กาแฟดริปแก้วแรกของลูกค้าคนแรก

“ถ้าท่านยังไม่วางดาบลงบนโต๊ะ ข้าก็คงไม่อาจเสิร์ฟกาแฟที่รสชาติดีที่สุดให้ท่านได้นะคะ” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่น เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่สูงกว่าเกณฑ์มนุษย์ปกติถึงสองเท่า เพียงแค่มือที่ถือถ้วยตวงแก้วใส่นิ่งสนิท ราวกับว่ากลิ่นเหม็นไหม้ของความตายที่พุ่งพล่านออกมาจากจดหมายประหลาดเมื่อครู่เป็นเพียงอากาศธาตุที่สลายไปแล้ว ชายร่างยักษ์เผ่าออร์คที่ชื่อกอร์นชะงักไป ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มือหนาหยาบกร้านราวกับเปลือกไม้จะค่อยๆ ลดดาบเล่มเขื่องที่พาดบนบ่าลงช้าๆ เขาไม่ได้ยอมแพ้ แต่อำนาจบางอย่างที่แฝงอยู่ในกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่อบอวลไปทั่วร้าน ทำให้สัญชาตญาณนักรบของเขาสงบลงโดยไร้เหตุผล “ข้าไม่เคยเห็นใคร... กล้าสั่งให้ออร์คอย่างข้าวางอาวุธตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามา” เสียงของกอร์นแหบพร่าเหมือนหินบดกัน “ที่นี่คือร้านเบเกอรี่ ไม่ใช่สนามรบค่ะ” รินกล่าวพลางหยิบกาน้ำคอหงส์ที่มีปลายเรียวเล็กขึ้นมา “และกาแฟดริปของข้า ไม่ชอบความรุนแรงค่ะ มันชอบความนิ่งสงบ... เหมือนกับคนที่ดื่มมัน” รินเริ่มบรรจงรินน้ำร้อนลงบนผงกาแฟที่บดละเอียดเป็นจังหวะเนิบนาบ เสียงน้ำกระทบผงกาแฟดังซ่าเบาๆ คล้ายเสียงฝนตกในฤดูร้อน กลิ่นหอมฟุ้งของถั่วคั่วผสมกับความเปรี้ยวจางๆ ของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่เริ่มตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่ร้าน บดบังกลิ่นสาบและคาวเลือดที่ติดตัวออร์คหนุ่มมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้หลังเคาน์เตอร์มองเหตุการณ์ด้วยแววตาสงสัย เธอขยับใบหูเรียวแหลมเล็กน้อยก่อนจะกระซิบ “เจ้ารู้ใช่ไหมริน... ออร์คตัวนี้ไม่ได้มาดี เขาคือ ‘ผู้ล่า’ ที่หลงทางมาจากเขตแดนสีเลือด แต่ทำไมเขากลับดูเชื่องลงเพียงเพราะกลิ่นกาแฟของเจ้า?” “บางทีคนเราก็แค่ต้องการอะไรที่อุ่นๆ ในใจบ้างเท่านั้นเองค่ะ เอลาร่า” รินตอบพลางส่งสายตาให้คู่หูเอลฟ์นิ่งเงียบ เขายกถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวนวลวางลงตรงหน้ากอร์น ไอระเหยสีขาวม้วนตัวขึ้นเป็นสาย กอร์นมองถ้วยกาแฟนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความกระหายเลือดเป็นความโหยหาบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาค่อยๆ ยกถ้วยขึ้นจิบช้าๆ ความขมปะทะที่ปลายลิ้นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่อบอุ่นไปถึงหัวใจ ดวงตาของออร์คหนุ่มวูบไหว น้ำตาใสๆ หยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว “มัน... ไม่เหมือนกับที่ข้าเคยดื่มที่ไหนเลย” กอร์นพึมพำ “มันไม่มีความโกรธแค้น มันมีแต่ความสงบ” ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับคงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อบานประตูไม้หน้าร้านถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกลอนประตูแทบหัก เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกังวานกังวานสั่นประสาท ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดที่ไหลทะลักตามหลังเขามาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ของกำมะถัน รินชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ จดหมายฉบับเดิมที่เขาทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์เริ่มมีอักขระสีดำพุ่งออกมาเหมือนงูพิษ มันลามเลียไปตามพื้นไม้ราวกับมีชีวิต จดหมายฉบับนั้นไม่ได้เป็นแค่กระดาษ แต่มันคือ ‘คำสาป’ ที่ถูกส่งมาเพื่อต้อนเขาให้จนมุม “ดูเหมือนลูกค้าคนแรกของข้าจะยังไม่ใช่แขกคนเดียวที่ให้ความสนใจกับ ‘รสชาติ’ ของร้านนี้สินะคะ” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเย็นเยียบจนกอร์นต้องหันขวับกลับไปมองที่ประตู บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มีร่างกายมหึมาเหมือนออร์ค ทว่าเขากลับแผ่รังสีของอำนาจที่ทำให้แม้แต่เอลาร่ายังต้องทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทเผยให้เห็นเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่กลายเป็นหลุมดำลึกโบ๋ “เจ้าของร้านเบเกอรี่ผู้สง่างาม...” เสียงของผู้มาใหม่แหบแห้งเหมือนใบไม้แห้งกรอบ “เจ้าหลบซ่อนอยู่ในมิตินี้มานานพอแล้ว ได้เวลาที่เจ้าต้องชดใช้หนี้ที่ติดค้างไว้กับ ‘ความตาย’ แล้วล่ะ” รินวางผ้าเช็ดมือลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น แต่ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้อ่อนโยนเหมือนตอนเสิร์ฟกาแฟอีกต่อไป แต่กลับมีประกายของบางสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว ท่ามกลางอักขระสีดำที่พยายามโอบรัดข้อเท้าของเขาเอาไว้ “ถ้าท่านมาเพื่อรับประทานอาหาร ข้าก็ยินดีต้อนรับค่ะ” รินกล่าวพลางขยับยิ้มที่มุมปาก “แต่ถ้าท่านมาเพื่อ ‘ทวงหนี้’... ข้าเกรงว่าเมนูที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านในวันนี้ คงจะไม่อร่อยเหมือนกาแฟของกอร์นหรอกนะคะ” รินยกกาน้ำร้อนในมือขึ้นมา ในจังหวะที่มืออีกข้างคว้ามีดหั่นขนมปังที่วางข้างๆ เล่มนั้นไม่ได้คมด้วยเหล็ก แต่มันคมด้วยอาคมที่เพิ่งถูกปลดปล่อยจากการกระทำที่เขาลืมบอกใครไปว่า... เขาไม่ใช่แค่คนอบขนมธรรมดา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมของเบเกอรี่ในมิติต่างโลกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ