เริ่มต้นบทใหม่ด้วยกลิ่นเนยหอม

"ถ้าคิดจะพังร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง ก็น่าจะเลือกเวลาที่มันดูมีราคามากกว่านี้นะ" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในร้านเบเกอรี่เก่าคร่ำครึ กลิ่นอับของไม้เก่านานปีผสมกับฝุ่นหนาที่เกาะอยู่ตามชั้นวางขนมทำให้เขาต้องยกมือขึ้นปิดจมูกชั่วขณะ แสงสีม่วงประหลาดจากภายนอกหน้าต่างบานสูงที่ไม่มีวันเหมือนท้องฟ้าของโลกที่เขาจากมา กำลังส่องกระทบผ่านรอยร้าวของบานกระจก ตกกระทบลงบนร่างของเขาราวกับเส้นใยของสายรุ้งที่บิดเบี้ยว เขายืนอยู่กลางร้าน มือยังคงกำโฉนดที่ดินมรดกจากคุณลุงผู้ล่วงลับไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด รอบตัวเขาไม่ใช่คาเฟ่ทันสมัยในย่านเศรษฐกิจที่เขาเคยโดนไล่ออกอย่างไม่ไยดีอีกต่อไป แต่เป็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยเตาอบหินขนาดมหึมาที่ดูราวกับหลุดออกมาจากยุคกลาง และชั้นวางที่ว่างเปล่าราวกับกำลังรอคอยให้ใครบางคนมาเติมเต็มชีวิตชีวา *ตึง!* เสียงทุบโต๊ะไม้หนาหนักดังสนั่นจากทางด้านหลัง รินหมุนตัวกลับไปอย่างใจเย็น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองศึกก็ตาม เขาพบกับชายร่างยักษ์ผิวสีเขียวเข้มที่มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่คิ้วซ้ายลงมาถึงมุมปาก กรามที่หนาหนักของเขาบดเคี้ยวอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกิ่งไม้แห้ง—บารอน กอร์น กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะขยี้มดปลวกอย่างเขาให้แหลกคามือ "แก... คือทายาทของตาทองคำนั่นสินะ" เสียงของออร์คหนุ่มสั่นสะท้านไปด้วยแรงอารมณ์ "ร้านนี้ไม่ได้เปิดทำการมาเจ็ดปี กลิ่นกาแฟที่ข้าเคยหลงใหลมันหายไปตั้งแต่วันที่หมอนั่นจากไป ถ้าแกทำรสชาติออกมาไม่ได้เรื่องเหมือนหน้าตาละก็ ข้าจะถือว่าการรอคอยของข้าคือความสูญเปล่า และร้านนี้... จะกลายเป็นกองฟืนสำหรับเตาเผาของข้า!" รินเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของออร์คตรงหน้า ตรงกันข้าม ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างกลับตีรวนขึ้นมาในอก ความต้องการที่จะพิสูจน์ตัวเองจากปมในอดีตที่คอยหลอกหลอนว่า 'เขาไม่ดีพอ' กำลังเดือดพล่านเหมือนเนยที่กำลังละลายในกระทะร้อน "งั้นก็พิสูจน์สิ" รินเดินผ่านร่างยักษ์นั้นไปอย่างสงบ ตรงไปยังมุมครัว เขาวางมือลงบนผิวสัมผัสของเตาอบหินที่เย็นเฉียบ "นั่งรอที่เคาน์เตอร์นั่น ถ้าไม่อยากให้ร้านกลายเป็นฟืนอย่างที่พูด ก็อย่าทำตัวเป็นอุปสรรคต่อศิลปะที่ผมกำลังจะสร้าง" "ศิลปะ?" ออร์คหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ แต่เขาก็ยอมเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ รินเริ่มลงมือทำอย่างคล่องแคล่ว ความทรงจำในวันที่ถูกปฏิเสธถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังงานในการนวดแป้ง มือของเขาทำงานสอดประสานกันเป็นจังหวะที่มั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งหมักค่อยๆ อบอวลขึ้นมาในอากาศ กลิ่นเนยสดที่เขาเพิ่งไปหาเจอในตู้เก็บความเย็นเวทมนตร์ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตัดกับกลิ่นอับของร้านอย่างน่าประหลาด ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหยิบเมล็ดกาแฟออกมาคั่ว กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่รุนแรงจนชวนวิงเวียนก็พัดเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาราวกับแมว "กลิ่นแป้งเนยของนายมันแรงไปนะ" เสียงใสแต่แฝงความเย็นชาดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังร้าน รินชะงักมือ เอลาร่า ก้าวออกมาจากกลุ่มเถาวัลย์ที่เลื้อยอยู่ตามผนัง เรือนผมสีเขียวมรกตของเธอส่องประกายวาววับในความมืด เธอจ้องมองรินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ถ้าจะอบขนมที่นี่ นายต้องรู้จัก 'กฎ' ของที่นี่เสียก่อน ไม่ใช่แค่ผสมแป้งกับเนยแล้วจะเรียกว่าขนมได้ มันต้องมีวิญญาณของพฤกษาอยู่ในนั้นด้วย" รินวางถาดอบลง พลางถอนหายใจเบาๆ เขารู้อยู่แล้วว่าการเริ่มต้นใหม่ในดินแดนที่ไม่มีแม้แต่ไฟฟ้าใช้มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การเผชิญหน้ากับทั้งออร์คผู้หิวโหยและเอลฟ์ผู้หยิ่งผยองตั้งแต่วันแรก... นี่มันเกินกว่าบททดสอบไปหน่อยไหมนะ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำขนมตามสั่งของคุณ หรือตามใจปากออร์คที่ไหน" รินหันไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "ผมมาที่นี่เพื่อสร้างที่พักพิง และถ้าคุณอยากให้ร้านนี้มีกลิ่นอายพฤกษา ก็เอาเมล็ดกาแฟที่ผมขอคืนมาเสียที อย่าเก็บไว้ในกระเป๋าของคุณเพียงเพราะต้องการลองใจผม" เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอยื่นห่อเมล็ดกาแฟที่หอมอบอวลด้วยกลิ่นสมุนไพรหายากให้เขา "ฉลาดดีนี่... แต่ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ เพราะแขกที่กำลังเดินเข้ามาที่หน้าร้านตอนนี้ ไม่ใช่คนที่นายจะรับมือได้ด้วยแค่กลิ่นขนมหวานธรรมดาๆ" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ไม่ได้ดังมานานหลายปีก็กรีดร้องขึ้นอย่างแหลมสูง บานประตูไม้ที่ผุพังค่อยๆ ถูกดันเปิดออกอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกทำให้ร้านเบเกอรี่ที่เงียบสงบสั่นสะเทือน บารอน กอร์น ลุกขึ้นยืนทันที มือคว้าขวานที่พิงข้างตัวด้วยสัญชาตญาณนักรบ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเงินยวบยาบก้าวเข้ามาในร้าน รัศมีสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากตัวผู้มาเยือนจนรินต้องหรี่ตาลง ใบหน้าที่ถูกบดบังด้วยหมวกคลุมเงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าครามที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาวางจดหมายตราประทับสีเลือดลงบนเคาน์เตอร์เบื้องหน้าริน "เจ้าของร้าน... ข้าไม่ได้มาเพื่อซื้อขนม แต่ข้ามาเพื่อเตือนเจ้าว่า 'ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง' แห่งนี้ กำลังจะถูกทำลายในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า หากเจ้าไม่สามารถปรุง 'ขนมแห่งพันธสัญญา' ที่สาบสูญไปเมื่อพันปีก่อนให้เสร็จทันเวลา" รินมองจดหมายฉบับนั้นที่เริ่มมีอักขระสีดำแผ่ขยายออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นของเนยหอมที่เขาเพิ่งจะอบจนได้ที่กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ของความตายในทันที เส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่เขาเพิ่งจะเริ่มถักทอกำลังถูกกระชากให้ขาดสะบั้นลงตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในมิตินี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมอบอวลในมิติต่างโลกนี้นะคะ