กลิ่นอายแห่งอดีต

"ถ้าคุณคิดจะใส่ผงซินนามอนลงในเค้กแครอทสูตรนี้เพิ่มอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสาปให้ต้นมินต์หลังร้านของคุณเหี่ยวเฉาไปตลอดกาลเลย ริน!" เสียงหวานปนดุของเอลาร่าดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของรินในยามที่เขากำลังเหม่อลอย กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟดริปที่เขาเพิ่งชงเสร็จอบอวลอยู่รอบตัว แต่ในขณะที่มือของเขากำลังถือที่ร่อนแป้ง ร่างกายของเขากลับนิ่งงัน ภาพตรงหน้าไม่ได้มีแค่เอลาร่าที่กำลังเท้าสะเอวด้วยแววตาตำหนิ แต่เป็นภาพของกรุงโตเกียวในคืนที่ฝนตกหนัก ไฟนีออนสีจัดจ้านสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชื้น เสียงแตรรถยนต์ที่เร่งรีบ และความรู้สึกว่างเปล่าในอกที่เขารู้สึกมาตลอดหลายปีในโลกใบเดิม รินสะดุ้งสุดตัวจนแป้งสีขาวละเอียดฟุ้งกระจายไปในอากาศ กลิ่นเนยสดตีขึ้นจมูกจนเขากลับมาสู่โลกความเป็นจริง เขามองหน้าเอลฟ์สาวที่มีเรือนผมสีเขียวเข้มเหมือนใบไม้ในป่าลึก ก่อนจะระบายยิ้มเจื่อนๆ ออกมา "ขอโทษทีครับ... อ้อ ฉันหมายถึง ขอโทษนะเอลาร่า พอดีฉันแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย" รินแก้คำพูดติดปากของตนเองอย่างรวดเร็ว แม้จะอยู่มานานแต่ความทรงจำเก่าๆ ก็ยังชอบแวะเวียนมาทักทายในยามที่เขาเผลอไผล "นายไม่ได้แค่เหม่อ แต่นายเหมือนกำลังจะจมน้ำอยู่ในห้วงความคิดตัวเอง" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจอย่างที่หาได้ยาก "นายกำลังฝันถึงที่นั่นอีกแล้วใช่ไหม? สถานที่ที่ไม่มีใครต้องการขนมของนาย... สถานที่ที่นายทิ้งทุกอย่างมา" รินวางที่ร่อนแป้งลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คเก่าแก่ กลิ่นไม้จางๆ ผสมกับกลิ่นเบเกอรี่คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้ เขานึกถึงห้องเช่าแคบๆ ในเมืองหลวงที่เขาเคยอาศัยอยู่ ความเหงาที่เกาะกินใจเมื่อถูกปฏิเสธจากโลกที่หมุนเร็วเกินกว่าจะรอให้เขาอบเค้กสักก้อนด้วยความตั้งใจ แต่ที่นี่... ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งแห่งนี้ กลับต่างออกไป "ฉันแค่สงสัยน่ะว่า ถ้าวันหนึ่งประตูนั้นเปิดออกอีกครั้ง ถ้าฉันสามารถกลับไปในวินาทีที่ฉันตัดสินใจก้าวเข้ามาที่นี่ได้... ฉันจะยังเลือกทางเดิมไหม?" รินพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบารอนกอร์น ร่างสูงใหญ่ของออร์คหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนที่ดูจะเล็กเกินตัวไปหน่อยก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาวางถุงเมล็ดกาแฟพันธุ์หายากลงบนโต๊ะเสียงดังปึก "เจ้าของร้าน ข้าว่าเจ้ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือน" กอร์นพูดพลางบุ้ยปากไปทางหน้าต่างกระจกหน้าร้าน รินขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่หน้าต่างบานนั้น ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง เมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอกหนาที่ผิดปกติของป่าพฤกษา ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมอย่างสิ้นเชิง มือของเขาถือนาฬิกาพกสีเงินที่ดูคุ้นตาเสียจนหัวใจของรินกระตุกวูบ นั่นคือนามบัตรใบสุดท้ายที่เขาโยนทิ้งไปในกองขยะก่อนจะข้ามมิตินี้มา "นายเคยบอกว่า ขนมหวานคือความทรงจำที่กินได้" เอลาร่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นจริงจัง "ถ้านายตัดสินใจจะอยู่ต่อ นายก็ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับรสชาติที่ขมปร่าที่สุดในชีวิตของนายด้วย ไม่ใช่แค่การหนีมาอยู่ในโลกที่ทุกคนใจดีกับนาย" รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของกาแฟที่เขารักกลายเป็นความขมที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น เขาเดินตรงไปที่ประตูร้าน มือที่สั่นเทาเอื้อมไปจับลูกบิดโลหะที่เย็นเฉียบ เขารู้ดีว่าหากเขาหมุนมันออกไป โลกที่เขาเคยหนีมาจะปรากฏอยู่เบื้องหน้า และทางเลือกที่จะกลับไปสู่ความสำเร็จที่เขาเคยวาดฝันในโลกเดิมจะถูกยื่นมาให้ถึงมือ แต่เขาก็มองย้อนกลับไปในร้าน เห็นบารอนกอร์นที่กำลังขัดแก้วกาแฟอย่างตั้งใจ และเอลาร่าที่มองเขาด้วยความเชื่อมั่นในคุณค่าของเขาที่มากกว่าแค่ยอดขาย รินตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่รออยู่หลังประตูจะเป็นอดีตที่โหยหาหรืออนาคตที่ต้องเลือก เขาจะไม่ยอมให้ความเสียใจในอดีตมาบดบังกลิ่นหอมของแป้งและเนยที่เขาสร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองในตอนนี้ เขาตัดสินใจผลักบานประตูออกไปอย่างแรง! แต่สิ่งที่รอเขาอยู่หลังประตูไม่ใช่ถนนในโตเกียวที่คุ้นเคย... กลับเป็นร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถือกล่องเค้กที่ดูเก่าคร่ำคร่าในมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ผิดมนุษย์ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง "คุณปู่ฝากมาบอกว่า... เวลาที่ท่านหยุดเดินไว้กำลังจะหมดลง และคุณต้องเลือกว่าจะยอมให้ร้านนี้กลายเป็นขี้เถ้า หรือจะยอมจ่ายค่าตอบแทนที่สูงที่สุดเพื่อแลกกับความจริง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ