ลูกค้าจากป่าลึก

"ถ้าคุณยังไม่ลดความร้อนของน้ำลงอีกสององศา คาราเมลในถ้วยนี้คงได้กลายเป็นยางมะตอยไหม้ๆ แทนที่จะเป็นซอสรสละมุนแน่ค่ะ ริน" เอลาร่ากอดอกแน่น แผ่นหลังเรียวบางพิงกรอบหน้าต่างไม้เก่าที่เปิดกว้าง ดวงตาสีมรกตของเอลฟ์สาวหรี่มองการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าแต่แม่นยำของริน มือของเขากำลังประคองก้านดริปกาแฟอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมคั่วอ่อนๆ ของเมล็ดกาแฟป่าที่เอลาร่าเพิ่งนำมาให้เมื่อเช้าเริ่มอบอวลไปทั่วร้าน รินไม่ตอบทันที เขาหลับตาลงสัมผัสถึงจังหวะการหยดของน้ำที่ผ่านผงกาแฟ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ร้านจนได้ยินเสียงฟองอากาศในเตาอบที่กำลังอบสโคนเนยสด "ความสมบูรณ์แบบไม่ได้อยู่ที่อุณหภูมิที่เป๊ะจนเกินไปหรอกครับ... เอ้อ หมายถึงหรอกนะคะเอลาร่า แต่มันอยู่ที่ว่าเราอยากให้ใครได้รับความรู้สึกแบบไหนในวันที่อากาศชื้นแบบนี้ต่างหาก" "พูดจาอ้อมค้อมเหมือนเคย" เธอแค่นเสียงเบาๆ แม้จะขัดใจแต่เธอก็ยอมขยับตัวไปหยิบจานกระเบื้องเคลือบมาวางรอ บารอน กอร์น ที่กำลังเช็ดโต๊ะตัวมุมสุดหยุดชะงัก ร่างกำยำของอดีตนักรบออร์คสั่นไหวเล็กน้อย เขาวางผ้าขี้ริ้วลงแล้วหันไปทางประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดสนิท "ไม่ใช่ความชื้นหรอกริน... มีบางอย่างกำลังมา" รินวางกาดริปกาแฟลงช้าๆ เขาหันมาสบตากับบารอน กลิ่นอายของสัตว์ร้ายที่ดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาอย่างประหลาดกำลังแทรกซึมผ่านรอยต่อของประตูเข้ามา มันไม่ใช่กลิ่นไอเวทมนตร์ที่น่ากลัว แต่มันคือกลิ่นของป่าลึกที่อบอวลไปด้วยความอัดอั้น *ปัง!* ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาเกินคาด ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่กลุ่มนักเดินทางทั่วไป ตรงหน้าของพวกเขามี 'คิเมร่า' ร่างเล็กที่มีขนฟูฟ่องประดุจก้อนเมฆ ขนาบข้างด้วย 'หมาป่าพฤกษา' ที่มีมอสขึ้นปกคลุมตามแผงคอ และ 'นกฮูกยักษ์' ที่ดวงตาสะท้อนแสงจันทร์แม้ในยามกลางวัน พวกมันไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่ทุกคนในร้านสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย บารอนขยับตัวไปขวางหน้าเคาน์เตอร์โดยสัญชาตญาณ มือใหญ่หนาเอื้อมไปหยิบมีดหั่นขนมปังเตรียมไว้ แต่รินกลับยกมือขึ้นห้าม "เก็บมีดลงเถอะค่ะบารอน" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ความหวาดกลัวในใจที่เขามักเก็บซ่อนไว้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจบางอย่าง "พวกเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง... ที่มากกว่าแค่การเติมเต็มท้อง" หมาป่าพฤกษาตัวนั้นก้าวเท้าหน้าอย่างลังเล ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองถาดขนมปังอบใหม่บนเคาน์เตอร์ มันสูดดมกลิ่นอากาศอย่างแรงจนหนวดสั่นไหว เอลาร่าที่เคยตั้งท่าป้องกันกลับค่อยๆ ลดมือลงเมื่อเห็นว่าเจ้าสัตว์เหล่านี้ไม่ได้มีเจตนาทำร้าย แต่พวกมันกำลังสั่นเทาด้วยความอาลัย "กลิ่นนี่..." เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้เสียดสีดังขึ้นจากนกฮูกยักษ์ "กลิ่นที่ทำให้เรานึกถึงอ้อมกอดของมารดาที่หายสาบสูญไปในพงไพร... ท่านมนุษย์ เจ้าทำมันได้อย่างไร" รินเดินเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัว เขาหยิบชิ้นเค้กเนยสดที่โรยด้วยน้ำตาลไอซิ่งบางๆ ขึ้นมา ก่อนจะวางลงบนจานไม้ใบเล็กแล้วค่อยๆ เลื่อนไปตรงหน้าพวกมัน "มันคือความทรงจำค่ะ ไม่ใช่แค่ส่วนผสมที่หรูหรา หากพวกท่านเหนื่อยล้าจากการถูกกักขังในป่าลึกที่เงียบเหงา ลองทานสักนิดนะคะ" คิเมร่าตัวน้อยส่งเสียงครางในลำคอ ก่อนจะแตะสัมผัสขนมชิ้นนั้นด้วยจมูกเปียกชื้น ทันทีที่รสหวานละลายในปาก แววตาของสัตว์วิเศษทั้งสามก็เปลี่ยนไป ความดุดันหายไปสิ้น เหลือเพียงความเศร้าสร้อยที่ถูกปลอบประโลม บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่นที่เกือบจะทำให้คนทั้งสามคนน้ำตาซึม ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทเหล็กก็ดังขึ้นจากด้านนอกร้าน มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการมาเยือนของ 'ผู้ล่า' ที่มีจุดประสงค์อื่น บารอนหันขวับไปทางหน้าต่าง ใบหน้าของออร์คหนุ่มซีดเผือดลงทันที "ริน... พวกสมาคมนักล่าสัตว์วิเศษ พวกมันตามรอยเจ้าพวกนี้มา แล้วพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว" รินยังคงยิ้มให้เหล่าสัตว์วิเศษตรงหน้า แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไป เขาหันมาทางเอลาร่า "เตรียมประตูหลังร้านให้พร้อมนะคะ เรากำลังจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญชุดใหญ่ และดูเหมือนว่าขนมของเราจะกลายเป็นชนวนเหตุของสงครามครั้งนี้เสียแล้ว" ขณะที่เงาของกลุ่มคนลึกลับทาบลงบนพื้นร้านผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่ เสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลังเคาน์เตอร์ "ข้าหาตัวพวกแกเจอจนได้... พ่อค้าขนมหวานผู้ซ่อนความลับของป่าไว้ในแป้ง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปนไปกับความอันตรายในตอนนี้นะคะ