รสชาติที่พ่ายแพ้ต่อความทรงจำ

“รสชาตินี้มัน... ผิดเพี้ยนไปหมด ข้าไม่ยอมรับมันหรอก!” เสียงทุบโต๊ะไม้โอ๊กดังสนั่นจนถ้วยกาแฟดริปสั่นไหว กาแฟสีน้ำตาลเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยเป็นวงบนถาดรอง บารอนกอร์นยืนตัวเกร็งอยู่ข้างหลัง ในขณะที่ชายร่างท้วมใหญ่ในชุดขุนนางเก่าคร่ำคร่าตรงหน้ากำลังจ้องมองจานเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่รินเพิ่งวางลงไปราวกับมันเป็นสิ่งน่ารังเกียจ รินไม่ได้หลบสายตา เขายังคงยืนนิ่ง มือเรียวยาวที่ผ่านการนวดแป้งมานับไม่ถ้วนประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนเอลาร่าที่กำลังจัดดอกไม้ที่มุมร้านถึงกับหยุดมือ หันมามองเหตุการณ์ด้วยแววตาระแวดระวัง “ท่านกอร์ทเธอร์คะ” รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่กังวานในความเงียบ “ท่านบอกว่ารสชาติมันผิดเพี้ยน... ท่านกำลังหมายถึงความขมของโกโก้จากป่าหมอก หรือว่ากำลังหมายถึงความหวานที่ท่านบอกว่า ‘ไร้รสนิยม’ กันแน่คะ?” ชายวัยกลางคนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่เคยเฉียบคมของอดีตทหารผ่านศึกในยุคสงครามเผ่าพันธุ์หมองหม่นลง “เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่รู้อะไรหรอก ความหวานของเจ้ามันก็แค่ความเพ้อฝันของคนที่ไม่เคยเห็นความตาย ข้าต้องการความหวานที่เข้มข้น หวานจนกลบกลิ่นคาวเลือดในความทรงจำของข้าได้... แต่นี่มันอะไร? มันนุ่มนวลเกินไป! มันเหมือนกับการปลอบประโลมที่ข้าไม่ต้องการ!” รินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากการประจบสอพลอ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เข้าใจในความเจ็บปวด “ท่านรู้ไหมคะ ทำไมข้าถึงใส่ความนุ่มนวลลงไปในช็อกโกแลตถาดนี้?” เขาสไลด์จานเค้กไปตรงหน้าขุนนางผู้นั้นอีกนิด “เพราะความทรงจำของท่านไม่ได้ต้องการการกลบฝังค่ะ แต่มันต้องการการ ‘ให้อภัย’ ต่างหาก ขนมหวานไม่ใช่ยาพิษที่จะใช้ปิดปากความจริง แต่มันคือจุดพักเพื่อให้ท่านมีแรงหายใจต่อในวันพรุ่งนี้” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจากตัวนางช่วยลดทอนความตึงเครียดในอากาศ “ท่านกอร์ทเธอร์คะ” นางเอ่ยเสียงนุ่ม “ลองชิมคำแรกด้วยความรู้สึกว่า นี่คือขนมที่ทำขึ้นเพื่อท่านเพียงคนเดียว ไม่ใช่เพื่อฐานันดรศักดิ์ของท่าน” ชายผู้นั้นนิ่งอึ้ง มือที่หยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะใช้ช้อนเงินเล็กๆ ตัดเนื้อเค้กช็อกโกแลตขึ้นมา กลิ่นหอมละมุนของโกโก้เข้มข้นผสมกับความหอมมันของเนยสดเกรดพรีเมียมลอยฟุ้งขึ้นมาแตะจมูก ทันทีที่เนื้อเค้กสัมผัสปลายลิ้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น ความนุ่มที่ละลายหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความหวานที่พอเหมาะพอดี และรสขมปลายลิ้นที่จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนกับความทุกข์ที่เขาพยายามแบกไว้มานานหลายทศวรรษ เขาหลับตาลงแน่น กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น บรรยากาศรอบตัวเขาที่เคยดูดุดันและกร้าวแกร่งเริ่มสั่นคลอน “มัน... มันคือรสชาติของ... มื้อเย็นวันสุดท้ายก่อนสงคราม” เสียงของขุนนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “วันที่ภรรยาของข้าทำขนมให้ลูกสาวก่อนที่ข้าจะไปออกรบ... วันที่ข้าลืมเลือนไปแล้วว่ามันรสชาติเป็นอย่างไร เพราะมัวแต่ขังตัวเองอยู่ในความแค้น” รินยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยน เขาเข้าใจดีถึงรสชาติของความพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อความทรงจำที่ไม่อาจย้อนคืนมาได้ แต่การได้ระบายมันออกมาผ่านสัมผัสแห่งรสชาติ คือก้าวแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ บารอนกอร์นที่ยืนอยู่ข้างหลังถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาขยับตัวก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือใหญ่ยักษ์วางลงบนบ่าของขุนนางผู้นั้นอย่างให้กำลังใจ เป็นภาพที่ดูแปลกตาระหว่างอดีตศัตรูที่กลายมาเป็นผู้ร่วมโต๊ะอาหาร “ขนมของข้าไม่มีฤทธิ์วิเศษหรอกค่ะ” รินกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ “มันก็แค่แป้ง น้ำตาล และหัวใจของคนทำ ที่เปิดโอกาสให้ท่านกลับไปทักทาย ‘ตัวเอง’ ในอดีตเท่านั้น” ขุนนางวัยกลางคนเช็ดดวงตาที่เอ่อคลอด้วยความเงียบเชียบ ก่อนจะวางช้อนลง เขาไม่ได้พูดอะไรกับรินอีก แต่นั่นคือการยอมรับที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่รินเคยได้รับมา ทว่า... ในจังหวะที่ร้านกำลังจะกลับเข้าสู่ความสงบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงที่แผ่วเบาเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่เป็นเสียงกระทบของโลหะหนักที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นไม้ บุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทเดินแทรกตัวผ่านม่านอากาศเข้ามา กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนดอกไม้ในแจกันของเอลาร่าเหี่ยวเฉาลงในฉับพลัน ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่กลางร้าน ปลดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่ลากยาวผ่านดวงตาสีเงินวาวโรจน์ “เจ้าคือคนที่กล้าใช้ ‘ของหวาน’ ปลุกวิญญาณที่หลับใหลอย่างนั้นรึ?” เขาหันมาทางริน แววตาของเขาไม่ได้มีความโหยหา แต่มีความแค้นที่ฝังรากลึก “งั้นข้าจะขอสั่งเมนูที่ ‘ตายแล้ว’ ให้เจ้าทำ... ถ้าเจ้าทำไม่ได้ หัวของเจ้าต้องอยู่ที่นี่แทน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและรสสัมผัสที่ซ่อนเร้นในตอนนี้จากใจ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ