ศัตรูหัวใจโผล่มาทัก

"[ส่งแล้ว]" หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือผมเวลานี้ ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ตัวหนังสือขนาดยาวเหยียดที่ผมบรรจงพิมพ์ระบายความรู้สึก ความหึงหวง และความห่วงใยที่มีต่อรินรดา พรั่งพรูออกไปราวกับเขื่อนแตก... และไอ้ปุ่มเวรตะไลที่ชื่อว่า "ยกเลิกข้อความ" มันก็ดันโชว์ความกากด้วยการขึ้นสถานะสีเทาจางๆ ว่า *ไม่สามารถยกเลิกได้ เนื่องจากอีกฝ่ายเปิดอ่านแล้ว* ให้ตายเถอะ อาคเนย์... แกนี่มันสมบูรณ์แบบทุกเรื่อง ยก trừ เรื่องความใจร้อนของตัวเองจริงๆ สินะครับ! ผมยืนแข็งทื่ออยู่หน้าโฮมสเตย์ไม้เก่าแก่ ลมหนาวพัดโชยกลิ่นไอฝนและกลิ่นดินหลังฝนตกมาแตะจมูก แต่ความเย็นเยียบของอากาศข้างนอกยังเทียบไม่ได้กับความร้อนผ่าวบนใบผมเวลานี้ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ผมก้มมองโทรศัพท์สลับกับเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องพักของรินรดาที่อยู่ถัดไปไม่กี่ก้าว จะวิ่งหนีไปซ่อนตัวใต้เตียง หรือจะเดินไปสารภาพแบบลูกผู้ชายดีวะเนี่ย? "ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะคุณช่างภาพ? หรือว่ากล้องโปรราคาหลักแสนตกน้ำพังไปแล้ว?" เสียงใสแจ๋วที่ลอยมาพร้อมกับร่างบางในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมตัวโคร่ง ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว รินรดาเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ออกมาจากมุมระเบียง ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาที่ผมด้วยความสงสัยระคนขบขันตามประสาคนอารมณ์ดี ผมรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตทันทีราวกับเด็กถูกจับได้ว่าแอบขโมยขนมกิน "เปล่า... แค่กำลังคิดว่าทริปหมู่บ้านแม่กำปองนี่สัญญาณอินเทอร์เน็ตมันห่วยแตกชะมัด ส่งรูปงานให้กองบก.ตั้งนานยังไม่ไปไหนเลยครับ" "อ๋อเหรอ นึกว่ากำลังคิดแผนแกล้งอะไรฉันอยู่ซะอีก" รินรดาย่นจมูกใส่ ทำท่าเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับชะเง้อคอมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือผม "ไหนดูซิ มีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น" "ใครซีด... หน้าตาออกจะดูดีมีชาติตระกูลขนาดนี้" ผมแกล้งเฉไฉทำเป็นจัดปกเสื้อ พร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง "แล้วนี่ตื่นเช้าขนาดนี้ กาแฟแก้วที่สามแล้วมั้งนั่น ระวังใจสั่นตายคาดอยไม่รู้ด้วยนะ" "เรื่องของฉันน่า ปากดีจริงๆ" รินรดาหัวسเราะคิกคัก เธอทำท่าจะเงื้อมือมาเคาะหัวผมตามนิสัยเวลาเถียงสู้ไม่ได้ แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาดก็ดังแทรกขึ้นมาจากลานกว้างหน้าโฮมสเตย์ "ริน... เธอมาเที่ยวที่นี่จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย โลกกลมชะมัดเลย" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าของรินรดาแข็งค้างทันที แก้วกาแฟในมือเธอสั่นน้อยๆ จนผิวน้ำสีเข้มกระฉอกเล็กน้อย ส่วนผม... ความรู้สึกหน่วงหนับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว พลุ่งพล่านกลับขึ้นมาในอกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ผมหันขวากับไปมองผู้มาใหม่ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเดินป่าแบรนด์ดัง เรือนผมเซ็ตมาอย่างดี และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศคงมองว่ามีเสน่ห์... *กรณ์* แฟนเก่าสุดเพอร์เฟกต์ของรินรดา คนที่เคยทิ้งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศและเป็นแผลเป็นในใจเธอนั่นเอง "กรณ์... นายมาทำอะไรที่นี่?" รินรดาเปล่งเสียงออกมาเบาหวิว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ สายตาของเธอฉายแววสับสนวุ่นวายอย่างเห็นได้ชัด "พอดีบริษัทจัดทริปเอาต์ดอร์ให้ทีมพนักงานน่ะครับ แล้วบังเอิญเห็นรูปในไอจีของเพื่อนร่วมงานเธอ บอกว่าเธอมาเที่ยวแถวนี้ ฉันก็เลยลองขับรถตระเวนหาดู ไม่คิดว่าจะเจอจริงๆ นะเนี่ย" กรณ์ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้รินรดา โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าบรรยากาศรอบตัวมันติดลบไปกี่องศาแล้ว ผมยืนกอดอกนิ่งๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาลงทีละน้อย ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบอยากจะซัดหน้าไอ้หน้าหล่อคนนี้สักหมัด ข้อความยาวเหยียดที่ผมเพิ่งส่งหารินรดาเมื่อครู่ ลอยเข้ามาตอกย้ำในหัวสมอง *ไอ้เนเอ้ย... แกเพิ่งสารภาพความรู้สึกไปหยกๆ แล้วดูสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าตอนนี้สิครับ!* รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอหันมามองผมแวบหนึ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอึดอัด เหมือนเด็กทำความผิดต่อหน้าผู้ปกครอง "เอ่อ... เน นี่กรณ์นะ... เอ่อ กรณ์ นี่เน ช่างภาพที่ร่วมทริปกัน" "สวัสดีครับคุณช่างภาพ ดีใจจังที่รินเขามีเพื่อนร่วมทางหน้าตาดีดูแลแบบนี้" กรณ์หันมาทักทายผมพร้อมกับยื่นมือมาข้างหน้า รอยยิ้มของเขาดูสุภาพเรียบร้อย แต่แฝงความเหนือกว่าเอาไว้ลึกๆ ตามสไตล์คนเคยเป็นเจ้าของตัวจริง ผมมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า นิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสุภาพแบบนักธุรกิจที่ไร้ซึ่งความจริงใจ แล้วยื่นมือไปจับตามมารยาท "ครับ... อาคเนย์ครับ ส่วนเรื่องดูแลริน..." ผมจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ดูแล' ให้ชัดเจนขึ้น พร้อมกับก้าวเข้าไปยืนชิดติดกับรินรดาจนไหล่ของเราแทบจะชนกัน "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ หน้าที่นี้... ผมจองไว้หมดทุกตารางเมตรแล้วครับ" รินรดาหันขวับมามองหน้าผมทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ส่วนกรณ์หุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาของเขากระตุกวูบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคประกาศอาณาเขตแบบโต้งๆ ของผม บรรยากาศบนดอยสูงที่ควรจะโรแมนติก กลับกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตขึ้นมาทันที และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรแก้สถานการณ์ตึงเครียดนี้ หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของผมก็สั่นครืนขึ้นมาติดต่อกันหลายครั้ง... ผมหยิบมันขึ้นมามองแวบหนึ่ง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เมื่อเห็นการแจ้งเตือนข้อความแชตล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ **[รินรดา]: "นายพิมพ์จริงจังขนาดนี้... หมายความว่ายังไง เน?"** ผมยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไป กรณ์ก็ก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกก้าว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมพุ่งพล่านจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ "ริน... เย็นนี้ไปกินมื้อค่ำกับกลุ่มพี่หน่อยสิครับ บรรยากาศริมลำธารกำลังดีเลย... เหมือนความหลังของเราตอนนั้นเลยนะ" รินรดานิ่งงัด เธออ้าปากทำท่าจะปฏิเสธ แต่สายตาก็ยังมีความลังเลเจืออยู่ลึกๆ ผมหันไปมองหน้าคนข้างๆ ที่กำลังตกเป็นเป้าสายตา หายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความหึงหวงที่กำลังกัดกินหัวใจ แล้วตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบอที่สุดในชีวิตช่างภาพเจ้าระเบียบอย่างผม ผมเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาเอาไว้แน่นต่อหน้าต่อตาแฟนเก่าของเธอ ดึงร่างบางให้เข้ามาซุกอยู่ข้างลำตัวอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปสบตากรณ์ตรงๆ ด้วยแววตาที่จริงจังจนอีกฝ่ายชะงัก "ขอโทษด้วยนะครับคุณกรณ์ พอดีเย็นนี้... ผมจองตัวรินรดาไว้ดินเนอร์ส่วนตัวสองต่อสองแล้วครับ และคิดว่า... เธอคงไม่ว่างไปรื้อฟื้นความหลังอะไรกับใครทั้งนั้น" รินรดาอุทานออกมาเบาด้วยความตกใจ เธอพยายามจะบิดข้อมือออก แต่ผมกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นอีกนิด พร้อมกับก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย *"อ่านไลน์แล้วช่วยตอบด้วยนะครับ... เพราะผมไม่ได้พูดเล่น"* *** รี้ดเดอร์ที่รักครับ... งานนี้บอกเลยว่าสนามรบยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพช่างภาพนะครับ! มาลุ้นกันต่อว่ารินรดาจะเลือกเดินไปทางไหนระหว่าง "ถ่านไฟเก่าที่ยังร้อน" กับ "ช่างภาพปากแข็งที่เพิ่งสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัว" ในตอนหน้า ห้ามพลาดเด็ดขาดนะครับ! (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับ "แบกเป้ท่องโลก" ครับ)