นักสืบพุงโต

"ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่ารอยเปื้อนสีม่วงนั่นไม่ใช่แยมบลูเบอร์รี่ธรรมดา! แต่มันคือสารสกัดจากรากปีศาจที่ทำให้ลิ้นชาจนพูดไม่ออก!" เสียงคำรามต่ำๆ ของบารอนกอร์นดังก้องไปทั่วครัวจนเตาอบสั่นสะเทือน ร่างกำยำในชุดผ้ากันเปื้อนสีมินต์ที่ดูเล็กเกินตัวอดีตนักรบออร์คไปถนัดตา กำลังก้มลงพินิจรอยเปื้อนบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยแว่นขยายอันจิ๋วที่ดูตลกขบขันเมื่อวางอยู่บนอุ้งมือยักษ์ รินถอนหายใจยาวขณะดริปกาแฟเอธิโอเปียลงในกาดินเผา กลิ่นหอมฟุ้งของดอกไม้และเบอร์รี่สดช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงบ้าง "บารอนคะ... รอยนั่นน่ะ ผมทำหกเองตอนรีบผสมมูสเมื่อวาน คุณไม่ต้องสืบหาคนร้ายจากคราบแยมหรอกค่ะ" "เจ้าอ่อนหัดเกินไป ริน" บารอนหันมาขวับ แว่นขยายสะท้อนประกายตาที่มุ่งมั่น "การที่ใครบางคนแอบมาขโมยแป้งอัลมอนด์เกรดพรีเมียมไปสามถุงโดยไม่ทิ้งร่องรอยการงัดแงะเลยเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการประกาศสงครามกับร้านเบเกอรี่แห่งนี้!" เอลาร่าที่กำลังยืนเด็ดใบมินต์อยู่ริมหน้าต่างปรายตามองอดีตออร์คผู้ผันตัวมาเป็นนักสืบพ่วงตำแหน่งเด็กเสิร์ฟด้วยสายตาสมเพชแกมเอ็นดู "งั้นท่านนักสืบผู้เก่งกาจช่วยบอกข้าทีเถอะ ว่าคนร้ายที่ขโมยแป้งไปเนี่ย มีความสามารถขนาดสะกดรอยเท้าที่ไร้เสียง และรู้วิธีเลี่ยงกับดักเวทมนตร์ของข้าได้เนียนขนาดนี้ เป็นใครกัน?" บารอนกอร์นยืดอกขึ้น อกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการรบดูจะภูมิใจกับบทบาทใหม่นี้เหลือเกิน เขาหยิบสมุดโน้ตปกหนังที่ยับยู่ยี่ออกมา "จากการวิเคราะห์กลิ่น กลิ่นอายของความละโมบมันยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ... ข้าพบละอองเกสรสีทองติดอยู่ที่บานพับประตูหลัง ซึ่งหมายความว่าคนร้ายต้องมีปีก หรือไม่ก็บินได้" รินวางกาดริปกาแฟลง เสียงกระทบกันเบาๆ ของเซรามิกดึงความสนใจของทั้งคู่ "คุณกำลังจะบอกว่า... ผู้ร้ายคือหนึ่งในเผ่าแฟรี่งั้นหรือคะ?" "ไม่ใช่แค่นั้น" บารอนกอร์นกระซิบเสียงต่ำราวกับกำลังเล่าเรื่องลับสุดยอด "ข้าพบเศษกระดาษชิ้นหนึ่งที่มุมกำแพง มันมีตราประทับของ 'สมาคมพ่อค้าเร่แห่งหุบเขาลม' ตราประทับที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนตอนที่ข้ายังคุมกองทหารอยู่ที่ชายแดน..." รินชะงักไปชั่วครู่ ความทรงจำเรื่องการถูกปฏิเสธในเมืองหลวงผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ใครคนหนึ่งต้องการจะเล่นงานเขา หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่เขากลัวมาตลอด? "บารอน อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะออกไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง?" เอลาร่าถามเสียงเข้ม วางชามใบมินต์ลงบนโต๊ะ "ถ้าข้าไม่ทำ แล้วใครจะทำ?" บารอนกอร์นคว้าผ้ากันเปื้อนผืนโปรดออก พับเก็บอย่างประณีต "ริน เจ้าทำขนมที่อร่อยที่สุดในโลกไปเถอะ ส่วนเรื่องสกปรกพวกนี้ ให้หน้าที่เป็นของ 'นักสืบพุงโต' คนนี้จัดการเอง" บารอนกอร์นก้าวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับท่าทางที่ดูทะมัดทะแมงผิดกับรูปร่างใหญ่โต รินมองตามแผ่นหลังที่กว้างขวางนั้นไปด้วยความรู้สึกกังวลใจแปลกๆ ราวกับว่าสายลมที่พัดผ่านประตูร้านเมื่อครู่พัดพาเอาบางสิ่งที่หนาวเหน็บเข้ามาด้วย เย็นวันนั้น... ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งค่อนข้างเงียบเหงา แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทิ้งทวนด้วยสีส้มอมม่วง เอลาร่ากลับไปที่สวนสมุนไพรทิ้งให้รินนั่งเช็ดเคาน์เตอร์ด้วยความเงียบเชียบ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงที่เขารอคอย ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเครื่องเทศราคาแพงและเหล็กเย็นเยียบโชยมาก่อนตัว ชายผู้นั้นไม่ได้มองไปที่ตู้เค้ก แต่ตรงมาที่เคาน์เตอร์ที่รินยืนอยู่ ดวงตาภายใต้ฮู้ดจับจ้องที่รอยเปื้อนสีม่วงที่บารอนเพิ่งบ่นถึงเมื่อเช้า "กลิ่นแบบนี้... เจ้าทำขนมนี้ได้จริงๆ สินะ" ชายแปลกหน้าเอ่ย เสียงของเขาสั่นพร่าเหมือนเศษแก้วที่กระทบกัน รินขมวดคิ้ว "คุณต้องการรับอะไรดีคะ?" ชายผู้นั้นขยับฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก แต่ดวงตาที่เหลืออยู่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตที่คุ้นตาอย่างน่าประหลาด เขาหยิบเหรียญทองคำที่มีตราสัญลักษณ์ 'สมาคมพ่อค้าเร่แห่งหุบเขาลม' วางลงบนเคาน์เตอร์ "ฉันไม่ได้มาซื้อขนม... แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า 'วัตถุดิบ' ล็อตต่อไปของแก จะไม่มีวันมาถึงมือแกได้อีกเลย" ความเงียบเข้าปกคลุมร้าน รินรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นชายคนนั้นหยิบภาพร่างที่คุ้นตาออกมาจากกระเป๋า มันคือรูปวาดร้านเบเกอรี่ของเขาเมื่อสมัยที่เขายังฝึกงานอยู่ในเมืองหลวง—ภาพวาดที่มีลายเซ็นของคนที่เคยเหยียบย่ำความฝันเขาจนจมดิน "บารอนอาจจะเก่งเรื่องดมกลิ่น... แต่น่าเสียดายที่เขาประเมิน 'ศัตรู' ต่ำไปหน่อย" ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินยืนตัวแข็งอยู่กับเหรียญทองที่เย็นเยียบในมือ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ