ปากร้ายก็ต้องเจอคนปากจัด

เสียงฉีกกระดาษปอนด์แผ่นใหญ่ดังแคว่นท่ามกลางความเงียบของไซต์งานก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างในช่วงพักเที่ยง รณภพสบถในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนเดือดดาล ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังรอยปากกาเมจิกสีแดงที่ถูกขีดฆ่าทับเส้นฟลอร์แพนห้องรับแขกอย่างจงใจ ตัวหนังสือหวัดๆ เขียนกำόไว้อย่างถือดีว่า *‘โครงสร้างรับน้ำหนักตรงนี้ปัญญาอ่อนสิ้นดี ถ้าไม่อยากให้บ้านพังคามือ มึงควรเอาสมองส่วนไหนคิดใหม่ซะ’* ไอ้บ้าคีย์... สถาปนิกหนุ่มขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ก่อนจะปาลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ทว่าความหัวเสียกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนเส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบๆ เขาไม่เคยยอมให้ใครมาหยามหยันฝยมือการออกแบบที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองหลายคืนหลายวัน โดยเฉพาะกับบอดี้การ์ดหน้าตายที่วันๆ เอาแต่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ติดอาวุธ "คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงกล้ามาวิจารณ์งานกู..." รณภพพึมพำกับตัวเองขณะสาวเท้ายาวๆ ไปยังตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานชั่วคราว มือหนากระชากประตูเปิดออกเสียงดังลั่นจนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือน และเป้าหมายของเขาก็กำลังยืนหันหลังให้อยู่พอดี คีย์ในเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึงกำลังยืนถือแก้วกาแฟดำนิ่งสนิท ราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าประชิดตัว บอดี้การ์ดหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทว่าแผ่นหลังกว้างนั้นแผ่รังสีความนิ่งสงบที่ชวนให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "คุณมีสิทธิ์อะไรมาแก้แบบแปลนของผม?" รณภพเปิดฉากทันที น้ำเสียงเจือความเย็นชาและเย่อหยิ่งอย่างคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "จำกัดความรับผิดชอบของคุณไว้แค่เรื่องความปลอดภัยรอบตัวก็พอ อย่าลามปามมาถึงงานสถาปัตยกรรมที่ผมใช้เวลาคิดแทบตาย ถ้าไม่มีความรู้เรื่องสุนทรียศาสตร์ ก็กรุณาหุบปากแล้วยืนเงียบๆ เหมือนตอไม้ไปซะ" คีย์ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า สายตาคมกราบกวาดมองสถาปนิกหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดหวั่นหรือแม้แต่ความสำนึกผิด "สุนทรียศาสตร์?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังหันลมในหัวของรณภพเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคต่อมา "ถ้าสุนทรียศาสตร์ของคุณหมายถึงการสร้างมุมอับสายตาให้คนร้ายซุ่มยิงได้จากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ตรงนั้น บ้านหลังนี้คงสร้างเสร็จเพื่อเป็นโลงศพหรูหรามากกว่าเซฟเฮาส์" "เฮอะ!" รณภพแค่น 30 องศาที่มุมปาก ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันเล็กน้อย "นี่มันบ้านพักตากอากาศกึ่งปลอดภัย ไม่ใช่คุกใต้ดินหรือฐานทัพลับทหาร ถ้างั้นทำไมคุณไม่วาดแปลนเองซะเลยล่ะครับ ท่านบอดี้การ์ดผู้รอบรู้!" "ถ้าผมทำได้ ผมทำไปนานแล้วโดยไม่ต้องมาทนดูงานออกแบบเด็กอมมือแบบนี้" คำพูดนั้นเฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก รณภพชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกอกจนต้องเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อคีย์ขยับเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และกาแฟคั่วเข้มโชยปะทะนาสิกจนสถาปนิกหนุ่มเผลอกลั้นหายใจ ใกล้เกินไป... บรรยากาศรอบตัวมันอันตรายเกินไป "ถอนคำพูดนั้นซะ..." รณภพกดเสียงต่ำ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลกาฬที่ไร้ก้นบึ้งของอีกฝ่าย พยายามใช้ความดุดันกลบเกลื่อนความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นพล่านในอก คีย์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้รณภพสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ "ผมไม่เคยพูดอะไรที่ต้องถอนคืน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนรณภพรู้สึกขนลุกซู่ "โดยเฉพาะกับคนปากดีที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลอย่างคุณ" "นี่คุณ..." ก่อนที่รณภพจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ประตูตู้คอนเทนเนอร์ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างท้วมของ ‘เสี่ยชัย’ เจ้าของโครงการผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เคลือบยาพิษในแววตา "โอho! บรรยากาศเคร่งเครียดกันน่าดูเลยนะท่านสถาปนิก แล้วก็... คุณบอดี้การ์ดคนเก่ง" เสี่ยชัยหัวเราะในลำคอ กวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยืนประชิดตัวกันอย่างหมิ่นเหม่ "หวังว่าคงไม่ได้กำลังทะเลาะกันเรื่องแบบบ้านหรอกนะ พอดีผมมีแขกคนสำคัญอยากให้พวกคุณรู้จัก..." รณภพรีบผละถอยหลังออกมาทันที จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูปอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์มของสถาปนิกมืออาชีพ เช่นเดียวกับคีย์ที่กลับคืนสู่โหมดบอดี้การ์ดมาดนิ่งไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ประตูเปิดกว้างขึ้น ร่างระหงของใครบางคนในชุดสูทเข้ารูปก็ก้าวตามหลังเสี่ยชัยเข้ามา สีหน้าของบุคคลมาใหม่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับกวาดมองสำรวจภายในห้องทำงานอย่างพินิจพิเคราะห์ และทันทีที่รณภพสบเข้ากับใบหน้านั้น เลือดในกายก็เย็นเฉียบลงทันที ปมในอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดกำลังยืนอยู่ตรงหน้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "แบล็กสมิธในตำนาน" มาโดยตลอดนะครับ