ขนมปังเพื่อสันติภาพ

"เจ้าจะจบชีวิตของพวกเราด้วยกลิ่นแป้งอบหรืออย่างไรกัน ท่านริน?" น้ำเสียงเย็นเยียบลอดผ่านหน้ากากเหล็กของชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม มันทุ้มต่ำและสั่นประสาทจนแก้วกาแฟที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์สั่นไหวเบาๆ บารอน กอร์น ขยับตัวไปยืนบังหน้าตัวรินไว้โดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อแผ่นหลังอันหนาล่ำของอดีตนักรบออร์คเกร็งแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนพร้อมจะปะทะทุกเมื่อ รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความตึงเครียดในร้านอบอวลไปด้วยไอเย็นเยียบจากเวทมนตร์ปิดผนึกที่กลุ่มชายชุดดำปล่อยออกมา เขาไม่ได้หลบสายตาไปไหน แต่กลับยืดตัวตรง มือที่เคยนวดแป้งจนชำนาญค่อยๆ เลื่อนไปหยิบถาดขนมปังอบใหม่ที่เพิ่งนำออกจากเตาหินร้อนๆ เมื่อครู่ "ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในสมรภูมิครับ... อ่า ขออภัยค่ะ" รินรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนจะยิ้มบางๆ ให้กับร่างในชุดคลุมสีดำที่รายล้อมรอบร้าน "แต่ในร้านของฉัน ความหิวโหยต่างหากที่เป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด คุณคงไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อจะบอกว่าที่ดินผืนนี้ไร้ค่าหรอกนะคะ ถ้ามันไร้ค่าจริงๆ คุณคงไม่นำกำลังคนนับสิบมาล้อมเพียงแค่เพราะต้องการไล่คนทำขนมปังธรรมดาๆ คนหนึ่งออกไป" รินวางถาดไม้ลงบนเคาน์เตอร์ บนนั้นคือ 'ขนมปังซาวโดว์ธัญพืชสูตรหมักบ่มนานเจ็ดคืน' ผิวสัมผัสกรอบนอกสีน้ำตาลทองกำลังดี กลิ่นยีสต์ธรรมชาติอ่อนๆ ผสมกับความหอมของเมล็ดธัญพืชคั่วสดใหม่ฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน บรรยากาศกดดันที่เคยมีดูเหมือนจะเบาบางลงเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมนี้ทำหน้าที่ของมัน หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำนิ่งไป มือที่กุมดาบไว้แน่นคลายออกโดยไม่ตั้งใจ เขาจ้องมองก้อนขนมปังนั้นผ่านช่องว่างของหน้ากากเหล็ก "ข้อพิพาทที่ดินผืนนี้คือเรื่องของอำนาจและการเมือง ไม่ใช่เรื่องความหิวโหย ขนมปังเพียงชิ้นเดียวจะไปเปลี่ยนแปลงกฎหมายของอาณาจักรได้อย่างไร" เอลาร่าที่ยืนหลบอยู่หลังกระถางสมุนไพรขยับตัวออกมา ดวงตาสีมรกตของเอลฟ์สาววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "กฎหมายของพวกท่านน่ะหรือ? กฎหมายที่เอาแต่จะขุดรากถอนโคนป่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำเป็นเขตอุตสาหกรรมน่ะหรือคะ! ขนมปังของรินทำจากข้าวสาลีที่ปลูกด้วยดินจากป่าแห่งนี้ และการที่ท่านได้กลิ่นนี้ นั่นพิสูจน์แล้วว่าท่านเองก็ยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้าง" รินยกมือห้ามเอลาร่าก่อนจะหั่นขนมปังออกเป็นชิ้นๆ อย่างใจเย็น เสียงกรอบของเปลือกขนมปังดังกังวานในความเงียบอันตึงเครียด เขาหยิบเนยสดที่ผสมสมุนไพรจากสวนของเอลาร่าปาดลงไปช้าๆ แล้วยื่นชิ้นที่หอมกรุ่นที่สุดให้กับชายสวมหน้ากาก "ลองชิมดูนะคะ... ขนมปังสูตรนี้ฉันตั้งใจอบให้เป็นพิเศษ ไม่ใช่เพื่อต้อนรับศัตรู แต่เพื่อระลึกถึงแผ่นดินที่เราเหยียบอยู่ มันอาจจะไม่สามารถหยุดยั้งกฎหมายได้ แต่ถ้าท่านได้ลิ้มรสความทุ่มเทของผืนดินนี้ ท่านอาจจะตัดสินใจได้ว่า ที่ดินผืนนี้ควรถูกทำลายเพื่อผลกำไร หรือควรถูกรักษาไว้เพื่อแบ่งปันความสุขให้แก่ผู้คน" มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นออกมารับชิ้นขนมปังอย่างลังเล ชายผู้นั้นนำมันเข้าไปใต้หน้ากากเหล็ก ทุกสายตาในร้านจ้องมองไปที่เขา ราวกับว่าชะตากรรมของร้านเบเกอรี่แห่งนี้ขึ้นอยู่กับรสสัมผัสเพียงคำเดียว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วร้าน บารอน กอร์น เองก็ลืมหายใจไปชั่วขณะ ทันใดนั้น ชายสวมหน้ากากก็วางจานลงเสียงดัง "รสชาติแบบนี้... กลิ่นของดินที่ข้าไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี" เขาถอดหน้ากากเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นลึก ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและอ่อนล้า "ข้าถูกส่งมาเพื่อยึดที่นี่ แต่เจ้ากลับทำให้ข้านึกถึงบ้านที่ข้าจากมา... ริน เจ้าทำอะไรลงไป?" รินไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ สายตาของเขามุ่งมั่นและอบอุ่น "ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากมอบสิ่งที่เรียกว่าความสงบให้แก่คนที่มีหัวใจที่หิวโหยค่ะ คุณไม่ใช่คนแรกที่มาที่นี่เพื่อทำลาย แต่เชื่อเถอะค่ะว่าถ้าคุณเลือกจะฟังเสียงของผืนดินแทนคำสั่งของนายเหนือหัว... คุณจะพบว่าที่นี่ไม่มีอะไรต้องสูญเสียเลย" ทว่า ก่อนที่ชายผู้นั้นจะทันได้เอ่ยอะไรตอบ กระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรงจนบานประตูแทบกระเด็นหลุดจากบานพับ พลันนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นกลางร้าน กลิ่นอายของความตายและเวทมนตร์มืดที่รุนแรงกว่ากลุ่มชายชุดดำหลายเท่ากดทับลงมาจนพื้นไม้ใต้เท้าของรินแตกร้าว "ช่างน่าประทับใจจริงๆ ที่เห็นอดีตขุนพลผู้เก่งกาจมานั่งละเลียดขนมปังในร้านเบเกอรี่สกปรกๆ แบบนี้" เสียงของผู้มาใหม่แหบพร่าดุจเสียงกรีดของโลหะ รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่ประทับอยู่บนเสื้อคลุมของชายผู้มาใหม่ มันคือตราประทับแห่งราชวงศ์ที่สาบสูญไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน บารอน กอร์น รีบคว้าอาวุธขึ้นมาทันที แต่มือของชายปริศนากลับชี้มาที่รินด้วยท่าทางคุกคาม "ส่งตัวคนทำขนมปังนั่นมาให้ข้า... และข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าได้กลับไปมีชีวิตรอด เพื่อเล่าขานถึงวาระสุดท้ายของร้านนี้ให้โลกภายนอกได้รับรู้!" รินกำผ้ากันเปื้อนแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของที่ดิน แต่มันเป็นเรื่องของความลับบางอย่างที่เขากำลังเก็บซ่อนไว้ในสูตรเบเกอรี่ที่เขาสืบทอดมา และบัดนี้... ความลับนั้นได้ตามมาทวงถามถึงหน้าเคาน์เตอร์ของเขาแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมของขนมปังในมิติต่างโลกกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ