แผนป้องกันร้านเบเกอรี่

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากกว่านี้อีกก้าวเดียว ดิฉันรับรองได้เลยว่า กลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ที่คุณกำลังสูดดมอยู่ จะเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้ของเนื้อเยื่อจมูกภายในสามวินาทีค่ะ" เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าปลายพู่กันที่เปื้อนน้ำยาสมุนไพรในมือของเธอชี้ตรงไปที่ลำคอของชายชุดดำที่แฝงตัวเข้ามาในร้าน ความเงียบงันเข้าปกคลุมร้าน 'ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง' ในทันที รินที่กำลังประคองถ้วยกาแฟดริปที่สกัดมาอย่างพิถีพิถันหยุดชะงัก สายตาเขามองผ่านไอน้ำร้อนที่ลอยกรุ่นไปยังร่างแปลกหน้าที่ดูไม่น่าเป็นมิตร บารอน กอร์น วางถาดเสิร์ฟไม้โอ๊กลงบนโต๊ะไม้ขัดมันเสียงดัง 'ปัง' แรงสั่นสะเทือนทำให้น้ำในแจกันดอกไม้กลางร้านไหววูบ อดีตนักรบออร์คผู้นี้ไม่ได้ใช้กำลังเข้าข่มขู่ แต่เขายืนตระหง่านบังทางออกประตูร้านไว้ราวกับภูเขาที่ไม่มีวันทลายลง "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเจ้า" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ทว่ากังวานและเฉียบคม เขาวางกาแฟดริปลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนผืนโปรดขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ท่าทีที่สงบนิ่งจนน่ากลัวของเขานี่เองที่ทำให้ชายชุดดำเริ่มลังเล "ที่นี่คือร้านเบเกอรี่ ที่นี่มีแต่แป้ง เนย กลิ่นหอมของวนิลลา และความเงียบสงบที่ผู้คนต้องการ ถ้าพวกคุณมาเพื่อเรียกร้องความรุนแรง... ดิฉันเกรงว่าคุณเดินมาผิดที่แล้วล่ะค่ะ" "พวกเราไม่ได้มาเพื่อทำลายร้าน" เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำลอดออกมาจากใต้ฮู้ด "แต่พวกเรามาเพื่อ 'เตือน' ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่... การที่เจ้ามอบรสชาติที่เกินความจำเป็นให้แก่ผู้คนในดินแดนนี้ มันกำลังดึงดูดบางสิ่งที่เจ้าไม่อยากเผชิญหน้าหรอก" "รสชาติที่เกินความจำเป็นงั้นเหรอคะ?" รินแค่นยิ้มที่มุมปาก ในใจเขานึกถึงเค้กชิฟฟอนที่เขาเพิ่งทำเสร็จเมื่อครู่ "ถ้าความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากขนมปังอบใหม่มันคือภัยคุกคาม ดิฉันก็ยินดีจะเป็นภัยคุกคามนั้นค่ะ บารอน... ส่ง 'คำตอบ' ให้แขกของเราหน่อยสิคะ" บารอน กอร์น คำรามในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขากลับหยิบ 'สโคน' ชิ้นโตที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ออกมาจากตะกร้า กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้และผลไม้แห้งกระจายตัวไปทั่วร้านจนชายชุดดำถึงกับชะงัก รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของร้านที่เคยทำให้เหล่านักรบยอมวางอาวุธมาแล้วนับไม่ถ้วนกำลังทำงานของมัน "กินซะ" บารอนสั่ง "แล้วไสหัวไปก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน" บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหาเอลาร่า เขาจับมือของเอลฟ์สาวเบาๆ สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว รินรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการรวมตัวเพื่อปกป้องพื้นที่อันเป็นที่รัก ไม่ใช่แค่เพราะมันเป็นธุรกิจ แต่เพราะมันคือ 'บ้าน' "เราต้องสร้างเกราะป้องกัน" รินกระซิบเบาๆ กับเอลาร่า "ไม่ใช่แค่เกราะเวทมนตร์ แต่เป็นเกราะที่เกิดจากความร่วมมือของลูกค้าทุกคน" "เธอจะทำยังไงริน?" เอลาร่าถามเสียงสั่น "ถ้าพวกเขากลับมาพร้อมกับกองกำลังที่ใหญ่กว่านี้ล่ะ?" รินมองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกใสที่สะท้อนภาพเงาของเขาและเพื่อนพ้อง เขาเห็นรอยยิ้มของหญิงสาวเผ่าพันธุ์กึ่งมนุษย์ที่กำลังเดินเข้าร้าน เห็นความหวังในแววตาของเด็กน้อยที่รอคอยคุกกี้รูปดาว และเห็นมิตรภาพที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากกลิ่นหอมของร้านแห่งนี้ "เราจะไม่สู้คนเดียวค่ะ" รินตอบด้วยแววตามุ่งมั่น "เราจะใช้ความหวานเชื่อมโยงทุกคนเข้าด้วยกัน ถ้าใครต้องการจะทำลายร้านนี้ พวกเขาก็ต้องผ่านใจของคนทั้งเมืองที่ได้รับความสุขจากเบเกอรี่ของเราไปให้ได้ก่อน" ทว่าในขณะที่ความมุ่งมั่นกำลังพุ่งสูงขึ้น เสียงระฆังที่ประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง แขกที่เข้ามาใหม่ไม่ใช่ลูกค้าประจำที่รินคุ้นเคย แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลนั้นเย็นเยือกจนดอกไม้ในแจกันของเอลาร่าเหี่ยวเฉาลงในพริบตา รินหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นตราประทับบนปกเสื้อของคนผู้นั้น เขาหันไปสบตากับบารอนที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น "นั่นมัน... สัญลักษณ์ของสำนักตรวจสอบรสชาติแห่งราชวงศ์" เอลาร่าพึมพำอย่างสิ้นหวัง ชายในชุดคลุมสีเงินก้าวเข้ามาหยุดกลางร้าน ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันออกมา พร้อมกับวางม้วนเอกสารตราประทับสีแดงฉานลงบนเคาน์เตอร์ "ริน... ในฐานะตัวแทนแห่งราชวงศ์ ดิฉันมีคำสั่งให้ปิดร้านแห่งนี้อย่างไม่มีกำหนด เนื่องจากพบหลักฐานว่าขนมหวานของคุณมีส่วนผสมของ... 'พลังงานต้องห้าม' จากมิตินี้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ