อาหารมื้อแรกท่ามกลางสายฝน

"นี่คุณ ถ้าจะจ้องปลาทูน่ากระป๋องด้วยสายตาอาฆาตขนาดนั้น ผมแนะนำให้คุณยอมแพ้เถอะครับ มันไม่ละลายกลายเป็นสเต็กเนื้อนุ่มให้คุณหรอกนะ" เสียงทุ้มของอาคเนย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงบนหลังคาโฮมสเตย์ไม้เก่าๆ ในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขา รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอละสายตาจากกระป๋องอาหารมื้อเย็นอันน่าเวทนาแล้วหันไปค้อนใส่ชายหนุ่มที่นั่งเช็ดเลนส์กล้องอย่างใจเย็นอยู่ฝั่งตรงข้าม "พูดมากจังครับคุณช่างภาพ ถ้าหิวมากก็ไปช่วยหาอะไรที่มันกินได้มากกว่านี้สิ ไม่ใช่นั่งทำตัวเป็นรูปปั้นประดับห้องแบบนี้" รินสวนกลับทันควัน พร้อมกับพยายามใช้ช้อนงัดฝากระป๋องที่มันดื้อดึงไม่ยอมเปิดตามความต้องการของเธอ "ผมวางแผนไว้แล้วครับว่าเย็นนี้เราจะมีหมูกระทะหน้าเตาผิง แต่พอดีคุณเป็นคนเลือกเส้นทาง ‘ลัดเลาะชมธรรมชาติ’ จนเราติดแหง็กอยู่ที่นี่ไงครับ" เนย์วางกล้องลงแล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาที่พยายามกลั้นขำ "และดูเหมือนสัญชาตญาณของคุณจะพาเรามาเจอพายุฝนแถมไฟดับ แทนที่จะเป็นทุ่งดอกไม้บานอย่างที่โม้ไว้ตอนเช้า" "ฉันไม่ได้โม้! แค่... ธรรมชาติมันไม่เป็นใจ" รินเถียงไม่ออก เธอพ่นลมหายใจทิ้งแล้ววางกระป๋องลงอย่างหัวเสีย ความหิวเริ่มกัดกินท้องจนเธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลม อาคเนย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ความเย็นของอากาศข้างนอกดูเหมือนจะไม่มีผลกับระยะห่างที่ลดลงระหว่างคนทั้งสอง เขาหยิบกระป๋องทูน่าจากมือเธอไปอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะใช้มีดพกประจำตัวงัดมันออกด้วยความชำนาญเพียงไม่กี่ครั้ง "กินซะครับ ก่อนที่คุณจะหน้ามืดไปสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นให้ผมต้องแบกกลับเมือง" เขายื่นกระป๋องที่เปิดแล้วกลับมาให้ พร้อมกับหยิบแครกเกอร์ห่อสุดท้ายที่เหลืออยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาแบ่งให้เธอ "กินกับอันนี้ อร่อยกว่ากินเปล่าๆ เยอะ" รินรับมาด้วยความเกรงใจเล็กน้อย สายตาของเขาที่มองมาตอนนี้ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ขอบคุณ... แต่ฉันไม่ชอบกินแครกเกอร์กับทูน่าหรอกนะ มันเลี่ยน" "กินไปเถอะน่า คุณหนูรินรดา อย่าทำตัวเป็นคนเรื่องมากในยามลำบากเลยครับ" เขาอมยิ้ม มือหนาเอื้อมมาขยี้ผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัว บรรยากาศในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงฝนที่กระทบหลังคาสังกะสีเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินมองดูคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากคนที่เคยคิดว่าเป็นตัวปัญหาที่คอยขัดขวางการเดินทาง กลับกลายเป็นคนที่คอยประคับประคองในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจ แสงเทียนเล่มน้อยที่จุดไว้ส่องกระทบใบหน้าคมสันของอาคเนย์ ทำให้เขาดูหล่อเหลาและอบอุ่นจนน่าประหลาด "เนย์..." เธอเรียกเบาๆ "ครับ?" "ทำไมคุณถึงยอมมาทริปนี้กับฉัน ทั้งที่ดูเหมือนคุณจะเกลียดการตัดสินใจที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของฉันขนาดนี้?" อาคเนย์นิ่งไป เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ "ถ้าผมบอกว่าผมอยากมาเห็นว่า... คนที่ทำตัวเหมือนรักอิสระที่สุดในโลกอย่างคุณ เวลาหลงทางจริงๆ แล้วจะเป็นยังไง คุณจะเชื่อไหม" "มันไม่ได้ตลกนะ" "ผมไม่ได้ตลก" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากตัวเขา "ผมแค่ค้นพบว่า... การหลงทางกับคุณ มันไม่เลวร้ายเท่ากับการต้องวางแผนชีวิตที่สมบูรณ์แบบโดยไม่มีคุณอยู่ในนั้นหรอกครับ" หัวใจของรินกระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุม แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่มองไม่เห็น รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของอาคเนย์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดเผยให้เห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ— 'เมย์' พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักจนรินอ่านมันได้ทันถ่วงที *‘เนย์... เรื่องแต่งงานของเรา พ่อกับแม่จัดการนัดดูชุดไว้ให้แล้วนะ อย่าลืมกลับมาให้ทันวันอาทิตย์นี้ล่ะ’* รินนิ่งค้างไปทันที มือที่ถือแครกเกอร์อยู่สั่นเล็กน้อย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอาคเนย์ที่ยังคงชะงักค้างด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "นั่นใครเหรอครับ... เนย์?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เรียบที่สุด แต่ในใจเธอกลับพังทลายลงในพริบตา อาคเนย์หันมามองเธอ แววตาของเขาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปิดเครื่องช้าๆ ก่อนจะวางลงข้างตัว "ริน... ฟังผมก่อนนะ" "ฟังอะไรล่ะครับ?" รินแค่นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "หรือต้องฟังแผนการเดินทางบทใหม่ที่คุณไม่ได้บอกฉันกันแน่?" ฝนข้างนอกยิ่งตกหนักขึ้น เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้าพวกเขา ในขณะที่ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่กลายเป็นกำแพงที่สูงชันจนยากจะปีนข้ามกลับไปเหมือนเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับรินและเนย์ในค่ำคืนพายุเข้านี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!