พื้นที่ส่วนตัวกับคนไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าคุณยังเดินลากเท้าแบบนั้นอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจทำลายพื้นไม้ปาเกต์เกรดนำเข้าแผ่นนี้ และบิลค่าซ่อมจะไปโผล่ที่โต๊ะทำงานของคุณก่อนเที่ยงพรุ่งนี้แน่นอนครับคุณรณภพ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความรำคาญใจดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานขนาดใหญ่ รณภพสะดุ้งเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ แต่วิธีการพูดเรียบเรื่อยไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมของบอดี้การ์ดหนุ่มต่างหากที่ทำให้เขาหมั่นไส้จนอยากจะหาเรื่องเถียงกลับให้รู้แล้วรู้รอด สถาปนิกหนุ่มกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นฐานปฏิบัติการย่อมๆ กลิ่นอายความดิบเถื่อนของอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยไฮเทคถูกวางทับซ้อนอยู่บนความหรูหราคลาสสิกของห้องสมุดเดิม มันคือสถาปัตยกรรมแห่งความขัดแย้งที่คีย์—ชายหนุ่มผู้ยืนค้ำฟ้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์—สร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "พื้นไม้ราคาแพงอะไรนั่นน่ะ มันถูกออกแบบมาให้เหยียบ ไม่ได้เอาไว้กราบไหว้บูชาหรอกนะครับคุณคีย์" รณภพสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือแววเยาะหยันที่อีกฝ่ายเกลียดนักหนา "แล้วอีกอย่าง ในฐานะสถาปนิกที่ออกแบบบ้านหลังนี้ ผมมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะตรวจสอบว่า 'อาณาเขต' ที่คุณเอาอุปกรณ์บ้าๆ พวกนี้มาเจาะยึด มันสร้างความเสียหายให้โครงสร้างหลักมากแค่ไหน" คีย์ถอนหายใจยาว ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอโมเดอร์นสีดำสนิท หันมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกปากกล้าที่เดินเก๊กท่าสำรวจห้องทำงานของเขามาครึ่งค่อนชั่วโมง ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้เดือน แต่กลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ได้อย่างน่าประหลาด "โครงสร้างหลักปลอดภัยดีครับ ถ้าคุณจะกรุณาหยุดเดินวนเป็นหนูติดจั่น แล้วมาดูนี่แทน" คีย์กวักมือเรียกห้วนๆ รณภพเม้มปากเล็กน้อยด้วยความขัดแย้งในใจ—เขาเกลียดการโดนออกคำสั่ง ยิ่งเป็นคำสั่งจากผู้ชายปากหนักคนนี้ด้วยแล้ว เขายิ่งอยากจะหันหลังเดินหนี แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะมืออาชีพกลับดึงขาเขาให้ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้มีแค่โค้ดลับหรือภาพกล้องวงจรปิดอย่างที่รณภพคาดคิด แต่เป็นโมเดลสามD ของบ้านหลังนี้ที่ถูกจำลองขึ้นมาอย่างละเอียดละออ ทุกซอกทุกมุม ทุกเส้นผ่านศูนย์กลางของท่อแอร์ และแม้กระทั่งจุดอับสายตาที่รณภพเองในฐานะผู้อออกแบบยังหลงลืม มันถูกเติมเต็มด้วยระบบความปลอดภัยที่ซับซ้อนแต่แนบเนียน "คุณ..." รณภพชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าโมเดลนั้นแม่นยำแค่ไหน "คุณทำแผนผังจำลองนี่ขึ้นมาเองทั้งหมดเหรอ?" "ผมไม่ได้เรียนจบสถาปัตย์แบบคุณ แต่ผมรู้ว่าจุดไหนในบ้านหลังนี้ที่เปราะบางที่สุด และจุดไหนที่คนร้ายจะใช้เป็นทางเข้า" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองหน้าจอ "บ้านของคุณสวยงาม... แต่เปิดช่องโหว่ให้คนตายได้ง่ายเกินไป" ประโยคท้ายกระแทกใจสถาปนิกหนุ่มเข้าอย่างจัง รณภพเม้มริมฝีปากแน่น ความมั่นใจในฝีมือที่สั่งสมมานานถูกท้าทายอย่างจัง แต่แปลก... แทนที่จะโกรธ เขากลับสัมผัสได้ถึงความใส่ใจในรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทางแข็งกระด้างนั้น คีย์ไม่ได้กำลังวิจารณ์เพื่อบลัฟเขา แต่กำลังวิเคราะห์มันด้วยชีวิตของอีกฝ่ายเอง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดแบบเดิมถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบที่ชวนให้อึดอัดไปอีกแบบ เมื่อรระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว รณภพเพิ่งสังเกตเห็นว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่คีย์สวมอยู่ ร่างกายของบอดี้การ์ดหนุ่มเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แน่นขนัด และร่องรอยแผลเป็นจางๆ ที่โผล่พ้นปกคอเสื้อขึ้นมา มันคือหลักฐานของความเป็นความตายที่คีย์แบกรับไว้... โลกอีกใบที่รณภพไม่มีวันได้สัมผัส "มองอะไรครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายภวังค์ รณภพเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอจ้องมองอีกฝ่ายนานเกินไป ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่มีค้ำคอ เขาจึงรีบเชิดหน้าขึ้นแล้วย้อนกลับทันควัน "เปล่า... แค่กำลังคิดว่า คนที่ระวังตัวแจขนาดคุณ ทำไมถึงยังเก็บของรกๆ ไว้บนโต๊ะทำงานได้น่าเกลียดขนาดนี้" รณภพเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปยังมุมโต๊ะที่มีสมุดปกหนังสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ทับด้วยปากกาหมึกซึมราคาแพง คีย์หันไปมองตามมือก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าสมุดเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าที่สถาปนิกหนุ่มจะทันสังเกตเห็นว่าแววตาของบอดี้การ์ดมาดนิ่งไหววูบไปชั่วขณะ มือหนาปิดผนึกสมุดเล่มนั้นลงทันทีราวกับกลัวว่าความลับบางอย่างจะหลุดรอดออกมา "บางพื้นที่... มันไม่ใช่สำหรับให้ใครหน้าไหนเข้ามาสอดรู้สอดเห็นหรอกนะครับคุณรณภพ" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังจนรณภพรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิรอบกายที่ลดฮวบลง "หรอกเหรอ? แต่เท่าที่ดู พื้นที่ส่วนตัวของคุณดูจะมีช่องโหว่มากกว่าที่คิดนะ" รณภพยังคงรั้น ดวงตาสวประกายความท้าทายพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง คีย์นิ่งงัน ดวงตาสีนิลคู่คมจ้องลึกลงมาในดวงตาของรณภพ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนความเงียบรอบตัวเริ่มส่งเสียงกรีดร้องในความรู้สึก บอดี้การ์ดหนุ่มไม่ได้ถอยหนี กลับกัน... เขากลับขยับตัวเข้าประชิด จนแผ่นหลังของรณภพชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะข้างสะโพกของอีกฝ่าย กักขังร่างเพรียวเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จ "ถ้าคิดว่าเข้าใกล้ผมมากพอแล้ว... ก็ควรเตรียมใจรับผลที่จะตามมาด้วยนะครับ" คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนขนลุกซู่ รณภพกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ก่อนที่สถาปนิกปากเก่งจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเช่นเคย ประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดตายกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน! "พี่คีย์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องที่ชั้นล่าง—!" เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวผู้มาใหม่หยุดชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—บอดี้การ์ดหนุ่มสุดโหดกำลังยืนคร่อมกักตัวสถาปนิกหนุ่มหน้าตาดีไว้กับโต๊ะทำงานในท่าทางที่ล่อแหลมเกินกว่าจะจินตนาการ รณภพรีบผลักอกคีย์ออกสุดแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู ขณะที่คีย์ถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาของบอดี้การ์ดหนุ่มกลับวับวามด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "แบล็กสมิธในตำนาน" มาโดยตลอดนะครับ