พายผลไม้พิษ

“หยุดเดี๋ยวนี้! กอร์น! วางถาดนั่นลงก่อน อย่าเพิ่งเอาไปเสิร์ฟ!” เสียงตะโกนของรินแหบพร่าและสั่นเครือ เขากำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเตาอบ สายตาจับจ้องไปที่ถาดพายสีทองสวยงามที่บารอน กอร์น กำลังยกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ กลิ่นหอมหวานของผลไม้ป่าชนิดใหม่ที่เอลาร่าเพิ่งนำมาให้จากป่าต้องห้ามเมื่อเช้าตรู่กำลังอบอวลไปทั่วร้าน มันหอม... หอมจนน่าประหลาดใจ แต่ตอนนี้ความหอมนั้นกลับกลายเป็นกลิ่นอายของหายนะสำหรับริน “ทำไมหรือพ่อหนุ่ม? ลูกค้าโต๊ะสี่รอนานแล้วนะ ข้าเห็นเจ้าทำพายชุดนี้มาอย่างตั้งใจ รสสัมผัสของมันน่าจะทำให้พวกเขารู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง” อดีตนักรบออร์คหันมาถามด้วยรอยยิ้มซื่อๆ มือหนาใหญ่ของเขาประคองถาดพายอย่างทะนุถนอม “มันไม่ใช่ผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ธรรมดา เอลาร่าบอกว่ามันคือ ‘ผลดาราหลงทาง’ แต่ฉัน... ฉันลืมสังเกตว่าค่าความเป็นกรดของมันเปลี่ยนสีไปเมื่อสัมผัสกับแป้งพาย!” รินรีบวิ่งไปคว้าข้อมือของกอร์นจนถาดพายสั่นไหว “ริน เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้าไม่ได้จะเอาไปเสิร์ฟให้คนทั่วไป แต่เป็นกลุ่มนักสำรวจที่เพิ่งกลับจากเหมืองคริสตัล พวกเขาดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะแยกแยะรสชาติประหลาดได้หรอก” กอร์นพยายามปลอบ แต่ในจังหวะที่ยื้อแย่งกันนั้นเอง พายชิ้นหนึ่งก็ลื่นไถลจากถาด ตกลงบนจานที่ถูกเตรียมไว้และกระเด็นไปวางลงตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินเข้าร้านมาพอดี ชายคนนั้นคือ ‘หัวหน้ากิลด์นักสำรวจ’ ผู้มีศักดิ์ศรีสูงส่ง เขามองพายสีทองชิ้นนั้นด้วยความสนใจก่อนจะหยิบช้อนเงินขึ้นมา “อ้อ... กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนเลย ข้าขอลองชิ้นนี้นะ” “อย่าค่ะ! เอ่อ... อย่าเพิ่งนะคะ!” รินร้องห้าม แต่สายเกินไปเสียแล้ว ช้อนเงินตักเอาเนื้อพายสีม่วงเข้มภายในเข้าปากอย่างช้าๆ ความเงียบเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งในทันที ทุกสายตาจ้องมองไปยังหัวหน้ากิลด์ผู้นั้น เขาเคี้ยวช้าๆ ลับตาพริ้มราวกับกำลังดื่มด่ำกับรสชาติที่เหนือคำบรรยาย แต่แล้ว... วินาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เส้นเลือดบนใบหน้าเริ่มปรากฏเป็นลวดลายเรืองแสงสีนีออน ผิวหนังที่เคยกร้านแดดค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเนื้อกลายเป็นสีฟ้าครามดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะกลายเป็นสีม่วงอ่อนสลับเขียวมรกตในเวลาไม่กี่อึดใจ “นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน!” บารอน กอร์น อุทานลั่นจนโต๊ะข้างๆ แตกตื่น หัวหน้ากิลด์ไม่ได้ดูเจ็บปวด เขากลับหัวเราะร่าด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นโทนสูงแหลมราวกับเสียงขลุ่ย “โอ้! ช่างเป็นรสชาติที่... สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ!” ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลอยตัวขึ้นจากเก้าอี้สูงจากพื้นราวสองฟุต! รินรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เขาหยิบสมุดจดบันทึกสูตรขนมขึ้นมาพลิกอ่านด้วยมือที่สั่นเทา “ผลดาราหลงทาง... ในบันทึกโบราณบอกว่ามันคือผลไม้ที่เทพธิดาใช้สาปแช่งให้ผู้คนหลงทางในมิติแห่งสีสัน แต่ฉันนึกว่ามันเป็นแค่ตำนาน!” เอลาร่าที่เพิ่งเดินออกมาจากสวนหลังร้านเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เธอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ “ริน! เจ้าใช้ผลไม้พิษนั่นทำขนมงั้นหรือ? นั่นมันของแสลงของเผ่าพันธุ์ที่มีธาตุเวทมนตร์สูงนะ!” “ก็เจ้าเป็นคนเอามาให้ข้าเองไม่ใช่หรือ!” รินตวาดกลับด้วยความลนลาน “ข้าแค่บอกว่าให้เอาไปตกแต่งจาน ไม่ได้บอกให้เอาไปอบ!” เอลาร่าหน้าเสีย เธอรีบวิ่งเข้าไปหาหัวหน้ากิลด์ที่ตอนนี้เริ่มพ่นฟองสบู่สีรุ้งออกมาจากปาก “นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วนะ ถ้าพิษนี้ไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือดจนครบวงจรเวทมนตร์ เขาจะกลายเป็นประติมากรรมหินสีไปตลอดกาล!” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความตึงเครียดรุนแรง รินพยายามตั้งสติ เขารู้ดีว่าหากลูกค้าคนสำคัญตายในร้านของเขา ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เขาสร้างมาจะจบลงทันที รวมถึงปมในใจเรื่องการถูกปฏิเสธในอดีตจะยิ่งซ้ำเติมให้เขาไม่สามารถทำสิ่งที่เขารักได้อีกต่อไป “กอร์น! ปิดประตูล็อคหน้าร้านให้แน่นหนาที่สุด ห้ามใครเข้าหรือออกเด็ดขาด!” รินสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะคว้าวัตถุดิบทุกอย่างในตู้เย็นออกมา “เอลาร่า เตรียมสมุนไพรลดทอนเวทมนตร์มาให้ฉันเร็วที่สุด เราต้องทำ ‘กาแฟดริปถอนพิษ’ เดี๋ยวนี้!” ขณะที่ทั้งสามคนกำลังวุ่นวายอยู่หลังเคาน์เตอร์ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง ราวกับมีคนกำลังพยายามพังเข้ามา ประตูไม้โอ๊คหนาหนักสั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงกระแทก “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้าได้รับรายงานว่ามีพ่อมดนอกกฎหมายกำลังใช้เวทมนตร์ต้องห้ามในร้านเบเกอรี่แห่งนี้!” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของ ‘หัวหน้าหน่วยตรวจการเวทมนตร์’ ดังลอดผ่านเข้ามา หัวหน้ากิลด์ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศเริ่มมีท่าทีหวาดกลัว ร่างกายของเขาสั่นระริกและสีผิวเริ่มเปลี่ยนไปในทิศทางที่น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ รินกำด้ามชงกาแฟแน่น เหงื่อไหลซึมตามไรผม เขาจ้องมองไปยังประตูที่กำลังจะพังลงมา สลับกับกาแฟในมือที่ยังไม่สมบูรณ์ดี ทันใดนั้นเอง ลูกบิดประตูที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนากลับค่อยๆ หมุนเองอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน... มุมที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ