ขนมหวานลดทอนความโกรธ

“ถ้าข้อเสนอของเจ้ายังเท่ากับหยิบเศษหินมาแลกทองคำแบบนี้ ต่อให้เป็นขนมที่เจ้าบอกว่าเลิศรสเพียงใด ข้าก็ไม่คิดจะเสียเวลาอีกแม้แต่วินาทีเดียว!” เสียงตบโต๊ะไม้โอ๊คดังสนั่นจนแก้วกาแฟดริปในมือของรินสั่นไหว กาแฟเกรดพรีเมียมสีเข้มข้นหยดลงบนจานรองเล็กน้อย ท่านเคานต์วาลีอุส หัวหน้าสภาการค้าเมืองชายแดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองรินราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ บารอน กอร์น ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อแขนอันกำยำเกร็งแน่น มือที่ถือถาดไม้จันทน์หอมสั่นไหวด้วยแรงกดดัน แต่เขายังคงนิ่งตามคำสั่งของริน รินวางกาน้ำทองแดงลงช้าๆ เขาไม่ได้หลบสายตาที่คุกคามนั้น แต่กลับส่งยิ้มบางๆ ที่ดูใจเย็นจนน่าขนลุก “ท่านเคานต์คะ ความโกรธเปรียบเสมือนยีสต์ที่มากเกินไปในแป้งโดว์ค่ะ มันอาจจะทำให้ขนมฟูพองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานเกินไป... ขนมปังก้อนนั้นก็จะกลายเป็นเพียงขยะที่เปรี้ยวจนทานไม่ได้เลย” “เจ้ากำลังสอนข้าหรือ เจ้ามนุษย์ร้านขนมปัง?” ท่านเคานต์แค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม รินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขากลับพยักหน้าให้เอลาร่าที่ยืนรออยู่มุมห้อง เอลฟ์สาวเดินตรงเข้ามาพร้อมกับถาดสีเงินในมือ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับความหวานลุ่มลึกของน้ำผึ้งป่าเข้มข้นโชยออกมาจากขนมทรงโดมขนาดเล็กที่วางอยู่ตรงกลาง “ลองทานดูก่อนนะคะ... ‘มาการองลาเวนเดอร์น้ำผึ้งป่า’ ที่เอลาร่าเป็นคนคัดสรรวัตถุดิบด้วยตัวเอง หากท่านทานหมดชิ้นแล้วยังยืนยันจะถอนสัญญาผูกขาดสวนสมุนไพรนี้ ดิฉันจะเป็นคนทำเรื่องยกเลิกด้วยตัวเองค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งในทันที ท่านเคานต์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยดุดันจ้องมองชิ้นขนมสีม่วงอ่อนที่มีผิวสัมผัสเรียบเนียนราวกับอัญมณี เขารับขนมชิ้นนั้นขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะกัดลงไปคำเล็กๆ จังหวะที่เนื้อแป้งอัลมอนด์แตกตัวในปาก ความนุ่มละมุนของครีมชีสแทรกซึมผ่านลิ้น กลิ่นลาเวนเดอร์ที่สดชื่นราวกับลมพัดผ่านสวนในยามเช้าค่อยๆ ขจัดความหงุดหงิดที่อัดอั้นในอกของชายวัยกลางคนออกไปทีละน้อย รินมองเห็นไหล่ที่เกร็งแน่นของท่านเคานต์เริ่มคลายลง ดวงตาที่แข็งกร้าวนั้นดูอ่อนแสงลงราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์อันมืดมิด “รสชาตินี้มัน...” ท่านเคานต์พึมพำ น้ำเสียงที่เคยตวาดกร้าวเปลี่ยนเป็นความสับสน “ข้าไม่ได้รู้สึกสงบแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว” “เพราะบางครั้งการเจรจาธุรกิจ ไม่ได้ตัดสินกันที่ตัวเลขบนแผ่นกระดาษ แต่มันตัดสินกันที่ 'อุณหภูมิ' ของหัวใจคู่สนทนาค่ะ” รินกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น “ดิฉันต้องการความร่วมมือ ไม่ใช่การเอาชนะ ถ้าท่านเคานต์ยินดีสนับสนุนเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายากให้เรา ดิฉันก็พร้อมจะส่งมอบสูตรขนมพิเศษเฉพาะตัวนี้ให้กับโรงครัวของตระกูลท่านเพื่อใช้ในการรับรองแขกคนสำคัญ” บารอน กอร์น แอบถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่เคยกดทับอากาศภายในร้านมลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัดพา ท่านเคานต์นั่งลงอย่างช้าๆ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อในทันที เพียงแต่มองขนมชิ้นที่สองบนถาดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดี รินกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติข้างนอกหน้าต่างกระจกใส เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าร้านไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ธรรมดา แต่มันคือตราประทับสีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนกระจกหน้าร้านชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไปทิ้งไว้เพียงรอยร้าวเล็กๆ ที่ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว “ท่านเคานต์คะ...” รินเรียกเบาๆ แต่ชายตรงหน้ากลับชะงัก สายตาเขามองตรงไปที่รอยร้าวนั้นด้วยใบหน้าที่ถอดสี มือที่ถือขนมอยู่ร่วงหล่นลงพื้น “ไม่ใช่ข้า... ข้าไม่ได้เป็นคนส่งพวกมันมา” ท่านเคานต์กระซิบ เสียงนั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “พวกกลุ่มศาสนาในเงามืด พวกเขาไม่พอใจที่ข้ามาตกลงเจรจากับเจ้า... ริน หนีไป! พวกเขามาแล้ว!” เสียงกระจกหน้าร้านแตกกระจายละเอียดเป็นผง พร้อมกับกลิ่นกำมะถันที่ตลบอบอวลไปทั่วร้าน ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสามร่างพุ่งทะลุเข้ามาในร้านพร้อมกับอาวุธรูปร่างแปลกประหลาดที่เรืองแสงสีแดงฉาน บารอน กอร์น คำรามก้องแล้วคว้าถาดเหล็กหนักอึ้งพุ่งเข้าขวาง แต่หนึ่งในร่างชุดคลุมกลับยกมือขึ้นเพียงครั้งเดียว ร่างออร์คที่แข็งแกร่งก็ถูกแรงมหาศาลผลักจนกระเด็นไปอัดติดกำแพง รินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้กลัวคนพวกนี้ แต่เขากลัว 'ตราประทับ' ที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนอากาศตรงหน้าเขา มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดตัวเขามาตั้งแต่วันที่เขาข้ามมิติมายังโลกใบนี้... ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ “เบเกอรี่มิติต่างโลก” นะคะ