ความคิดถึงในความเงียบ

เสียงช้อนสเตนเลสกระทบกับถ้วยเซรามิกในร้านกาแฟเล็กๆ ริมถนนสายรองของเมืองเชียงใหม่ดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวดาย มันเป็นเสียงที่แห้งแล้งและน่าหงุดหงิดเสียจนผมต้องวางช้อนลงบนจานรอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่า เก้าอี้ตัวนั้น... ปกติแล้วจะมีร่างโปร่งบางของใครบางคนนั่งอยู่ พร้อมกับเสียงบ่นกระปอดกระแปดว่ากาแฟร้านนี้รสชาติเหมือนน้ำล้างจาน หรือไม่ก็เสียงเคเคาะนิ้วบนโต๊ะอย่างเร่งรีบเพราะผมสั่งอาหารช้าเกินไป แต่วันนี้... ไม่มีเสียงนั้น "รับอะไรเพิ่มดีไหมครับพี่เนย์ หน้าตาดูเครียดๆ นะครับ" น้องพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามด้วยความคุ้นเคย พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร "ไม่ล่ะครับ ขอบคุณมาก... อ้อ เก็บเงินเลยดีกว่าครับ" ผมตอบสั้นๆ ควAกกระเป๋าตังค์ออกมาวางธนบัตรไว้บนโต๊ะโดยไม่รอเงินทอน การเดินทางตลอดสิบเก้าตอนที่ผ่านมา ผมคิดมาตลอดว่าการได้เดินทางคนเดียวคือความสุขสูงสุดของช่างภาพสารคดีอย่างผม การได้ควบคุมทุกเฟรมภาพ การได้จัดตารางเวลาทุกนาทีตามใจชอบโดยไม่ต้องมีใครมาคอยท้วงติงว่า *'เนย์ เร็วหน่อย แดดจะหมดแล้วนะ'* หรือ *'หยุดถ่ายก้อนหินก้อนนี้เถอะ มันไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด'* มันควรจะเป็นอิสรภาพที่สมบูรณ์แบบ แต่ทำไม... พอไม่มีรินรดานั่งอยู่ข้างๆ ในตอนนี้ โลกทั้งใบมันถึงได้กว้างใหญ่และเคว้งคว้างจนน่าใจหายขนาดนี้ล่ะครับ ผมเดินทอดน่องอย่างไร้จุดหมายไปตามฟุตปาธ สายตาก็กดมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นรอบที่ร้อยของวัน หน้าจอแชตระหว่างผมกับรินยังคงค้างอยู่ที่ข้อความสุดท้ายเมื่อคืนนี้ *[รินรดา]*: ถึงเชียงใหม่แล้วนะ หิวชะมัด ไว้เจอกันที่งานนิทรรศการรูปภาพนะ นายห้ามมาสายเด็ดขาด! *[อาคเนย์]*: ครับ รู้แล้วน่า ไม่เคยสายหรอก ยัยตัวแสบ นั่นคือข้อความสุดท้าย... หลังจากนั้น เราต่างคนต่างแยกย้ายไปเคลียร์งานของตัวเองก่อนจะถึงวันเปิดแกลเลอรีภาพถ่ายสารคดีชุด "ทางแยกของคนแปลกหน้า" ที่เราสองคนร่วมกันทำมันขึ้นมาตลอดหลายเดือน ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไอความเย็นยามบ่ายของเมืองเหนือไม่ได้ช่วยให้สมองที่ร้อนรุ่มของผมเย็นลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้ผมตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่พยายามหลบเลี่ยงมาตลอด รินรดาไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทริป ไม่ใช่แค่คู่กัดที่คอยจิกกัดกันไปวันๆ และไม่ใช่แค่บล็อกเกอร์สาวจอมยุ่งที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของผม เธอเป็นเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจ เป็นความวุ่นวายที่ผมขาดไม่ได้ และเป็นรอยยิ้มเดียวที่ทำให้เลนส์กล้องของผมมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ ผมเดินกลับมาที่ห้องพักโรงแรม ยืนมองกระเป๋าเป้สองใบที่วางคู่กันอยู่มุมห้อง ใบหนึ่งของผมที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสื้อผ้าพับเรียงตามสีและประเภท ส่วนอีกใบ... เป็นเป้สะพายหลังเซอร์ๆ ของรินที่ลืมทิ้งไว้บนโซฟาเพราะเธอรีบวิ่งออกไปธุระด่วนเมื่อวานนี้ ผมเดินเข้าไปใกล้ ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดซิปเป้ใบนั้นอย่างถือวิสาสะ ข้างในไม่ได้มีระเบียบอะไรเลย มีแต่สายชาร์จพันกันยุ่งเหยิง สมุดบันทึกเล่มหนาที่มุมกระดาษยับยู่ยี่ ขนมขบเคี้ยวรสแปลกๆ ที่เธอชอบซื้อตามร้านสะดวกซื้อ และ... กล้องฟิล์มคอมแพ็ครุ่นเก่าตัวโปรดของเธอ ผมหยิบกล้องตัวนั้นขึ้นมาพลิกดูด้วยความคุ้นเคย นิ้วโป้งปัดก้านขึ้นฟิล์มตามสัญชาตญาณช่างภาพ ก่อนจะสะดุดตากับสติกเกอร์ลายการ์ตูนกวนๆ ที่เธอแปะทับไว้ตรงฐานกล้อง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของผมโดยไม่รู้ตัว *คิดถึง...* คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างดื้อดึง มันไม่ใช่ความรู้สึกโรแมนติกแบบเพ้อฝันในนิยายน้ำเน่า แต่มันคือความรู้สึกเวิ้งว้างเหมือนคนเดินหลงทางอยู่ในป่าใหญ่แล้วหาเข็มทิศไม่เจอ รินรดาทำให้ผมรู้ว่า การมีความสุขกับการอยู่คนเดียว มันเทียบไม่ได้เลยกับการมีใครสักคนมานั่งบ่นอยู่ข้างๆ ตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันแชตสีเขียว เลื่อนหาชื่อที่คุ้นเคย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อหน้าจอแสดงช่องสนทนากับเธอ ผมพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดทั้งวัน *[อาคเนย์]*: ริน... ตอนนี้อยู่ที่ไหน ผม... คิดถึงคุณว่ะ ถ้างานนี้จบลง เราลองเดินทางไปด้วยกันแบบไม่มีแผน... ตลอดไปเลยดีไหมครับ ผมมองข้อความที่เพิ่งพิมพ์เสร็จด้วยความตกใจตัวเอง นี่ผมเพิ่งสารภาพความในใจออกไปเหรอเนี่ย? บ้าไปแล้ว อาคเนย์! นายเสียสติไปแล้วแน่ๆ ด้วยความลนลาน ผมรีบนิ้วจิ้มค้างที่ข้อความนั้นแล้วกด "ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน" ทันที *ฟู... รอดตัวไป* ผมถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นข้อความหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงหน้าต่างแชตที่ว่างเปล่า "เฮ้อ เกือบไปแล้ว..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ กำลังจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนอนเพื่อสงบสติอารมณ์ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกะทันหัน ทำเอาผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใครมาเคาะห้องเอาป่านนี้? หรือว่ารูมเซอร์วิส? หรือว่า... ผมเดินไปที่หน้าประตู มือเอื้อมไปบิดลูกบิดแล้วดึงประตูเปิดออกด้วยสีหน้าสงสัย แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากทักทาย ร่างของใครบางคนที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าห้องก็พุ่งพรวดเข้ามาเบียดตัวผมให้ถอยหลังเซถอยหลังไปสองก้าวทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กและกลิ่นฝนจางๆ ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนที่เพิ่งวิ่งขึ้นบันไดมาหมาดๆ "ยัย..." ผมอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง รินรดากำลังยืนกอดอก มองหน้าผมด้วยสายตาดุๆ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเหนื่อยหอบ เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลม แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจคือโทรศัพท์มือถือในมือของเธอ... หน้าจอมันยังสว่างวาบคาอยู่ และที่สำคัญที่สุดคือ... "นายคิดจะยกเลิกข้อความอะไรร่วมกับฉันฮะ ตาบ้าเนย์!" รินรดาแหวใส่เสียงดังลั่นห้อง ดวงตากลมโตจ้องมองผมเขม็งแต่ใบหน้ากลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "พิมพ์มาซะดิบดี แล้วจะมากดยกเลิกเนี่ยนะ คิดว่าฉันอ่านไม่ทันหรือไงห๊ะ!" ผมยืนแข็งทื่อเป็นหิน สมองประมวลผลไม่ทัน ภาพตรงหน้ามันจริงยิ่งกว่าความจริง เธออ่านทัน... เธออ่านข้อความสารภาพบ้าบอของผมทันก่อนที่มันจะถูกลบ! "ริน... คือผม..." ผมอึกอัก พูดไม่ออกเป็นครั้งแรกในชีวิต ช่างภาพปากกล้าผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครอย่างผม ตอนนี้กลับกลายเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เดินเข้ามาประชิดตัวผมทีละก้าว จนผมต้องถอยหลังไปจนติดขอบเตียงนอน ดวงตาคู่สวยมองตรงเข้ามาในตาของผมอย่างคาดคั้น แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวและมีความอบอุ่นซ่อนอยู่จนใจผมกระหน่ำเต้นรัวเหมือนกลองชุด "ไหน..." รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผม น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเบาหวิวราวกับกระซิบ "พูดใหม่อีกทีซิ... ที่บอกว่าอยากเดินทางไปด้วยกันตลอดไปเนี่ย... พูดจริงหรือเปล่า?" ผมมองรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ รอยยิ้มที่ผมเฝ้าคิดถึงมาตลอดทั้งวันที่ไร้เงาเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับคู่กัดคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ