การเผชิญหน้ากับศัตรูเก่า

“ฉันว่าคุณควรอ่านเอกสารฉบับนี้ให้จบ ก่อนที่กาแฟดริปของฉันจะเย็นชืดไปเสียก่อนนะคะ” รินวางกาน้ำทองเหลืองลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* แม้ท่าทางจะดูสงบนิ่ง แต่หัวใจของเขากลับเต้นรัวราวกับกลองรบที่ไม่มีจังหวะ เขาจ้องมองชายที่นั่งอยู่เบื้องหน้า—เงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเขาเอง รอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายนั่นดูราวกับรอยแยกบนผืนดินที่แห้งแล้ง มันขัดกับใบหน้าเนียนละเอียดที่เป็นพิมพ์เดียวกับเขาอย่างสิ้นเชิง ชายคนนั้น—'เรน'—ไม่ได้หยิบเอกสารที่รินวางไว้ให้ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวกันอย่างผิดปกติ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า “ที่ดินผืนนี้มีกลิ่นอายของอดีตที่หอมหวานเกินไปนะ ริน” เสียงของเรนแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ “นายคิดจริงๆ หรือว่าการอบมัฟฟินและชงกาแฟให้พวกสัตว์ประหลาดและเอลฟ์พวกนี้ จะปกป้องนายจากกฎหมายของอาณาจักรได้? นายก็รู้ว่าสัญญาฉบับเก่าถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดของตระกูลเรา... เลือดที่นายพยายามจะลืมไปพร้อมกับความทรงจำนั่น” “สัญญาหมดอายุไปตั้งแต่รุ่นปู่แล้วค่ะ” รินสวนกลับ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ที่นี่คือ ‘ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง’ ไม่ใช่สมรภูมิรบแบบที่นายคุ้นเคย ถ้าอยากได้อะไรทาน ก็สั่งมา แต่ถ้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่นายไม่มีสิทธิ์... ฉันเกรงว่าประตูทางออกจะกว้างพอให้คนอย่างนายก้าวออกไปได้โดยไม่ต้องลำบาก” เอลาร่าที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขยับตัวเล็กน้อย ใบหูเรียวแหลมของเธอสั่นระริกด้วยความระแวง เธอกระชับกิ่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่น ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องมองเรนราวกับจะสาปแช่ง ส่วนบารอน กอร์นที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างประตู ก็ปลดปล่อยจิตสังหารอันหนักอึ้งออกมาโดยไม่สนคำขอร้องของริน แต่อากาศภายในร้านกลับดูหนาแน่นขึ้นด้วยพลังกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างของเรน “สมรภูมิรบงั้นหรือ?” เรนแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาสูงโปร่งและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่ตัดกับกลิ่นหอมของแป้งอบ “นายอาจจะหลงลืมไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่นายตีแป้ง นายกำลังลบเลือนร่องรอยของพลังที่แท้จริง นายกำลังกลบฝังสายเลือดของผู้ทำลายด้วยน้ำตาลและเนย... ช่างน่าสมเพชจริงๆ” “ฉันไม่ได้กลบฝังมัน” รินก้าวเข้าไปประจันหน้า แม้ส่วนสูงจะเท่ากัน แต่รินกลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้ากระจกที่กำลังจะแตกสลาย “ฉันแค่เปลี่ยนมันให้กลายเป็นความสุขที่ใครๆ ก็สัมผัสได้ ต่างจากนายที่จมอยู่กับความแค้นจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งว่าตัวเองมีตัวตนอยู่เพียงเพราะเงาของฉันเท่านั้น” เรนชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาข้างที่เป็นแผลเป็นวูบไหวด้วยประกายสีแดงก่ำ เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟดริปที่รินชงไว้ให้โดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นหอมฟุ้งของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีเตะเข้าจมูกของเขา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วร้าน มีเพียงเสียงลมหายใจของบารอนที่ดังเป็นระยะ “นายยังคงชงกาแฟได้น่ารังเกียจเหมือนเดิม” เรนพูดเบาๆ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะวางถ้วยลง มือของเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “มันมีความรู้สึก... ความรู้สึกของความห่วงใยที่นายเคยมีให้ฉัน... ก่อนที่ท่านพ่อจะตัดสินใจแยกเราออกจากกัน” “นั่นไม่ใช่ความห่วงใย แต่มันคือความผูกพันที่ฉันยังทิ้งไม่ลงต่างหาก” รินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่แววตายังคงแน่วแน่ “เรน... ถ้าการกลับมาครั้งนี้คือการทำลายที่ดินผืนนี้เพื่อพิสูจน์บางอย่าง นายเลือกผิดร้านแล้ว” เรนหรี่ตาลง เขาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกาแฟกระฉอกออกมาเปื้อนโต๊ะเป็นวงกว้าง “ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายร้านนี้... ฉันมาเพื่อเตือนนาย ริน อีกสามวันข้างหน้า คณะตรวจสอบจากส่วนกลางจะมาถึงพร้อมกับโฉนดฉบับใหม่ที่พวกเขาสร้างขึ้นจากความผิดพลาดของนายเอง และเมื่อถึงเวลานั้น... นายจะไม่มีที่ให้ซุกหัวนอน หรือแม้แต่เตาอบไว้ทำขนมให้พวกชั้นต่ำนี่อีกต่อไป” “เรามีพยาน มีหลักฐาน และเรามีหัวใจของคนในเมืองนี้ที่พร้อมจะปกป้องที่นี่” เอลาร่าแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เจ้าไม่มีวันชนะด้วยกลโกงสกปรกพวกนั้นหรอก” เรนหันไปมองเอลฟ์สาวด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหันกลับมามองรินเป็นครั้งสุดท้าย “เตรียมใจไว้เถอะ น้องชาย... คราวนี้ฉันจะขุดรากถอนโคนทุกอย่างที่นายรักให้สิ้นซาก” เขาสะบัดชายเสื้อคลุมแล้วเดินหันหลังออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด บารอนรีบก้าวเข้ามาหารินทันที “นายท่านครับ ให้ผมไปจัดการเขาเดี๋ยวนี้ไหม? ต่อให้เป็นตัวตนอีกด้าน แต่ถ้าเขาเป็นอันตรายต่อร้าน เราก็ไม่ควรปล่อยไป” รินไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบถ้วยกาแฟที่เรนดื่มค้างไว้ขึ้นมา แล้วมองคราบกาแฟที่เปื้อนโต๊ะ นิ้วของเขาสัมผัสกับรอยเปื้อนนั้น ก่อนจะพบกับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยคราบ... มันคือชิ้นส่วนของตราประทับขุนนางที่ควรจะสูญหายไปแล้ว และข้อความเล็กๆ ที่เขียนด้วยรอยเลือดจางๆ บนโต๊ะไม้ รินหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือดเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ มือที่ถือถ้วยกาแฟสั่นเทาจนเกือบจะทำหลุดมือ “ริน? เกิดอะไรขึ้น?” เอลาร่ารีบเข้ามาประคอง “มันไม่ใช่การข่มขู่...” รินพึมพำเสียงสั่นในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก “เรนไม่ได้มาเพื่อเอาที่ดิน... เขามาเพื่อส่งคำเตือนว่า ‘ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการตายของท่านพ่อ’ กำลังเดินทางมาที่นี่ในอีกสามวัน... และพวกเขากำลังจับตัวเอลาร่าไปเป็นเครื่องมือต่อรองกับฉัน” ในวินาทีนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับชายในชุดคลุมสีดำสนิทหลายสิบคนก้าวเข้ามาปิดล้อมร้านไว้ทุกทิศทาง โดยมีชายหัวหน้ากลุ่มที่สวมหน้ากากเหล็กเดินตรงมาที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและผองเพื่อนในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ