รอยยิ้มท่ามกลางคมกระบี่

เปรี้ยง! ประกายไฟสีม่วงอมโลหิตระเบิดวาบขึ้นกลางอากาศยามวิกาล แรงปะทะจากการตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียวแผ่ขยายออกเป็นคลื่นกระแทกรูปจันทร์เสี้ยว บดขยี้พื้นศิลาเบื้องล่างจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้เกรียมของอาคมต้องห้าม ลมหายใจของมู่หรงเหยียนติดขัดชั่วขณะ เมื่อปลายกระบี่อาบยาพิษของจ้าวอี้หมิงอยู่ห่างจากหัวใจเขาไม่ถึงชั่วย่างก้าว ความเย็นเยียบของคมดาบซึมซาบผ่านเนื้อผ้าและผิวหนัง ราวกับความตายกำลังเอ่ยกระซิบเรียกชื่อเขาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าของมู่หรงเหยียนหรี่แคบลง ร่างกายที่โชกเลือดแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะต้านทาน ทว่าแววตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยียบเย็นและดุดันดั่งมหาสมุทรน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ "มู่หรงเหยียน... ศิษย์รักผู้ทรยศ วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงหัวเราะเยาะหยันของจ้าวอี้หมิงดังสะท้อนก้องหุบผามารทมิฬ ฝ่ามือข้างที่เหลือสะบัดขึ้นกลางอากาศ ควบแน่นพลังปราณหมอกทมิฬนับพันสายพุ่งเข้าปิดตายทุกเส้นทางถอยร่อนของอีกฝ่าย หมายจะปลิดชีพเขาให้สิ้นซากในกระบวนท่าเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายมาบรรจบกันนั้นเอง... ฮูมมม! เปลวเพลิงสีชาดเจิดจ้าสายหนึ่งก็แผดเผาแหวกม่านรัตติกาลลงมาดั่งอัคคีบาตรตกลงมาจากสรวงสวรรค์ ความร้อนระอุแผดเผาไอมารจนสลายกลายเป็นไอสีขาวโพลนในพริบตาเดียว ปราณกระบี่เพลิงอันดุดันและงดงามไร้ผู้เทียมทานพุ่งเข้าปะทะกับกระบวนท่าหมอกทมิฬของจ้าวอี้หมิงอย่างจัง เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าผ่ากลางฤดูฝน แรงสะท้อนมหาศาลทำให้จ้าวอี้หมิงต้องถอยหลังไปสามก้าว แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแกแกมฉุนเฉียว "ผู้ใดกัน!" จ้าวอี้หมิงแผดเสียงคำราม กวาดสายตามองไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางละอองไฟสีชาดที่โปรยปรายลงมาดั่งกลีบเหมยแดง เงาร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีเพลิงปักลวดลายหงส์สวรรค์ก็ปรากฏขึ้น นางยืนหยัดขวางอยู่เบื้องหน้าร่างที่โชกเลือดของมู่หรงเหยียนอย่างสง่างาม ปลายกระบี่ในมือเรียวบางชี้ตรงไปยังพื้นดิน พลังปราณอัคคีที่แผ่ออกมาจากร่างของนางร้อนแรงจนบรรยากาศรอบด้านบิดเบี้ยว เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลมปราณ ดวงหน้าเรียวรูปไข่กระจ่างใส ทว่าประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มท่ามกลางคมกระบี่และคราบโลหิตนี้ช่างงดงามจนน่าตื่นตะลึง ทว่าก็บาดลึกหัวใจผู้พบเห็นราวกับคมมีดซ่อนในแพรไหม "หลินเฟยหรง?!" มู่หรงเหยียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาไหววูบชั่วขณะ เขาไม่คาดคิดเลยว่า... สตรีที่ควรจะจมดิ่งลงสู่ห้วงมิติรอยแยกไปแล้ว จะกลับมายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา พร้อมกับหยิบยื่นความตายมาให้ศัตรูเพื่อปกป้องเขา หลินเฟยหรงไม่ได้หันกลับมามองเขา นางเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ปลายกระบี่ในมือหมุนควงเป็นวงกลม ส่งเสียงกรีดอากาศแหลมสูง นางปรายตามองจ้าวอี้หมิงด้วยแววตาที่เย่อหยิ่งและเย็นชา ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อยอดฝีมือระดับเจ้าสำนักแม้แต่น้อย "เจ้าสำนักจ้าว... รังแกคนผู้เดียวที่บาดเจ็บหนัก ช่างเป็นวิถีของ 'เซียนผู้ทรงคุณธรรม' ที่น่าไม่อายเสียจริงนะคะ" น้ำเสียงใสกังวานราวกับกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นจนคนฟังต้องหนสันหลังวาบ จ้าวอี้หมิงหรี่ตามองเด็กสาวเบื้องหน้า ประเมินพลังปราณและกระบี่ในมือของนางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแค่น "นังเด็กไร้หัวนอนปลายเท้า เจ้าคิดว่าพลังปราณอัคคีขั้นสามสิบของสำนักอัคคีฟ้า จะช่วยให้เจ้าต่อกรกับข้าได้งั้นหรือ? ในเมื่อเจ้าอยากตายด้วยกันนัก ข้าก็จะส่งพวกเจ้าสองคนลงนรกไปพร้อมกัน!" สิ้นคำพูด ร่างของจ้าวอี้หมิงก็หายวับไปกับตา กลายเป็นเงาร่างนับร้อยสายพุ่งเข้าโอบล้อมทั้งสองคนไว้ในค่ายกลหมอกมรณะ อากาศรอบด้านหนาทึบและกดทับลงมาดั่งขุนเขา ไอมารสีดำทะมฬส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับภูตผี นับเป็นกระบวนท่าสังหารที่ไร้ช่องโหว่โดยแท้ หลินเฟยหรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคู่สวยประกายแสงสีทองวับวาม ความทรงจำบางส่วนที่เคยเลือนรางคล้ายพรั่งพรูเข้ามาในห้วงสำนึก ชาติภพก่อน... ชาตินี้... นางไม่สน นางรู้เพียงอย่างเดียวว่า บุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหลังนางผู้นี้ จะต้องไม่ตายที่นี่! "มู่หรงเหยียน จับชายเสื้อข้าไว้!" นางตะโกนก้อง พร้อมกับตวัดกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดสายฟ้าและเพลิงอัคคีทั้งหมดให้มารวมกันที่ปลายกระบี่ มู่หรงเหยียนนิ่งงันไปชั่วลมหายใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอกข้างซ้าย—ที่ซึ่งเขาเคยคิดว่ามันด้านชาและไร้ซึ่งหัวใจไปนานแล้ว นิ้วมือที่เรียวยาวและเต็มไปด้วยบาดแผลเอื้อมออกไปคว้าชายเสื้อสีเพลิงของนางไว้แน่น ในวินาทีที่กระบี่เล่มยาวก드ระแทกลงมาทำลายค่ายกลหมอกมรณะ ร่างของทั้งสองก็ถูกกลืนหายไปในแสงสว่างเจิดจ้าที่สว่างวาบทั่วทั้งหุบผา ทว่า... ท่ามกลางแสงประกายเพลิงที่กำลังมอดดับลง รอยยิ้มอันลึกล้ำที่มุมปากของจ้าวอี้หมิงกลับเผยออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอยไปตามสายลม "ติดกับดักข้าแล้ว... ประตูมิติเลือด ถูกเปิดออกสมบูรณ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันหนาวเหน็บนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!