มืออาชีพกับมือสมัครเล่น

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่ซัดเข้าที่บานกระจกนิรภัยจนเกิดรอยร้าวเป็นใยแมงมุม รณภพสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในอก สถาปนิกหนุ่มที่ปกติมั่นอกมั่นใจในทุกตารางเมตรของงานออกแบบ กลับพบว่าโลกทั้งใบกำลังเอียงวูบ เมื่อเงาดำปริศนาพุ่งทะยานเข้ามาในเซฟเฮาส์ผ่านช่องทางที่ไม่มีใครคาดคิด "หมอบลง!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจคำรามลั่น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีย์ที่พุ่งเข้าชาร์จร่างของเขาอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลุดจากการ "เฮ้ย! อะไรเนี่ย คุณจะมาปล้นหรือจะมาทำลายบ้านที่ผมเพิ่งรีโนเวทเสร็จห้ะ!" รณภพโวยวายสวนทันควัน แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเฉียดตาย เขาก็ยังไม่วายใช้ปากเป็นอาวุธในการปกป้องศักดิ์ศรี "ถ้าไม่อยากสมองไหลเป็นสีเดียวกับผนังห้องรับแขกของคุณ ก็หุบปากแล้วหมอบต่ำซะ รณภพ" คีย์กัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวกระวัง สันจมูกโด่งเป็นสันขึ้นรอยเกร็งเพราะความเครียด ฝ่ามือหนากดศีรษะทุยของสถาปนิกปากเก่งให้แนบติดกับพื้นพรมหนานุ่มอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น รณภพเม้มปากแน่น ความโกรธผสมผสานกับความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดในวินาทีนี้ กลับเป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวของบอดี้การ์ดหนุ่ม—กลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ที่มันชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด *เปรี้ยง!* กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามา ฝังตัวลงบนตู้หนังสือไม้สักทองราคาแพงลิบลิ่วที่รณภพตั้งใจเลือกสรรมาอย่างดีด้วยความภาคภูมิใจ "ไอ้บ้านั่น... มันกล้าดียังไงมาทำลายงานศิลปะของผม!" รณภพหน้าดำคร่ำเครียด ความหวงของและอีโก้พุ่งปรี๊ดจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ เขาทำท่าจะผุดลุกขึ้นไปเอาเรื่อง แต่คีย์ไวusกว่า บอดี้การ์ดหนุ่มพลิกตัวคร่อมทับร่างบางเอาไว้ทั้งตัวเพื่อเป็นโล่มนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ "อย่าดื้อ รณภพ!" คีย์ก้มลงกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านใบหูขาวจัดจนสถาปนิกหนุ่มขนลุกซู่ "ชีวิตคุณมีค่ามากกว่าเฟอร์นิเจอร์พวกนั้น... หรือถ้าคุณอยากตายนัก ผมจะได้ยิงคุณซะเองตรงนี้" "คุณนี่มัน... ปากคෝเราะร้ายชะมัด ปล่อยนะเว้ย หนัก!" รณภพดิ้นขลุกขลัก พยายามดันแผงอกกว้างที่กำยำราวกับสร้างด้วยเหล็กกล้า แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันมากขึ้น จนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่เป็นจังหวะของอีกฝ่าย คีย์นิ่งงันไปชั่ววินาที สายตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ) ดวงตากลมโตที่มักจะใช้มองจิกกัดเขาอยู่เสมอกำลังไหวระริก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดเมื่อครู่เสียอีก "ถ้าไม่อยากให้ผมทำอะไรมากกว่าการปกป้อง... ก็อยู่นิ่งๆ" คีย์เอ่ยเสียงพร่า ประโยคกำกวมที่หลุดออกมาจากปากของคนปกติพูดน้อย ทำให้รณภพถึงกับชะงัก เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานล้ำที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณระเบียงด้านนอก คีย์ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันดั่งนักล่า บอดี้การ์ดหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับดึงรณภพให้ลุกตามมาหลบหลังแนวผนังปูนเปลือยที่แข็งแกร่ง "อยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปเด็ดขาด" คีย์สั่งเสียงเรียบ พร้อมกับปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกในมืออย่างคล่องแคล่ว แววตาเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รณภพมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านบังกระสุนให้อย่างไม่คิดชีวิต หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก มันทั้งอุ่นวาจาและบีั้นหัวใจในเวลาเดียวกัน ตาคู่สวยมองตามมือหนาที่กระชับอาวุธด้วยความเชี่ยวชาญ—ผู้ชายคนนี้... ดุดัน แข็งแกร่ง และพึ่งพาได้เสมอ แม้ปากจะร้ายเสียจนน่าหยิกก็เถอะ *ปัง! ปัง!* เสียงปืนดังขึ้นอีกระลอก คีย์สวนกลับออกไปสองนัดซ้อนด้วยความแม่นยำราวนับระยะทางไว้แล้ว ก่อนที่เสียงร้องโอดครวญและเสียงร่างร่วงลงพื้นจะดังตามมา "เคลียร์พื้นที่โซนแรกแล้ว..." คีย์พึมพำกับตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดจะคลี่คลาย ประตูห้องทำงานด้านหลังที่ควรจะปิดตาย กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว รณภพเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่หลังของคีย์พอดี "ระวังข้างหลัง!" รณภพกรีดร้องลั่นสุดเสียง พุ่งตัวเข้าหาคีย์โดยไม่ทันคิดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและติดตามการเดินทางของหัวใจคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ