กอดแรกท่ามกลางหมอก

"ถ้าคุณยังไม่หุบยิ้มแล้วขยับขาเดินต่อ ผมจะแบกคุณพาดบ่าจริงๆ ด้วยนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเจือความหงุดหงิดที่พยายามกลั้นไว้เต็มประดารอดผ่านไรหนวดของผมออกไป ในขณะที่เจ้าของชื่อกลับยืนกอดอก เชิดคางใส่ ทำเป็นมองนกมองไม้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใบหูทั้งสองข้างแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ เหตุการณ์เมื่อกี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมเป็นลูป ภาพอุบัติเหตุทางกายภาพที่ริมฝีปากของเราบังเอิญโคจรมาแตะกันโดยไม่ได้ตั้งใจท่ามกลางความชุลมุนของหมอกหนาบนดอยสูง มันไม่ใช่แค่จูบแรก แต่มันคือระเบิดเวลาที่ทำลายกำแพงความเก๊กที่ผมก่อไว้ตลอดสัปดาห์พังทลายลงในพริบตาเดียว "ใครใช้ให้คุณเดินมาตัดหน้าฉันเล่า! แล้ว... แล้วทำไมต้องทำหน้าตกใจเบอร์นั้นด้วยยะ ตาช่างภาพจอมเผด็จการ!" รินแหวกลับเสียงสูง เป็นปฏิกิริยาแก้เขินที่เดาทางง่ายเสียจนผมเผลอหลุดหัวเราะออกมา "ผมตกใจที่คุณพุ่งตัวเข้ามาชนกล้องผมต่างหาก เลนส์ตัวโปรดผมเกือบมรณภาพเพราะหน้าผากแข็งๆ ของคุณนะริน" ผมแกล้งทำเป็นเฉไฉ ยกกล้อง DSLR ขึ้นมาเช็ดเลนส์ทั้งที่มันสะอาดเอี่ยม เพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "งั้นก็เชิญกอดกล้องสุดที่รักของคุณต่อไปเถอะค่ะ! ฉันจะเดินนำไปก่อนคนเดียวเลย ชิ!" รah รินรดาหันหลังขวับแล้วก้าวฉับๆ หนีผมไปตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกสีขาวโพลน ยิ่งเดินลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งลดอุณหภูมิลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทัศนียภาพรอบด้านถูกกลืนหายไปในความเวิ้งว้าง เหลือเพียงเสียงฝีบดขยี้ใบไม้แห้งและเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเราสองคน ผมมองแผ่นหลังเล็กที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวตัวโคร่งแล้วส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ยัยนี่นะ... ปากบอกว่าจะเดินนำ แต่ดันเดินเร็วเกินไปจนเกือบสะดุดรากไม้หลายครั้งหลายหน ถ้าผมไม่คอยก้าวตามประกบในระยะประชิด มีหวังได้กลิ้งตกลงไปนอนก้นเหวสักแห่งแน่ๆ "เดินระวังหน่อยครับ ตรงนั้นมันทางชัน" ผมเอ่ยเตือนพร้อมกับเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ "รู้แล้วน่า! ฉันไม่ใช่เด็กๆ สะ...อุ๊ย!" ยังไม่ทันขาดคำ รินก็ส่งเสียงหลงเมื่อเท้าเจ้ากรรมไปเหยียบเข้ากับก้อนหินที่ลื่นไถลจากน้ำค้าง ร่างเพรียวเซถลาเสียหลัก ร้องกรี๊ดเบาๆ หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นดินแฉะๆ แต่มีหรือที่ช่างภาพสายลุยอย่าง อาคเนย์ คนนี้จะปล่อยให้เกิดภาพอนาถแบบนั้นขึ้น! ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางไว้ได้ทันด้วยสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของเธอกระแทกเข้ากับอกผมอย่างจัง ก่อนที่เราทั้งคู่จะเสียหลักล้มกลิ้งลงไปบนพรมหญ้ามอสหนานุ่มใต้ร่มไม้ใหญ่ โดยมีผมทำหน้าที่เป็นเบาะรองรับแรงกระแทกให้เธอทั้งหมด *ตุ้บ!* "โอ๊ย..." ผมครางฮือเบาๆ เมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับรากไม้ใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มหญ้า แม้จะนุ่มเพราะมอส แต่ก็จุกเอาเรื่องเหมือนกัน "เนย์! คุณ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า!" รินรีบดีดตัวขึ้นจากอกผม มือเล็กปัดป่ายตามเนื้อตามตัวผมด้วยความลนลาน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "เจ็บตรงไหนไหมคะ... เอ๊ย! เจ็บตรงไหนไหมเนย์!" ผมจ้องมองใบหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาคู่นั้นไม่มีความถือดีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่จริงใจจนผมใจกระตุกวูบ "ถ้าคุณยังขืนขยับตัวไปมาแบบนี้... ผมอาจจะเจ็บหนักกว่าเดิมก็ได้นะครับริน" ผมกระซิบเสียงพร่า สายตาทอดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว รินชะงักกึก เธอก้มลงมองท่านั่งของเราในตอนนี้... เธอกำลังคร่อมอยู่บนตัวผม มือทั้งสองข้างยันอยู่กับอกเสื้อแจ็คเก็ตของผม ขณะที่วงแขนของผมยังคงโอบกอดเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มกลิ้งไปไหน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงลมหายใจของเรารวมเป็นจังหวะเดียวกัน หมอกหนาทึบที่รายล้อมทำให้โลกใบนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน ไม่มีแผนการท่องเที่ยว ไม่มีตารางเวลา ไม่มีไกด์บุ๊กเล่มไหนในโลกที่บอกได้ว่า... เราควรจัดการอย่างไรกับหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแบบนี้ "เนย์..." รินกระซิบเรียกชื่อผมแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกด ดวงตาคู่สวยไหวระริก "ทำไม... ทำไมเวลาอยู่กับคุณ ฉันถึงซุ่มซ่ามตลอดเลย" "เพราะคุณมัวแต่เอาสติไปไว้ที่อื่นมั้งครับ" ผมตอบเสียงนุ่ม เผลอยื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยมาเคลียแก้มใสอย่างเบามือ นิ้วโป้งของผมสัมผัสโดนผิวแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อโดยธรรมชาติ รินไม่ได้หลบหนี เธอเพียงแต่หลบสายตาด้วยการแพขนตางอนลงต่ำ "แล้ว... แล้วที่เมื่อกี้..." เธอลำลังจะเอ่ยถึงเรื่องจูบโดยบังเอิญเมื่อครู่ แต่ผมไม่ปล่อยให้เธอได้พูดจบประโยค เพราะบางครั้ง... การกระทำมันดังกว่าคำพูดนับพันคำ ผมใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้เบื้องหลัง ก่อนจะดึงรั้งใบหน้าหวานให้โน้มต่ำลงมาหาช้าๆ อย่างให้เวลาเธอปฏิเสธ แต่รินกลับนิ่งงัด ราวกับหัวใจของเธอก็รอคอยจังหวะนี้อยู่เช่นกัน ริมฝีปากของเราประกบเข้าหากันอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่ใช่ความชุลมุน และไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือความตั้งใจ... ที่นุ่มนวล ลึกซึ้ง และอบอุ่นยิ่งกว่าไออุ่นจากกองไฟกองไหนบนยอดดอย รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ผมบรรจงมอบให้ ความเงอะงะในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคย รสชาติหวานล้ำที่เจือจางด้วยความหนาวเย็นของอากาศรอบตัว ทำให้ผมไม่อาจหักห้ามใจให้หยุดอยู่แค่เพียงแค่นี้ได้ อ้อมแขนที่โอบเอวเธอไว้กระชับแน่นขึ้น เช่นเดียวกับมือเล็กที่เปลี่ยนจากการยันอกผม มาเป็นขยุ้มปกเสื้อแจ็คเก็ตของผมไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เราปล่อยให้เวลาหยุดเดินท่ามกลางสายหมอก จนกระทั่งเสียงกระแอมกระไอแปลกปลอมดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้น "Ehem! ขอโทษนะครับ... พอดีผมเดินตามทางมาแล้วเห็น... เอえ... เอ้ย! ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะครับพี่!" เสียงตะโกนทักทายพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้รินสะดุ้งสุดตัว เธอผุดลุกขึ้นจากตัวผมด้วยความเร็วแสง ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคอ ท่าทางลนลานจนเกือบจะสะดุดขาตัวเองล้มรอบที่สอง ผมรีบยันตัวลุกขึ้นยืนตาม ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ว่าข้างในจะแอบหัวเสียกับมารหัวขนที่โผล่มาถูกจังหวะเหลือเกิน ก่อนจะหันไปมองต้นตอของเสียง ปรากฏว่าเป็น 'ไอ้กรณ์' ช่างภาพรุ่นน้องในทีมงานกองถ่ายสารคดี ที่ถือกล้องวิดีโอเดินหน้าตาตื่นทำตัวไม่ถูกอยู่หลังพุ่มไม้ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่พยายามกลั้นไว้จนแก้มป่อง "เอ่อ... พี่เนย์ พี่ริน ทีมงานข้างล่างเขาตามหาตัวกันให้วุ่นแล้วครับ บอกว่าฟ้าเริ่มเปิดแล้ว รีบไปเซ็ตกล้องที่จุดชมวิวผาเมฆหมอกด่วนเลยครับ!" กรณ์พูดรัวเร็วแบบไม่ได้หายใจ ก่อนจะโค้งหัวขอโทษปะปนกับเสียงหัวเราะชอบใจ "ผม... ผมไปรอด้านหน้านะครับเชิญตามสบาย เอ้ย! เชิญตามมาครับ!" พูดจบ เจ้าเด็กแสบก็วิ่งแน่บหายไปกับสายหมอกทันที ทิ้งให้เราสองคนยืนค้างอยู่กลางทาง ผมหันไปมองรินที่ตอนนี้ยืนก้มหน้ามองพื้น เอามือจับแก้มตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว เธอไม่ยอมสบตาผมแม้แต่น้อย บรรยากาศความโรแมนติกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเขินอายจนบรรยายไม่ถูก ผมอมยิ้มบางๆ เดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่กำลังบีบกันแน่นมาถือไว้หลวมๆ "ไปกันเถอะครับ... ที่รัก" รินเงยหน้าขวับทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำเรียกขานที่หลุดปากออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว... --- *[โปรดติดตามตอนต่อไป]* *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะครับ*