มิตรภาพท่ามกลางวิกฤต

"ถ้าจะใช้แป้งสาลีเนื้อหยาบขนาดนี้ แทนที่จะเป็นคุกกี้เนยสด คุณจะได้ก้อนหินที่เคี้ยวแล้วฟันหักแทนนะคะ บารอน" รินวางถาดอบในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยเสียงที่ดังพอให้สะดุ้ง เขามองดูแป้งที่เกาะตัวเป็นก้อนแข็งกระด้างในมือของอดีตนักรบออร์คผู้น่าเกรงขาม ใบหน้าของบารอน กอร์น ที่เคยผ่านสมรภูมิเลือดมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับมีคราบแป้งสีขาวเปื้อนอยู่เต็มคิ้วหนา เขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะนวดแป้งตามคำสั่งของริน แต่ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่ถูกฝึกมาเพื่อจับดาบ ดูจะเป็นอุปสรรคสำคัญในการทำ 'แป้งพาย' ที่ต้องการความอ่อนโยน "มัน... มันควบคุมยากกว่าดาบเล่มโปรดของข้าอีก" บารอนพึมพำ ดวงตาสีเหลืองอำพันวูบไหวด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ "หัวใจของการทำขนมไม่ใช่การเอาชนะวัตถุดิบค่ะ" รินขยับเข้าไปใกล้ มือเรียวบางของเขาเอื้อมไปวางทับบนหลังมือที่หยาบกร้านของบารอน "แต่คือการทำความเข้าใจว่าพวกมันอยากจะเป็นอะไรต่างหาก หากคุณใช้แรงทั้งหมดที่มีกดมันลงไป ความกรอบที่ควรจะเป็นชั้นๆ ก็จะหายไปแทนที่ด้วยความเหนียวแน่นค่ะ" เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างไม้สักมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอหยิบเมล็ดกาแฟคั่วบดขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมกรุ่น ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "รินคะ บางทีการสอนให้คนอื่นรู้จักสูตรลับที่เก็บไว้คนเดียวมาตลอดแบบนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของ 'ปัญหา' มากกว่า 'ความสุข' นะคะ อย่าลืมว่าชาวบ้านในหมู่บ้านนี้... ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจเจตนาดีของคุณ" รินชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังสอนบารอนนวดแป้งหยุดนิ่ง เขาไม่ได้หันไปมองเอลฟ์สาว แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอกังวลคืออะไร ตั้งแต่เสบียงในหมู่บ้านเริ่มขาดแคลนจากวิกฤตภัยแล้งที่ยาวนาน ร้าน 'เบเกอรี่ปลายสายรุ้ง' กลายเป็นจุดหมายเดียวที่ผู้คนแวะเวียนมาหวังพึ่งพิงขนมปังและเศษแป้งเพื่อประทังชีวิต "ฉันไม่ได้จะสอนแค่สูตรขนมค่ะเอลาร่า" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "ฉันจะสอนวิธีทำกิน... วิธีที่จะทำให้พวกเขารู้สึกว่า อย่างน้อยในวันที่โลกภายนอกเลวร้าย ในครัวนี้ยังมีสิ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจได้บ้าง การเก็บงำความรู้ไว้ไม่ใช่แนวทางของฉันค่ะ" บารอนถอนหายใจยาว ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงนวดแป้งลงจนกลายเป็นจังหวะที่นุ่มนวลขึ้น "คนพวกนั้น... วันก่อนข้าเห็นเด็กคนหนึ่งแอบดูเราผ่านหน้าต่างตอนดึกๆ ตาเขาลึกโหลมากริน ข้าคิดว่าเราควรทำอะไรสักอย่างจริงๆ" บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นเกินกว่าปกติ รินขมวดคิ้ว เขาหันไปสบตากับเอลาร่า ซึ่งฝ่ายหลังรีบขยับเข้าไปคว้าคทาไม้โอ๊คที่พิงอยู่มุมห้องทันที "มีคนมาค่ะ... และดูเหมือนจะไม่ใช่ลูกค้าที่มาด้วยความประสงค์ดีเสียด้วย" เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบจนรินรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รินเดินไปที่ประตูไม้โอ๊คหนาหนัก เขาบิดกลอนและผลักมันออก กลิ่นอายความชื้นของฝนที่กำลังจะตกปะทะเข้ากับใบหน้า แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ชายร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูคุ้นตา... คนที่เป็นหัวหน้าสมาคมการค้าผู้ผูกขาดแป้งสาลีในอาณาจักรนี้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย "ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังจะ 'แจกจ่าย' วิชาทำขนมให้กับชาวบ้านชั้นต่ำพวกนี้อย่างนั้นรึ ริน?" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันสีเหลืองที่ดูน่าสะอิดสะเอียน "เจ้าคงไม่รู้สินะว่า ในสัญญาสัญญาเช่าที่ที่เจ้าทำไว้กับสภาเมือง... มีข้อความเล็กๆ ข้อหนึ่งที่ระบุว่า เจ้าไม่มีสิทธิ์เผยแพร่สูตรอาหารการกินที่ใช้ทรัพยากรของเมืองโดยไม่ได้รับอนุญาต" รินกำหมัดแน่น ความทรงจำอันขมขื่นเกี่ยวกับการถูกปฏิเสธและเหยียดหยามในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ เขาไม่ได้กลัวสูญเสียร้าน แต่เขากลัวว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาจะถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาโดยคนประเภทนี้ "สูตรขนมเป็นของฉัน และความสุขที่คนกินได้รับก็เป็นของฉัน" รินเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยเสียงที่นิ่งสนิท "ถ้าการแบ่งปันความสุขเป็นความผิด ก็เชิญตัดสินตามกฎหมายได้เลยค่ะ... แต่ฉันไม่มีวันหยุดทำในสิ่งที่ถูกต้อง" ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนซองจดหมายตราประทับสีแดงฉานลงบนพื้นตรงหน้าของริน "นั่นคือหมายศาล และมันไม่ได้เกี่ยวกับแค่สูตรขนม... แต่หมายถึงที่ดินผืนนี้ทั้งหมด พรุ่งนี้ตอนตะวันขึ้น หากเจ้ายังไม่ปิดร้านและย้ายออกไป ข้าจะส่งกองกำลังมา 'รื้อถอน' ทุกอย่างที่เจ้าสร้างมาด้วยมือของเจ้าเอง" เขากำลังจะหันหลังกลับ แต่แล้วก็หยุดกึก หันกลับมามองเอลาร่าและบารอนด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้รินแทบทรุดลงไปกับพื้น "อ้อ... แล้วก็ลืมบอกไป ริน สัญญาฉบับนี้คนลงนามรับรองไม่ใช่สภาเมือง... แต่เป็น 'พี่ชาย' ที่แท้จริงของเจ้าเอง ที่ส่งเอกสารนี้มาให้ข้าจัดการจัดการให้สิ้นซาก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่ทันที บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นอบเชยที่ยังคงกรุ่นอยู่ในอากาศกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินหัวใจ รินตัวสั่นเทาขณะก้มมองจดหมายตราประทับสีแดงบนพื้น... เรื่องราวในอดีตที่เขาพยายามปิดตาย กลับมาเคาะประตูบ้านเขาอีกครั้งด้วยรอยร้าวที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ