สิ่งที่เอลฟ์จะมองข้ามได้ง่ายๆ” รินรับสมุนไพรนั้นมาด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่านี่คือการพิสูจน์ฝีมืออีกครั้ง “ความหวานไม่ใช่แค่รสชาติบนลิ้นนะคะเอลาร่า แต่มันคือความรู้สึกที่ปรุงขึ้นเพื่อใครบางคน ต่างหาก” รินบรรจงโปรยรากสมุนไพรลงในหม้อ เปลวไฟจากเตาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ กลิ่นหอมเปลี่ยนไปเป็นความสดชื่นราวกับป่าหลังฝนตก บารอนค่อยๆ ลืมตาขึ้น จมูกที่บานกว้างฟุดฟิดดมกลิ่นนั้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวเริ่มฉายแววมีชีวิตชีวาอีกครั้ง “รสชาติ... เหมือนตอนที่ข้าได้กลับบ้าน” กอร์นพึมพำเมื่อรินป้อนซุปคำแรกให้เขา ทว่า ในขณะที่รอยยิ้มของรินกำลังจะผลิบาน ท่ามกลางความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร้านเบเกอรี่แห่งนี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน—ไม่ใช่เสียงเคาะของลูกค้าปกติ แต่เป็นเสียงกระแทกของโลหะที่กระทบกับไม้หนักๆ จนบานประตูสั่นสะเทือน บรรยากาศเงียบสงบในห้องพักฟื้นพลันเย็นเยียบลงจนแทบหยุดหายใจ เอลาร่าชักกริชสมุนไพรออกจากเอวทันที สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูหน้า “นั่นไม่ใช่เสียงของลูกค้าที่หิวโหย” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความหวาดระแวง “ริน... นั่นคือตราประทับของ ‘สภาคณะผู้พิทักษ์มิติ’ พวกเขาไม่เคยมาที่นี่ด้วยความปรารถนาดี” รินวางชามซุปในมือลง หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล เธอหันกลับไปมองกอร์นที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยร่างกายที่ยังอ่อนแรง กอร์นสบตาริน สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน—มันไม่ใช่แค่ความซื่อสัตย์ แต่เป็นความลับที่เขาปกปิดมาตลอด “ริน... อย่าเปิดประตู” กอร์นกัดฟันแน่น “คนที่จะเข้ามาคือคนที่ส่งข้ามาที่นี่ เพื่อเฝ้ามอง ‘บางอย่าง’ ที่อยู่ในร้านของเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเปิดเตาอบ” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและความขมขื่นของชีวิตในตอนนี้จากใจ “เบเกอรี่มิติต่างโลก” นะคะ