ก้าวข้ามเซฟโซน

กลิ่นปูนซีเมนต์ผสมน้ำ คลุ้งปนกับกลิ่นฝุ่นผงจากการเจาะผนังคอนกรีตเสริมเหล็กในไซต์งานรีโนเวตตึกเก่ากลางกรุงฯ คือกลิ่นที่รณภพคุ้นเคยดีตลอดสัปดาห์นี้ แต่วันนี้... กลิ่นเหล่านั้นกลับเจือจางลงไปถนัดตา เมื่อพื้นที่ว่างระหว่างเขากับผู้ชายร่างสูงในชุดช่างสีดำสนิทถูกบีบให้แคบลงจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ "ถอยไปหน่อยครับคุณคีย์ ตรงนี้มันบล็อกมุมแสงที่ผมต้องใช้เช็กระดับดิ่งผนัง" รณภพเอ่ยปากไล่โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นจากกระดาษพิมพ์เขียวในมือ นิ้วเรียวขีดเส้นมาร์กจุดรื้อถอนเพิ่มเติมด้วยดินสอ 2B ลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบตั้งแต่เมื่อครู่แล้วก็ตาม ก็ใครใช้ให้บอดี้การ์ดมาดนิ่งคนนี้เดินเข้ามาประชิดตัวตอนที่เขากำลังยืนอยู่มุมอับระหว่างเสาปูนกับโต๊ะเขียนแบบกันล่ะ คีย์ไม่ขยับหนີ ร่างหนาที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัวก้าวเข้ามาอีกเพียงครึ่งก้าว จนแผ่นหลังของรณภพชนเข้ากับความเย็นเฉียบของเสาปูนเต็มรัก สถาปนิกหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่าให้สมกับความปากจัดที่เป็นอาวุธประจำตัว แต่กลับต้องชะงักค้างเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายอยู่ห่างจากปลายจมูกของตนไม่ถึงคืบ "คุณยืนขวางทางหนีไฟของตัวเองอยู่ต่างหากครับ สถาปนิกปากดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน แววตาคมกริบไร้ความรู้สึกแต่กลับแฝงประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนวูบวาบที่พวงแก้ม รณภพเม้มปากแน่น ความถือดีพุ่งปรี๊ดขึ้นมากลบความประหม่า เขาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "หนีไฟอะไรของ2คุณ? นี่มันตึกผม โปรเจกต์ผม ผมจะยืนตรงไหนก็ได้" "แต่ในรัศมีสามเมตรนี้ คือพื้นที่ความปลอดภัยที่ผมต้องรับผิดชอบ" คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรณภพต้องเอนหัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ "และตอนนี้... คุณกำลังทำตัวเป็นจุดเสี่ยงที่ผมควบคุมไม่ได้มากที่สุด" คำพูดกำกวมพร้อมกับแววตาที่กวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ลงมาถึงลำคอระหง ทำให้รณภพรู้สึกเหมือนถูกความร้อนจากเตาหลอมของช่างตีเหลกล้อมกรอบไว้รอบตัว ความใกล้ชิดในไซต์งานที่แคบและอับทึบนี้ไม่ได้สร้างความอึดอัดทางกาย แต่มันกลับเร่งเร้าปฏิกิริยาเคมีบางอย่างที่ทั้งอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน รณภพสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือที่ถือดินสอเริ่มสั่นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมจำนน เขายกศอกขึ้นยันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แม้เนื้อผ้าสีดำจะหนาทึบ แต่ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายที่แผ่ซ่านออกมาผ่านเนื้อผ้ากลับส่งตรงถึงฝ่ามือจนต้องรีบผ่อนแรงลง "ถ้าผมเป็นจุดเสี่ยง... คุณก็ถอยออกไปสิครับ จะได้หมดปัญหา" รณภพสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด ทว่าดวงตากลมโตกลับไหวระริกฟ้องความตื่นตระหนก "ถอยไม่ได้ครับ" คีย์ตอบเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับเสาปูนด้านหลังศีรษะของรณภพ กักขร่างโปร่งไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "นายจ้างสั่งไว้ว่าห้ามคลาดสายตาจากเป้าหมาย... และคุณก็คือเป้าหมายที่ดื้อด้านที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องมือช่างที่ดังแว่วมาจากชั้นล่าง รณภพจ้องมองริมฝีปากที่ปิดสนิทของอีกฝ่าย สมองตื้อตันจนคิดหาคำพูดจิกกัดไม่ออก เคมีที่เคยขัดแย้งกันมาตลอดกลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งคู่โน้มเข้าหากันทีละน้อย ระยะห่างที่เคยมีถูกร่นจนแทบไม่เหลือ สายตาของคีย์เลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล รณภพเองก็รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนผิวแก้ม สติสัมปชัญญะเตือนให้ผลักอีกฝ่ายออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการนิ่งค้าง ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่เชื่อมโยงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องลึก ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันจนระยะห่างศูนย์เซนติเมตร เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกฮากก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านนอก ทำลายมนต์สะกดทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "คุณรณภพครับ! แย่แล้ว ท่อประปาชั้นบนแตก น้ำทะลักลงมาถึงชั้นนี้แล้วครับ!" คีย์ชะักมือกลับทันทีอย่างรวดเร็วดั่งสัญชาตญาณนักรบ รณภพสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนกักขังแล้วก้าวถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด สถาปนิกหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายใจในขณะที่ผู้รับเหมาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้า รณภพสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ทะ...โผล่มาได้จังหวะนรกจริงๆ" รณภพพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันไปสบตากับบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาคู่นั้นกลับทิ้งประกายความหมายบางอย่างที่ค้างคาไว้ และมันชัดเจนเสียจนรณภพต้องรีบเบือนหน้าหนี คีย์มองตามแผ่นหลังบางที่รีบเดินหนีตามผู้รับเหมาไปอย่างรวดเร็ว มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง ก่อนที่สายตาคมกริบจะหันกลับไปมองความผิดปกติของท่อประปาเบื้องหน้า ทว่าความสนใจทั้งหมดในตอนนี้... กลับไม่ได้อยู่ที่งานตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและหัวใจไปกับตัวละครของเราในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ