วัตถุดิบที่หายไป

"มันหายไปไหนคะ... คุณริน! รอยตัดนี่มันคมเกินกว่าจะเป็นฝีมือของสัตว์ป่า มันคือฝีมือคน!" เสียงอุทานที่สั่นเครือของเอลาร่าดังแทรกผ่านความเงียบของสวนสมุนไพรหลังร้าน ใบหน้าของเอลฟ์สาวที่เคยเรียบเฉยกลับซีดเผือด นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอชี้ไปที่โคนต้น 'มูนไลท์มิ้นท์' ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงตอที่ถูกตัดเฉือนด้วยของมีคมสะอาดสะอ้าน ราวกับจงใจทิ้งร่องรอยไว้เย้ยหยัน รินวางกระดาษกรองกาแฟในมือลงช้าๆ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความรู้สึกที่เต้นเร่าอยู่ในอก เขาเดินออกไปหาเอลาร่าด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ แววตาของชายหนุ่มฉายความจริงจังที่หาได้ยาก "ใจเย็นก่อนนะคะเอลาร่า... การตัดครั้งนี้ไม่ได้เอาไปแค่ยอด แต่มันตัดลึกถึงรากเหง้า หมายความว่าพวกมันไม่ต้องการแค่เอาไปใช้ แต่ต้องการ 'ทำลาย' แหล่งเพาะปลูกนี้ต่างหาก" บารอน กอร์น ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูหลังร้านอยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาสมทบ ร่างกำยำของออร์คหนุ่มบดบังแสงสลัวจากในร้าน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบเศษผ้าสีเข้มที่ติดอยู่กับกิ่งไม้ใกล้ๆ ขึ้นมาดม กลิ่นไอของสนิมและกลิ่นดินชื้นที่ฉุนกึ๊กทำให้คิ้วหนาของเขาขมวดแน่น "ไม่ใช่พวกสัตว์ป่า และไม่ใช่หัวขโมยทั่วไปแน่" บารอนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามในลำคอ "กลิ่นนี้... มันเป็นกลิ่นของนักฆ่าเผ่า 'เงามืด' พวกที่ทำสัญญาเลือดกับตลาดมืดในเมืองหลวง วัตถุดิบที่หายไปอาจถูกนำไปทำยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา" เอลาร่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดิน มือเรียวบางสัมผัสเศษดินที่ยังเหลืออยู่ น้ำตาที่เอลฟ์มักไม่หลั่งให้ใครง่ายๆ คลอเบ้า "มูนไลท์มิ้นท์พวกนี้คือส่วนผสมหลักของ 'ทาร์ตดวงดารา' ที่คุณรินจะใช้ในงานเทศกาลอาทิตย์หน้า... พวกเขาไม่ได้ขโมยแค่วัตถุดิบค่ะ พวกเขากำลังขโมยความหวังของร้านเรา" รินวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเอลาร่าอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นไม่ได้ทำให้ใจของเขาสงบลงเลย ในหัวของเขากำลังนึกถึงคำพูดของลูกค้าลึกลับคนหนึ่งที่แวะมาเมื่อสองวันก่อน ชายผู้มีรอยสักรูปงูเลื้อยพันดาบที่ข้อมือ คนที่จ้องมองสวนสมุนไพรของเอลาร่านานผิดปกติในขณะที่สั่งเพียงแค่กาแฟดำรสขมจัด "เราจะไม่ยอมให้จบแค่นี้ค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดจนบารอนยังต้องหันมามอง "ถ้าพวกมันต้องการทำลายร้านนี้ มันก็เลือกผิดคนแล้วล่ะค่ะ เพราะสิ่งที่พวกมันไม่รู้คือ กลิ่นหอมของเบเกอรี่ไม่ได้มีไว้แค่เพื่อให้ความสุข แต่มันยังสามารถเป็นเครื่องนำทางที่ไม่มีใครหนีพ้นได้หากเขารู้จักวิธีคุมมัน" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที ความอบอุ่นที่เคยมีกลิ่นอายของเนยสดและวานิลลาเริ่มเจือจางด้วยความเย็นเยียบ รินเริ่มลงมือเตรียมอุปกรณ์ดริปกาแฟอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่การชงเพื่อดื่ม แต่มันคือการปรุง 'สารสกัด' พิเศษจากใบมูนไลท์มิ้นท์ที่เหลืออยู่น้อยนิดเพียงไม่กี่ใบที่รินแอบเก็บไว้ในขวดโหลแก้ว "คุณจะทำอะไรคะ?" เอลาร่าถามด้วยความประหลาดใจ "ทำสิ่งที่นักทำขนมต้องทำเวลาที่มีคนมาขโมยเครื่องปรุงของเราไปไงคะ" รินแย้มยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เราจะอบขนมที่หอมที่สุด... หอมจนกระทั่งหัวขโมยคนนั้นต้องคลานกลับมาคุกเข่าขอโทษที่นี่เอง" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เงียบสงัดมาตลอดบ่ายก็ดังขึ้น 'กริ๊ง...' สัญญาณเตือนที่ทำให้คนทั้งสามต้องชะงัก รินมองไปที่บารอนก่อนจะพยักหน้าให้กันเบาๆ ชายร่างยักษ์ขยับไปยืนบังจุดอับสายตา ขณะที่เอลาร่าค่อยๆ ลุกขึ้นพลางซ่อนเศษผ้าสีเข้มไว้ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาในร้าน กลิ่นอายของความตายและสนิมเหล็กโชยมาแตะจมูกทันทีที่คนผู้นั้นเหยียบพรมเช็ดเท้า รินหยิบผ้าเช็ดมือมาซับนิ้วที่เปื้อนเศษใบไม้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนด้วยแววตาเรียบเฉย "ยินดีต้อนรับสู่ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งค่ะ" รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับพนักงานบริการทั่วไป "วันนี้มีอะไรให้รับใช้ไหมคะ? ดูเหมือนคุณจะเพิ่งเดินทางไกลมา... และดูเหมือนว่า 'ของฝาก' ที่คุณติดตัวมา จะเป็นสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่พอดีเลยนะคะ" ผู้มาเยือนหยุดชะงัก รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นภายใต้ฮู้ดสีดำ มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อขยับอย่างแผ่วเบา เสียงดาบสั้นที่กระทบกับปลอกโลหะดังแว่วออกมา รินไม่ได้ขยับตัวหนี แต่เขากลับก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับกระแสน้ำที่กักเก็บพายุไว้ภายใต้ความเงียบ "ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะคะ เกี่ยวกับสมุนไพรที่เพิ่งถูกตัดไป..." รินเอ่ยต่อพลางเลื่อนถ้วยกาแฟดริปที่เพิ่งกลั่นเสร็จวางลงบนโต๊ะข้างๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของกาแฟที่ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของสมุนไพรที่ถูกขโมยไปกระจายตัวฟุ้งไปทั่วร้าน ทันใดนั้น ร่างในชุดคลุมก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับเสียงกระอักเลือดที่น่าสะพรึงกลัว! ชายในชุดคลุมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเขาเห็นว่าในมือของรินไม่ได้ถืออาวุธใดๆ เลย นอกจาก 'ที่กรองกาแฟ' ที่เปื้อนไปด้วยละอองสีทองจางๆ ที่ส่องประกายท่ามกลางแสงไฟในร้าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ