แชตลับในกลุ่มทีมงาน

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวข้างนอกหน้าต่างกระจกใสของโฮมสเตย์หลังน้อยในหุบเขา ช่างสวนทางกับบรรยากาศข้างในที่เงียบเชียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง รินรดานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาผ้าฝ้ายสีครีม ดวงตากลมโตจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ขณะที่อาคเนย์กำลังยืนงละเลียดชงกาแฟดริปด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึก—ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร จะท่ามากได้ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนที่โลกกำลังจะแตกแบบนี้! "มองหน้าผมแบบนี้ แปลว่ากาแฟแก้วนี้มีความผิดมหันต์ข้อหาอะไรอีกแล้วล่ะครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง แต่รินรู้ว่าเจ้าตัวกำลังแอบยิ้มมุมปากแน่ๆ "เปล่า... แค่คิดว่าถ้าฟ้าผ่าลงมาตรงหัวคนแถวนี้สักเปรี้ยง โลกใบนี้น่าจะสงบสุขขึ้นเยอะ" รินกัดฟันตอบ เสียงห้วนสั้นด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด ความจริงคือ เธอกำลังพยายามหันเหความสนใจของตัวเองออกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนที่ฝนตกหนักจนไฟดับ แล้วเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเพื่อหยิบไฟฉายในลิ้นชัก ร่างสูงใหญ่ที่เบียดชิด ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่เผลอแตะโดนกัน และกลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นฝนจางๆ นั่น... มันทำเอาใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เพื่อเป็นการแก้เขินและระบายความอารมณ์ที่ค้างคา รินจึงก้มหน้าลงพิมพ์ข้อความระบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจลงในสมาร์ทโฟนด้วยความเร็วแสง *(รินรดา: อีตาเนย์บ้าเอ้ย! ทำเป็นนิ่ง ขeเก๊กอยู่ได้ รู้ไหมว่าใจสั่นหมดแล้วเนี่ย! ผู้ชายอะไรน่าหยิกให้เนื้อเขียว!)* นิ้วเรียวเล็กกดพิมพ์รัวๆ โดยไม่ได้เช็คให้ดีว่าปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดจิ้มไปที่หน้าจอตรงไหน สมองของเธอสั่งการแค่ว่าต้องระบายความหงุดหงิดนี้ออกไปให้พ้นตัว ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตก็เด้งขึ้นมาพร้อมกันสามกลุ่มรวด ทั้งกลุ่ม "ทริปนี้ไม่ล่ม (มั้ง)" ของทีมงานสี่ชีวิต กลุ่ม "แก๊งเพื่อนบล็อกเกอร์" และกลุ่มแชตส่วนตัวระหว่างเธอกับเขา กึก! รินกดส่งข้อความออกไปโดยไม่ทันสังเกตว่า ด้านบนสุดของหน้าจอแสดงชื่อกลุ่มแชตที่ส่งข้อความหา คือกลุ่ม **"Official ทีมงานโปรજેกต์ไกด์บุ๊ก (6)"** ซึ่งมีทั้งรุ่นพี่โปรดิวเซอร์ ทีมกราฟิก และตัวการต้นเรื่องอย่างอาคเนย์รวมอยู่ด้วยครบถ้วน! "อุ๊บ!" รินยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างบางสะดุ้งโหยงราวกับโดนไฟช็อต รีบร้อนใช้นิ้วจิ้มหน้าจอเพื่อกดยกเลิกข้อความ แต่อนิจจา... สัญญาณอินเทอร์เน็ตในหุบเขาที่ปกติอืดเป็นเรือเกลือ วันนี้ดันพุ่งทะยานเร็วปานแสงราวกับนรกส่งเสริม ข้อความนั้นขึ้นสถานะ "Read" ทันทีภายในเสี้ยววินาที! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่อานุภาพความเงียบครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าเมื่อครู่เสียอีก โทรศัพท์มือถือในมือของอาคเนย์ส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* เบาๆ ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังถือเหยือกดริปกาแฟ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาเลื่อนลงมองหน้าจอโทรศัพท์ช้าๆ ก่อนที่มุมปากหยักสวยจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ รินอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบอก เธอแทบไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมคู่นั้นที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง "เมื่อกี้... คุณว่ายังไงนะฃครับ?" เสียงทุ้มเจือแววขบขันดังขึ้นเหนือหัว รินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่โน้มเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด "ฉ...ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย! ตาฝาด หูแว่วไปเองแล้วคุณเนย์!" รินเสียงสั่น แสร้งทำเป็นก้มหน้าไถหน้าจอโทรศัพท์แก้เก้อ ทั้งที่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "อ๋อเหรอครับ..." อาคเนย์ลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่เสมอ, กับเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาพราวระยับมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "แต่ในหน้าจอโทรศัพท์ของผมนี่... มันฟ้องชัดเจนเลยนะครับว่า คุณรินรดาคนลุยๆ กำลังสารภาพอะไรบางอย่าง..." รินเม้มริมฝีปากแน่น แก้มเนียนร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ สมองตื้อตันคิดคำแก้ตัวไม่ออก บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความระอุของความเขินอายที่พุ่งทะยานจนเกินต้านทาน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม อาคเนย์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูคนปากแข็งที่ตอนนี้กำลังจำนนต่อหลักฐานคาตา "ถ้าไม่อยากให้ผมแคปหน้าจอแชตนี้ไปประจานในกลุ่มทีมงานซ้ำ..." อาคเนย์กระซิบเสียงพร่า, น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "คุณต้องตอบคำถามผมมาข้อหนึ่งก่อน... ว่าที่พิมพ์มาเมื่อกี้... หมายความว่ายังไงครับ?" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ขณะที่เสียงฝนข้างนอกยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของเธอกลับหยุดหมุน มีเพียงนัยน์ตาคมกริบของช่างภาพหนุ่มเจ้าระเบียบคนนี้เท่านั้นที่ดึงดูดสายตาเธอไว้จนละไปไหนไม่ได้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ