คำสารภาพของเจ้าเมือง

“ท่านบารอนคะ... รอยเปื้อนคราบช็อกโกแลตบนปกเสื้อของท่าน มันดูไม่เข้ากับตำแหน่งเจ้าเมืองผู้ทรงอำนาจเลยสักนิดนะคะ” ดิฉันรินน้ำร้อนอุณหภูมิเก้าสิบสององศาลงบนผงกาแฟคั่วบดละเอียดในดริปเปอร์ทองแดง กลิ่นหอมฟุ้งของเมล็ดกาแฟสายพันธุ์พิเศษจากหุบเขาหมอกอบอวลไปทั่วร้าน กลบกลิ่นดินชื้นๆ ที่ติดตัวบารอนกอร์นมา บารอนนั่งก้มหน้าอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ร่างออร์คกำยำที่เคยจับดาบสังหารศัตรู บัดนี้กลับดูเล็กลงถนัดตาเมื่อนั่งจมอยู่ในเก้าอี้ไม้ตัวโปรดของเขา “ความมืดมิดในใจคนเรา มันซักออกยากกว่าคราบช็อกโกแลตเยอะเลยนะ ริน” น้ำเสียงของบารอนแหบพร่า เขาไม่ได้เงยหน้ามองดิฉัน แต่สายตาจับจ้องไปที่ก้อนเค้ก ‘ดาร์กช็อกโกแลตมูสลาเวนเดอร์’ ที่เหลือเพียงครึ่งชิ้นบนจานกระเบื้องเคลือบ รินวางเหยือกแก้วกาแฟลงข้างตัวเขา กลิ่นหอมขมปร่าของกาแฟตัดกับความหวานนุ่มละมุนของขนมที่ดิฉันตั้งใจทำขึ้นเป็นพิเศษในวันนี้ “ที่ท่านมาหาดิฉันในยามวิกาลแบบนี้ คงไม่ใช่เพราะหิวขนมหวานหรอกใช่ไหมคะ?” ดิฉันถามพลางเช็ดเคาน์เตอร์ให้สะอาด เสียงผ้าเนื้อหยาบถูไปกับผิวไม้เป็นจังหวะเนิบนาบ บารอนถอนหายใจยาว ไหล่กว้างที่เคยผ่านศึกมานับไม่ถ้วนสั่นไหวเล็กน้อย “ข้าแค่… เหนื่อยเหลือเกินริน กฎหมายที่ข้าต้องเซ็นอนุมัติในวันนี้ มันแลกมาด้วยความอดอยากของหมู่บ้านทางตอนใต้ พวกเขาเป็นคนดี แต่การเป็นเจ้าเมืองไม่ได้สอนให้ข้าเห็นอกเห็นใจคนมากเท่ากับการหัดใช้มีดหั่นเค้กของคุณหรอก” เอลาร่าที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างคอยจัดดอกไม้ในแจกัน ชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนมาให้ดิฉัน เธอรู้ดีว่าความเปราะบางของชายผู้นี้คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เพราะหากหัวใจของเจ้าเมืองแตกสลาย เมืองทั้งเมืองย่อมสั่นคลอน “ขนมของดิฉันไม่ได้มีไว้แก้ปัญหาบ้านเมืองค่ะบารอน” ดิฉันขยับตัวเข้าไปใกล้ วางมือลงบนเคาน์เตอร์ “แต่มันมีไว้เพื่อเตือนให้คุณจำได้ว่า แม้ชีวิตจะขมขื่นเหมือนกาแฟเข้มข้น แต่มันก็ยังมีความหวานซ่อนอยู่ในทุกคำที่กลืนลงไป… ลองชิมอีกคำสิคะ” บารอนตักชิ้นมูสเข้าปาก ความนุ่มละมุนของเนื้อครีมดูเหมือนจะช่วยคลายปมในคิ้วหนาของเขาลงได้บ้าง เขาหลับตาลง แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนโยนลงชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเป็นเพื่อนปลอบประโลม ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดิฉันไม่ได้ยินมานานหลายชั่วโมงก็ดังขึ้น… ไม่ใช่เสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบาเหมือนลูกค้าปกติ แต่เป็นเสียงดังกังวานกระชากอารมณ์เหมือนมีคนใช้แรงเหวี่ยงเปิดประตูจนบานพับแทบหัก ร่างสูงโปร่งภายใต้ผ้าคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นอายความตายและเวทมนตร์ต้องห้ามที่ติดตัวเขามา ทำให้เอลาร่าชักมีดพกสั้นออกมาจากข้างเอวทันที ชายปริศนาคนนั้นหยุดยืนอยู่กลางร้าน เขาค่อยๆ เปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก ดวงตาสีเพลิงของเขากวาดมองไปที่บารอนก่อนจะหยุดอยู่ที่ดิฉัน “ท่านเจ้าเมือง… ข้าตามหาท่านมาทั่วอาณาจักร” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “ไม่ต้องแอบกินขนมหวานให้ความทุกข์ระเหยไปหรอก เพราะหลังจากคืนนี้... เมืองนี้จะไม่มีเหลือแม้แต่ร้านเบเกอรี่ที่ให้คุณพักใจ” บารอนลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น มือใหญ่เอื้อมไปที่หลังเอวหมายจะคว้าอาวุธ แต่มือของชายปริศนากลับชี้มาที่แก้วกาแฟของบารอน แล้วเศษขนมบนจานก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกเผาไหม้ด้วยพิษร้าย “ไม่ต้องขยับ กอร์น” ชายปริศนาแสยะยิ้ม “เพราะกาแฟที่เจ้าเพิ่งดื่มเข้าไป... คือยาพิษที่ไม่มีวันถอนได้ หากเจ้าไม่ทำตามข้อเสนอของข้าในทันที” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ “เบเกอรี่มิติต่างโลก” นะคะ