การแข่งขันทำพาย

“ฝีมือเพียงเท่านี้หรือคะ ที่ลือกันว่าทำให้คนทั้งเมืองหลงใหล?” เสียงของมาดามเซราฟีน่า แม่ครัวหลวงผู้มีใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นหินอ่อนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เธอใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวแตะขอบจานเซรามิกที่รินเพิ่งวางลง รินสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมมือไม่ให้สั่นขณะที่ความรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธในอดีตเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นก้อนแข็งในอก “มันคือพายเชอร์รี่ป่าที่ปรุงด้วยสูตรเฉพาะของที่นี่ค่ะ มาดามลองชิมดูก่อนเถอะค่ะ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ดวงตาของแม่ครัวหลวงจะกำลังกวาดมองร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนี้ด้วยสายตาที่ดูแคลน บารอนกอร์นที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาส่งสายตาดุร้ายไปทางมาดามเซราฟีน่า แต่รินส่งสัญญาณห้ามไว้ เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเอลฟ์สาวสะท้อนความไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอรู้ดีว่ารินใส่ใจกับพายชิ้นนี้มากเพียงใด ทั้งการคัดเลือกเชอร์รี่จากป่าต้องห้าม และการนวดแป้งพายที่ต้องใช้ความอดทนสูง มาดามเซราฟีน่าใช้ส้อมเงินตัดพายเพียงนิดเดียว ก่อนจะนำเข้าปาก เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์นั้นดูเหมือนจะขยับเพียงเสี้ยววินาที “เนยจืดเกินไป แป้งชั้นนอกกรอบร่วนจนเกือบจะแตกกระจายถ้าไม่ควบคุมอุณหภูมิเตาให้ดีกว่านี้... ริน คุณยังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก” “ถ้าอย่างนั้น... เรามาแข่งกันไหมคะ” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของรินโดยไม่ทันยั้งคิด ความเงียบเข้าปกคลุมร้านทันที บารอนกอร์นถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนเอลาร่าเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การท้าดวลกับแม่ครัวหลวงเท่ากับการเอาชื่อเสียงของร้านไปวางไว้บนเขียง มาดามเซราฟีน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเธอหยักยิ้มที่ดูน่าขนลุก “แข่งงั้นรึ? น่าสนใจ... ถ้าคุณแพ้ คุณต้องปิดร้านนี้ถาวรแล้วไปเป็นผู้ช่วยในครัวของข้าที่พระราชวัง” “และถ้าฉันชนะ” รินจ้องมองดวงตาสีเทาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “มาดามต้องยอมรับในรสชาติของเบเกอรี่ที่นี่ และหยุดดูถูกความพยายามของคนอื่นเสียทีค่ะ” การแข่งขันถูกกำหนดไว้ที่บ่ายของวันถัดไป บรรยากาศภายในครัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด รินเริ่มหยิบแป้งสาลีเนื้อละเอียดออกมา ในขณะที่เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมยื่นโหลแก้วที่บรรจุผลไม้แสงจันทร์ซึ่งเธอเพิ่งเก็บมาจากสวนส่วนตัว “อย่าใช้อารมณ์ปรุงขนมสิริน” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลแต่จริงจัง “เธอกำลังกังวลเรื่องการถูกยอมรับมากเกินไป จนลืมไปว่าหัวใจของพายไม่ใช่ความเพอร์เฟกต์ แต่คือความทรงจำที่กินเข้าไปแล้วรู้สึกอบอุ่นต่างหาก” รินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองดูมือตัวเองที่เปื้อนแป้ง เขาสูดกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟดริปที่บารอนกำลังชงอยู่เพื่อเรียกสติ กลิ่นกาแฟที่เข้มข้นและหนักแน่นช่วยปัดเป่าความวุ่นวายในใจออกไป เขาเริ่มนวดแป้งด้วยจังหวะที่มั่นคงขึ้น ความกดดันเริ่มถูกแทนที่ด้วยสมาธิที่แน่วแน่ ถึงเวลาแข่งขัน แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งลงมาตกกระทบหน้าเคาน์เตอร์หินอ่อนที่ถูกจัดเตรียมเป็นเวทีประชัน มาดามเซราฟีน่าแสดงทักษะการทำขนมที่แม่นยำราวกับเครื่องจักร ทุกการเคลื่อนไหวไร้ที่ติ ในขณะที่รินกลับดูเหม่อลอยไปกับกระบวนการที่เนิบช้า เมื่อถึงเวลาตัดสิน รินนำพายเชอร์รี่ที่อบจนได้ที่ออกมา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน เป็นกลิ่นที่ต่างจากความหรูหราของมาดาม แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือน ‘บ้าน’ กรรมการคือแขกปริศนาในชุดคลุมสีเข้มที่นั่งอยู่ในมุมมืดของร้านมานาน เขาหยิบพายของมาดามขึ้นมาชิมก่อน ตามด้วยพายของริน ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง กรรมการคนนั้นวางช้อนลง ช้าๆ... เขาลุกขึ้นยืนและเปิดฮู้ดคลุมศีรษะออก ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นดวงตาที่ประกายด้วยอำนาจและริ้วรอยแห่งประสบการณ์ นี่ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหัวหน้าสมาคมพ่อครัวแห่งอาณาจักรที่ไม่ได้ปรากฏตัวในที่สาธารณะมานานหลายปี “รสชาติของมาดามเซราฟีน่าสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ” เขาเริ่มกล่าวด้วยเสียงกังวาน “แต่มันขาดบางอย่างไป... สิ่งที่เรียกว่าชีวิต” เขาหันมามองริน “ส่วนพายของเจ้าหนุ่มคนนี้... มันทำให้ข้านึกถึงวันวานที่เคยทำอาหารให้แม่กินในกระท่อมเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรัก” รินกลั้นหายใจ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มาดามเซราฟีน่าหน้าซีดเผือด เธอกำลังจะเปิดปากพูดบางอย่าง แต่แล้วประตูร้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายในชุดเกราะทหารองครักษ์พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาไม่ได้มาเพื่อผลการตัดสิน แต่มาพร้อมกับข่าวที่ทำให้ทุกคนในร้านต้องหยุดชะงัก “เกิดเรื่องใหญ่ที่เมืองหลวงแล้ว! พลังเวทที่ผนึกไว้ใต้พระราชวังกำลังรั่วไหล และทางเดียวที่จะระงับมันได้คือเบเกอรี่ที่มีกลิ่นอายของแสงรุ้งตามคำทำนายโบราณ... ซึ่งหมายถึงที่นี่!” ทุกคนในร้านหันไปมองรินเป็นตาเดียว และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับรอยแยกมิติที่ค่อยๆ เปิดออกกลางอากาศเหนือเตาอบของเขา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ