แบบร่างแรกที่พังไม่เป็นท่า

เศษปูนขาวที่ร่วงหล่นลงมากระทบกับหัวไหล่เสื้อสูทราคาแพง ไม่ได้ทำให้รณภพรู้สึกหงุดหงิดเท่ากับเส้นสายสามมิติบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่มันกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความตั้งใจแรมเดือนในการเนรมิตพื้นที่เซฟเฮาส์ลับสุดยอดให้กลายเป็นงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่ผสานความปลอดภัยเข้ากับความสุนทรีย์อย่างไร้รอยต่อ กำลังถูกคนแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมสีเข้มกระชากมันลงมาขยี้ทิ้งด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ "แบบร่างนี้... ใช้ไม่ได้ครับ" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องเจาะคอนกรีตและเสียงตะโกนโหล่เหล่ของคนงานก่อสร้างรอบด้าน แต่มันกลับคมกริบพอที่จะทะลุผ่านความอื้ออึงทั้งหมดเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของสถาปนิกหนุ่มไฟแรงได้อย่างแม่นยำ รณภพค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจชายหนุ่มแปลกหน้าผู้บังอาจวิจารณ์งานออกแบบของเขาด้วยสายตาดุจคมมีด อีกฝ่ายสูงโปร่งในชุดทะ Cัดทะแมง ไหล่กว้างหนาและท่วงท่าการยืนที่มั่นคงรากับเสาเข็มตอกลงกลางดิน ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจต่อตำแหน่งหัวหน้าทีมสถาปนิกที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศส่งตัวมา "ขอโทษนะครับ..." รณภพยิ้มเย็นชา รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษซึ่งเพื่อนร่วมงานต่างรู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง "คุณคือใคร... มีตำแหน่งอะไรในโครงการนี้ ถึงกล้าวิจารณ์แบบแปลนที่ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารมาแล้วด้วยคำพูดสิ้นคิดแบบนั้น?" "ผมคีย์" อีกฝ่ายตอบสั้นๆ โดยไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มแม้แต่น้อย "หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยชุดเฉพาะกิจที่จะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในตึกหลังนี้ ถ้าเกิดมีคนบุกเข้ามาแล้วผมต้องมานั่งหลบกระสุนหลังกระจกใสแจ๋วที่คุณออกแบบให้มันโมเดิร์นสะใจวัยรุ่น แบบนี้ผมคงต้องทำพินัยกรรมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันแรกที่เซ็นสัญญา" บรรยากาศรอบตัวเหมือนอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รณภพขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความมั่นใจในฝีมือที่มีมาตลอดชีวิตการทำงานกำลังถูกเหยียบย่ำโดยบอดี้การ์ดปากกล้าคนหนึ่งที่มีดีแค่หน้าตาและกล้ามเนื้อ "นี่คุณ!" รณภพก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ความห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายบุรุษเพศจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "กระจกนั่นคือลามિเนตหนาพิเศษกันกระสุนระดับ NIJ Level IV นะครับ! มันไม่ได้มีไว้แค่โชว์ความงาม แต่มันถูกคำนวณโครงสร้างทางวิศวกรรมมาอย่างดีเยี่ยมเพื่อทนแรงระเบิดได้โดยที่โครงสร้างหลักไม่เสียหาย คุณต่างหากที่ไม่มีความเข้าใจทางสุนทรียศาสตร์เอาเสียเลย!" คีย์ไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อสบตากับรณภพที่พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือดราวกับเสือสองตัวที่อยู่ในถ้ำเดียวกัน สัมผัสได้ถึงความดื้อรั้นและอีโก้ที่ค้ำคออยู่เต็มพิกัดของทั้งสองฝ่าย "สุนทรียศาสตร์ไม่มีความหมายอะไรเลยครับ ถ้าตอนที่กระสุนพุ่งทะลุกรอบหน้าต่างอลูมิเนตบางเฉียบที่คุณภูมิใจนักหนา แล้วมันเฉียดหัวผมไปแค่ไม่ถึงมิลลิเมตร" คีย์เอ่ยเสียงกระซิบ ทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนน่าแปลกใจ "คุณบอกว่านี่คือเซฟเฮาส์เพื่อความปลอดภัยสูงสุด แต่ดูสิ... ทางหนีทีไล่ด้านหลังถูกบดบังด้วยระเบียงกระจกโค้งเพื่อความสวยงามเนี่ยนะ? ถ้ามีคนล้อมหน้าล้อมหลัง ลูกน้องผมคงต้องเต้นระบำบัลเลต์เปิดทางหนีกันพอดี" รณภพสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งพล่าน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หน้าจอแท็บเล็ตอีกครั้งด้วยความโมโหที่สั่งสม "คุณมันก็แค่พวกใช้กำลังแต่ไร้รสนิม! ไม่รู้จักการผสมผสานระหว่างความปลอดภัยกับศิลปะสมัยใหม่ ถ้าผมต้องแก้แบบตามใจพวกคุณ ป่านนี้ตึกหลังนี้คงกลายเป็นบังเกอร์ทหารราบในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองไปแล้วล่ะครับ!" "ถ้าบังเกอร์นั้นมันทำให้ผมและคนที่ผมต้องปกป้องรอดชีวิต..." คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านปลายจมูกของสถาปนิกหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เฉียบขาด "ผมยอมเป็นคนไร้รสนิม ดีกว่าเป็นศพที่มีสถาปนิกปากดีคอยออกแบบหลุมศพให้อย่างสวยงามครับ" รณภพชะงักกึก สมองที่เคยประมวลผลเรื่องเส้นสายและโครงสร้างสถาปัตยกรรมสะดุดลงชั่วขณะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับบอดี้การ์ดหนุ่มลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว หัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวด้วยความโกรธ... หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่นที่เขาไม่อยากยอมรับ ในวินาทีที่รณภพกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากโถงทางเดินด้านหลัง "คุณรณภพครับ! ทางท่านประธานใหญ่โทรมาแจ้งด่วน..." ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าช็อต รณภพหันไปมองผู้ช่วยที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เขาจะได้หันกลับไปต่อปากต่อคำกับบอดี้การ์ดจอมกวนประสาทต่อ คีย์ก็หมุนตัวเดินเลี่ยงไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เขายืนกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ทว่า ในจังหวะที่คีย์ก้าวเดินผ่านเสาปูนต้นใหญ่และกำลังจะพ้นมุมตึกนั้นเอง ร่างสูงกึ่งหยุดชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตากลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยังคงยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง "อ้อ... แล้วก็เรื่องห้องนอนใหญ่บนชั้นสามนะครับ" คีย์เอ่ยทิ้งท้ายด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นคล้ายรอยยิ้มหยัน "เตียงนอนหันหัวไปทางทิศตะวันตกรับแดดบ่ายแบบนั้น... ระวังตอนกลางคืนผีจะหลอกเอา เพราะมันคือจุดอับสายตาที่กล้องวงจรปิดส่องมาไม่ถึงพอดีครับ" สิ้นคำพูดนั้น รณภพก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว เขายังไม่ทันได้อ้าปากด่าไล่หลัง คีย์ก็ก้าวหายลับไปมุมตึกอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้สถาปนิกหนุ่มยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางฝุ่นปูน พร้อมกับความคิดในหัวที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง... *ไอ้บ้านี่... นอกจากจะปากร้ายแล้ว มันยังแอบรื้อแบบแปลนส่วนตัวของเขาจนปรุหมดแล้วอย่างนั้นหรือ!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระอุจากเตาหลอมในตอนแรกนี้นะครับ