ความลับในแป้งโด

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะนวดแป้งด้วยจังหวะที่ไร้จิตวิญญาณแบบนี้ ต่อให้ใช้แป้งสาลีเทพเจ้าจากแดนเหนือ ก็ไม่มีวันได้ขนมปังที่คู่ควรกับน้ำชาของฉันหรอกค่ะ” เสียงแหลมใสแต่แฝงความดื้อรั้นของเอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องครัว รินชะงักมือที่กำลังกดน้ำหนักลงบนก้อนแป้งโดสีขาวนวล เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวเผ่าเอลฟ์ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ ดวงตาสีมรกตของเธอกำลังจ้องมองก้อนแป้งในมือเขาด้วยสายตาจับผิดราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ รินไม่ได้โต้ตอบทันที เขาหลับตาลง สูดกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นยีสต์หรือกลิ่นแป้งธรรมดา แต่มันมีความหวานลึกๆ ราวกับดอกไม้ป่าที่บานในยามค่ำคืนแทรกซึมอยู่ เขาเริ่มนวดแป้งอีกครั้ง จังหวะที่หนักแน่นและสม่ำเสมอค่อยๆ ถ่ายทอดพลังงานลงไปในมวลเนื้อสัมผัสที่ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาในยามที่เขาสัมผัส “มันไม่ใช่เรื่องของจังหวะหรอกค่ะ เอลาร่า” รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น “แต่มันคือเรื่องของการฟัง... แป้งพวกนี้กำลัง ‘ร้องขอ’ อะไรบางอย่าง” บารอน กอร์น ที่กำลังเช็ดแก้วกาแฟอยู่มุมห้องวางผ้าขี้ริ้วลง เขาก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจ ร่างกายกำยำของอดีตนักรบออร์คดูจะเทอะทะไปถนัดตาในร้านเบเกอรี่ที่อบอวลไปด้วยความนุ่มนวล เขาชะโงกหน้ามองก้อนแป้งในมือรินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “กลิ่นนั่น...” บารอนพึมพำ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “มันเหมือนกับกลิ่นของสนามรบที่ถูกชำระล้างด้วยหยาดฝนเวทมนตร์ กลิ่นของ... ชีวิตที่กำลังกำเนิดใหม่” รินไม่ตอบ เขาหยิบมีดตัดแป้งลงไปเบาๆ ทันทีที่คมมีดสัมผัสผิวแป้ง แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็พุ่งวาบออกมาจากรอยตัด แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านนิ้วมือของรินเข้าสู่หัวใจ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ แป้งสาลีที่เขาเพาะปลูกเองในสวนหลังร้านจากการนำเมล็ดพันธุ์ลึกลับมาปลูก ไม่ใช่แค่พืชผลธรรมดา แต่มันคือตัวนำพลังเวทมนตร์ชั้นดี “คุณเห็นใช่ไหม?” รินถามเสียงเบา เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนชิดขอบโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยของเธอเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง “แป้งที่เปี่ยมไปด้วยมานา...” เอลาร่าพึมพำ เธอใช้นิ้วเรียวสัมผัสที่รอยตัดนั้นเบาๆ ก่อนจะชักมือออกราวกับถูกไฟดูด “ริน นี่มันอันตรายมากนะคะ หากใครรู้ว่าวัตถุดิบในร้านของคุณมีพลังเวทมนตร์หนาแน่นขนาดนี้ ร้านเล็กๆ แห่งนี้จะไม่มีวันได้พบกับความสงบสุขอีกต่อไป” “ฉันแค่ต้องการทำขนมที่ทำให้คนกินมีความสุข” รินแย้ง พลางนวดแป้งต่อด้วยความทะนุถนอม ความร้อนจากฝ่ามือเขาทำปฏิกิริยากับมานาในแป้งจนมันเรืองแสงจางๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วครัวจนแม้แต่บารอนยังต้องสูดหายใจลึกอย่างเคลิบเคลิ้ม “ความสุขที่แลกมาด้วยความเสี่ยง...” บารอนเตือนพลางหันไปมองหน้าต่างหน้าร้านที่มีเงาดำของใครบางคนกำลังหยุดยืนมองเข้ามา “ริน... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงหน้าประตูร้านเราแล้ว ดูท่าทางจะไม่ใช่ลูกค้าที่มาซื้อกาแฟธรรมดาหรอกนะ” รินวางก้อนแป้งลงบนถาดด้วยความรวดเร็ว ก้อนแป้งขยายตัวขึ้นเองราวกับถูกกระตุ้นด้วยเวทมนตร์ แสงสีฟ้าที่ห่อหุ้มมันเริ่มรุนแรงขึ้นจนห้องครัวสว่างวาบไปทั่วบริเวณ รินหันไปสบตาเอลาร่าที่ทำหน้าเคร่งขรึม เธอหยิบกิ่งไม้แห้งที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมาเตรียมพร้อม ขณะที่บารอนกระชับผ้ากันเปื้อนแน่นราวกับจะเปลี่ยนมันเป็นชุดเกราะ เงาดำที่หน้าประตูบานกระจกค่อยๆ เลื่อนเข้ามาด้านใน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกริ๊งเบาๆ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันเสียจนอากาศในร้านดูจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามา เขาไม่มีกลิ่นอายของนักเดินทาง แต่มีกลิ่นอายของ ‘การตามล่า’ ชายคนนั้นขยับหมวกฮู้ดออก เผยให้เห็นดวงตาสีเงินวาวโรจน์ที่จ้องเขม็งมาที่ถาดแป้งในมือริน “กลิ่นที่ข้าตามหามาตลอดสิบปี... ในที่สุดก็มาตกอยู่ที่ร้านขนมปังซอมซ่อแห่งนี้สินะ” รินกำมีดในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการทำขนมธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ความลับที่เขาพยายามรักษาไว้ดูเหมือนจะถูกเปิดโปงเร็วกว่าที่คิด ชายคนนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วหยดของเหลวบางอย่างลงบนพื้นร้าน ทันใดนั้น พื้นไม้ใต้เท้าของรินก็เริ่มแยกตัวออก เผยให้เห็นรอยจารึกโบราณที่ส่องแสงสีเลือดอยู่เบื้องล่าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปนไปกับความอันตรายในตอนนี้นะคะ