เส้นขนานที่เริ่มบิดเบี้ยว

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษไขราคาแพงลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานกึ่งเซฟเฮาส์ ยามที่สติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ถูกบีบอัดด้วยกองงานแบบแปลนโครงสร้างที่กองสุมสูงท่วมหัว บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ รณภพกำลังใช้ปลายดินสอ EE ฝนลงบนกระดาษร่างด้วยความเร็วและแม่นยำ แต่มุมปากหยักได้รูปกลับเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างหงุดหงิด "ถ้าคุณจะวางแนวท่อแอร์พาดผ่านคานรับน้ำหนักหลักของเซฟเฮาส์หลังนี้อีกสักสามรอบ ผมแนะนำให้รื้อโครงสร้างทั้งหมดทิ้งแล้วกางเต็นท์นอนกลางสนามหญ้าจะง่ายกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีย์ยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยจ้องมองแผ่นแปลนสถาปัตยกรรมที่เพิ่งถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน รณภพหยุดมือ ปลายดินสอในมือกระแทกลงบนโต๊ะดังปังจนไส้ดินสอหักสะบั้น สถาปนิกหนุ่มหันขวับมามองหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยดวงตาวาวโรจน์ ความถือดีและทิฐิพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรมบ้างครับ คุณคีย์? ดีไซน์นี้มันไม่ได้สวยงามเพื่อความเท่ แต่มันคือการคำนวณสัดส่วนความปลอดภัยที่ผ่านการรับรองมาแล้วระดับสากล คุณเป็นแค่บอดี้การ์ด มีหน้าที่ยืนถือปืนคุมผม ไม่ใช่มานั่งวิจารณ์ลายเส้นวิชาการที่ผมใช้เวลาเรียนมาเจ็ดปี!" รณภพพ่นคำพูดรัวเร็วด้วยความฉุนเฉียว ปากเรียวบางเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แม้ในใจลึกๆ จะรู้ดีว่าจุดที่คีย์ทักท้วงเมื่อครู่มีช่องโหว่ทางวิศวกรรมอยู่จริงๆ แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนไม่อยากยอมรับออกมา คีย์ไม่โกรธ สีหน้าของชายหนุ่มยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิต เขาผละออกจากผนัง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าวอย่างมั่นคง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยแผลเป็นจางๆ ที่บ่งบอกถึงอดีตอันโชกโชน แรงกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น "ผมอาจจะจบไม่สูงเท่าคุณรณภพ และไม่รู้เรื่องลายเส้นสถาปัตย์อะไรนั่นหรอกครับ..." คีย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับสถาปนิกหนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูกของอีกฝ่าย "แต่ผมรู้เรื่อง 'ความปลอดภัยของชีวิตคน' มากกว่าคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนแบบสวยหรูบนกระดาษแต่ไม่เคยลงพื้นที่จริงอย่างคุณ" รณภพชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาที่เคยดุดันไหววับไปชั่วขณะ คำพูดทิ่มแทงนั้นไม่ได้เจ็บปวดเพราะความหยิ่งยโส แต่เพราะมัน 'จี้ใจดำ' จนเขาเถียงไม่ออก ในฐานะสถาปนิกมือรางวัล เขาภูมิใจในผลงานเสมอ แต่โปรเจกต์นี้... เซฟเฮาส์ลับหลังนี้ มันมีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไขว้เข่วตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คีย์หรี่ตามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ริมฝีปากเม้มแน่นจนซีดเผือด ความดื้อรั้นที่ฉายชัดในแววตานั้นช่างน่ามันไส้และน่าดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน "คุณลังเล..." คีย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มขึ้นแต่เต็มไปด้วยการคาดคั้น "ตั้งแต่วันแรกที่คุณรับงานนี้ คุณไม่ได้ใส่จิตวิญญาณลงไปในแบบแปลนเหมือนโปรเจกต์ก่อนหน้านี้เลย คุณกำลังกลัวอะไรอยู่ครับ รณภพ?" "ผมไม่ได้กลัว!" รณภพสวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ผมแค่... ผมแค่กำลังคิดว่าดีไซน์ไหนมันถึงจะเหมาะกับสถานที่บ้าๆ นี่ที่สุดต่างหาก คุณเลิกตั้งคำถามกับความเป็นมืออาชีพของผมสักทีจะได้ไหม!" มือเรียวเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นใหม่มาเตรียมร่างต่อเพื่อหนีสายตาดุดันคู่นั้น แต่ทว่า... ปลายนิ้วกลับสั่นเทาเล็กน้อยจนควบคุมไม่ได้ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการนอนไม่หลับหลายคืนติดต่อกัน และความกดดันจากเบื้องหลังของคดีที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ เริ่มกัดกินพลังชีวิตของสถาปนิกหนุ่มทีละน้อย คีย์สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นทันที ร่างสูงเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด มือหนาเอื้อมไปควับจับข้อมือบางของรณภพไว้แน่น ป้องกันไม่ให้ดินสอในมือขีดเขียนอะไรลงไปอีก แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะบังคับให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา "ปล่อยนะ!" รณภพตวัดสายตาดุใส่ พยายามสะบัดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้น คีย์ก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิร่างกายที่แผ่ออกมาจากตัวของบอดี้การ์ดหนุ่มทำให้ผิวเนื้อบริเวณที่ถูกสัมผัสร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "หยุดดื้อแล้วมองหน้าผมสิครับ" คีย์กระซิบชิดริมหูกลุ่มผมสีเข้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าระคนความเหนื่อยหน่ายใจ "ถ้าคุณยังฝืนทำงานด้วยสภาพจิตใจแบบนี้ แบบแปลนที่คุณวาดมันจะกลายเป็นหลุมศพของพวกเราเอง... บอกผมมาตามตรง งานชิ้นนี้มันมีความหมายกับคุณแค่ไหนกันแน่?" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเผชิญกับคำถามที่ตรงไปตรงมาจนน่ากลัว รณภพหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ระоหว่างพวกเขากำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ กลิ่นกายสะอาดผสมความดิบเถื่อนแบบผู้ชายอกสามศอกทำเอาสถาปนิกปากเก่งถึงกับสมองตื้อตัน ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ จะเอื้อنน ทันใดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูกระจกนิรภัยด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน พร้อมกับเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงตื่นตระหนกที่ตะโกนแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดในห้องทำงานจนกระเจิง "คุณรณภพ! คุณคีย์! แย่แล้วครับ ระบบรักษาความปลอดภัยรอบเซฟเฮาส์ถูกแฮก... มีคนกำลังบุกเข้ามาทางด้านหลัง!" แบล็กสมิธในตำนาน (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนและร้อนระอุนี้เสมอนะครับ)