เมนูพิเศษเพื่อเด็กน้อยเผ่ามังกร

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดพ่นไฟใส่เตาอบของข้า ข้าจะสาปให้เจ้ากินแต่ผักต้มไปตลอดกาล!” เสียงทุ้มต่ำของบารอน กอร์น ดังก้องไปทั่วร้าน พร้อมกับร่างกำยำของอดีตนักรบออร์คที่พยายามใช้ผ้ากันเปื้อนผืนจิ๋วปัดป้องสะเก็ดไฟที่กระเด็นออกมาจากปากเล็กๆ ของเด็กชายเผ่ามังกร รินหยุดมือจากการดริปกาแฟเอธิโอเปียที่กำลังส่งกลิ่นหอมอบอวลในทันที เขาหรี่ตาลงมองร่างเล็กที่กำลังขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊ค เกล็ดสีทองบนผิวหนังของเด็กน้อยกำลังสั่นระริก ลมหายใจที่หอบถี่พ่นออกมาเป็นควันจางๆ พร้อมประกายไฟสีส้มที่น่าหวาดเสียว “ใจเย็นก่อนค่ะ บารอน... อย่าเพิ่งขู่เขาเลย ดูท่าทางเขาจะไม่ได้ตั้งใจนะ” รินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นขณะวางกาดริปทองแดงลงบนเคาน์เตอร์ เขาเดินตรงไปหาเด็กน้อยเผ่ามังกรที่กำลังทำหน้าบูดเบี้ยว เหงื่อซึมตามไรผมที่ดูเหมือนจะร้อนรุ่มไปทั้งตัว “เขาไม่ได้ตั้งใจที่ไหนกันล่ะริน! ดูรอยไหม้บนโต๊ะนั่นสิ นี่ถ้าผมไม่ได้เอาถาดเงินมากันไว้ ร้านเราคงกลายเป็นกองเพลิงไปแล้ว” บารอนบ่นอุบ แต่ก็ยอมลดมือลงและถอยออกไปยืนกอดอกอยู่มุมร้านด้วยแววตาไม่ไว้วางใจ เอลาร่าที่ยืนแยกใบสะระแหน่ป่าอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีมรกตของเอลฟ์สาวหรี่มองเด็กน้อยอย่างครุ่นคิด “ไม่ใช่ความโกรธหรอกบารอน... ดูลิ้นนั่นสิ มันบวมจนเป็นสีม่วงคล้ำ เจ้าหนูนี่น่าจะไปกิน ‘พริกปีศาจ’ จากภูเขาไฟทางเหนือมา รสเผ็ดร้อนนั่นต่างหากที่ทำให้เขาคุมไฟไม่อยู่” รินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เด็กน้อยเผ่ามังกรสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด “เจ็บ... ร้อน... ข้างในมันร้อนไปหมด...” เสียงเล็กๆ นั้นสั่นเครือ “ฉันรู้แล้วค่ะ... รอก่อนนะ” รินหันหลังกลับไปยังห้องครัว เขาไม่ได้หยิบแป้งหรือน้ำตาลออกมา แต่เขากำลังมองหาวัตถุดิบที่ให้ความเย็นและมีสรรพคุณดับพิษร้อน เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเบาๆ “ถ้าจะทำขนมแก้เผ็ด ต้องใช้นมจากวัวสวรรค์ผสมกับน้ำผึ้งดอกจันทราที่ข้าเก็บมาเมื่อเช้า... แต่มันจะพอเหรอ ริน? พิษของพริกปีศาจมันรุนแรงมากนะ” “เชื่อใจฉันเถอะค่ะ” รินตอบสั้นๆ แต่แววตามุ่งมั่น เขาเริ่มลงมือตีครีมสดให้ขึ้นฟูจนละเอียดดั่งปุยเมฆ ก่อนจะหยิบเอาเจลลี่ใสที่ทำจากผลเบอร์รี่เย็นจัดออกมาผสมลงไป ความเย็นจัดของผลเบอร์รี่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจนเกิดเป็นละอองน้ำแข็งบางๆ รอบโถผสม ในขณะที่รินกำลังตั้งใจทำเมนูพิเศษเพื่อเด็กน้อย เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนประตูไม้โอ๊คแทบหลุดออกจากบาน บารอนที่เฝ้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชะงักไป เขารีบก้าวไปขวางทางเข้าทันที “ร้านปิดบริการชั่วคราว ไปที่อื่นซะ!” บารอนคำรามเสียงต่ำ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เผยให้เห็นดวงตาสีเลือดที่จ้องมองไปยังเด็กน้อยเผ่ามังกรด้วยความกระหาย “ข้าไม่ได้มาเพื่อกินขนมของเจ้า... ข้ามาเพื่อนำตัว ‘ผู้ทำลายล้าง’ กลับไปรับโทษ” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความอบอุ่นของกลิ่นเบเกอรี่กลายเป็นความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินชะงักมือที่กำลังตกแต่งขนมหวานชิ้นเล็กๆ เขาค่อยๆ วางถ้วยลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ “เด็กคนนี้ไม่ใช่ผู้ทำลายล้างค่ะ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทรงพลัง “เขาเป็นเพียงแค่เด็กน้อยที่กำลังปวดท้องจากการกินของเผ็ดเกินไป และที่นี่... คือร้านเบเกอรี่ ไม่ใช่สถานที่สำหรับใช้ความรุนแรง” ชายชุดคลุมหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าดั่งเศษแก้วบาดลึก “เจ้าจะเอาขนมหวานพวกนี้มาสู้กับดาบแห่งเผ่ามังกรดำงั้นรึ เจ้ามนุษย์?” รินหยิบถ้วยขนมเย็นฉ่ำที่ทำเสร็จหมาดๆ ขึ้นมา แล้วเดินผ่านบารอนไปอย่างไม่เกรงกลัว เขาโน้มตัวลงตรงหน้าเด็กน้อยเผ่ามังกรที่กำลังตัวสั่น “ลองชิมดูสิคะ... รสหวานเย็นนี้จะช่วยปลอบประโลมความเจ็บปวดของเธอเอง” เด็กน้อยอ้าปากรับขนมชิ้นนั้นเข้าไป ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับความหวานเย็นสุดขั้ว เปลวไฟที่พุ่งออกมาจากปากของเขาก็ดับวูบลง พร้อมกับดวงตาที่ค่อยๆ กลับมาสดใส แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความเผ็ดร้อนมลายหายไป รอยสักสีดำที่ต้นคอของเด็กน้อยกลับเปล่งแสงประหลาดออกมา แสงนั้นสว่างวาบจนรินต้องหลับตาลง และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ชายชุดคลุมคนนั้นก็หายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันที่ตลบอบอวล และเด็กน้อยที่ตอนนี้จ้องมองรินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจมหาศาลซึ่งไม่ควรจะมีอยู่ในร่างของเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ “ขอบคุณนะ... ท่านผู้สร้าง” เด็กน้อยเอ่ยด้วยเสียงทุ้มลึกที่ไม่ใช่เสียงของเด็กอีกต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วชี้ปลายนิ้วไปที่กระจกหน้าร้านที่บัดนี้กลายเป็นภาพสะท้อนของมิติอื่นที่กำลังแตกสลาย “ท่านทำพลาดไปแล้ว... สิ่งที่ท่านมอบให้ข้า ไม่ใช่แค่ขนม แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ปลดปล่อยพันธนาการที่ถูกขังไว้ในตัวข้ามานับพันปี!” รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ร้านเบเกอรี่ที่เขารัก แต่เป็นกองทัพนับหมื่นที่กำลังรอคำสั่งอยู่ ณ ปลายสายรุ้งที่เขาเคยคิดว่าปลอดภัย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปนไปกับความอันตรายในตอนนี้นะคะ