เลือดของคนบาป

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและธูปหอมที่มอดไหม้จนเหลือเพียงควันสีเทาจางๆ คลุ้งอยู่ในห้องโถงใต้ดินของโรงงานร้าง อคินขยับปืนในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว โสตประสาทของเขาไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหอบหายใจที่ติดขัดของตัวเอง และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาจากความมืดเบื้องหน้า ความจริงเชิงประจักษ์ที่เขาเคยศรัทธามาตลอดชีวิตถูกบดขยี้จนแหลละเอียด เมื่อผนังปูนรอบตัวเริ่มร้าวแตกออกเป็นริ้ว พร้อมกับอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเลือดวابวับขึ้นทีละตัว "คุณเดินเกมพลาดไปก้าวหนึ่งแล้วนะครับ...สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดที่ถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของอาคม ศิลายืนพิงเสาปูนเปลือย มือข้างหนึ่งกุมบาดฉานที่สีข้างจนโลหิตสีแดงเข้มไหลซึมผ่านปลายนิ้วหยดลงกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะจะโคน แววตาของชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญไสยเวทขาวไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่เพียงความเย้ยหยันอันลึกซึ้งและรอยยิ้มมุมปากที่บาดหัวใจ อคินขบกรามแน่น สัญชาตญาณความเป็นตำรวจสืบสวนร้องเตือนให้พุ่งไปข้างหน้าเพื่อจับกุมเป้าหมาย แต่ร่างกายนกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถดถอยบางอย่าง "หยุดพูดจาไร้สาระแล้วส่งมือมาศิลา เราต้องออกไปจากที่นี่ด้วยกัน" "ด้วยกัน?" ศิลาทวนคำ หัวเราะในลำคอเบาๆ จนสะเทือนบาดแผล "คุณก็รู้ดีกว่าใครนี่ครับ อคิน... ว่าทางเดินของเราสองคนมันสวนทางกันตั้งแต่แรกแล้ว โลกของคุณมีแต่ความจริงที่พิสูจน์ได้ด้วยเหตุผล ส่วนโลกของผม... มันขับเคลื่อนด้วยบาปที่ต้องชดใช้" แรงกดดันจากอาคมมืดพุ่งกระแทกเข้าใส่กำแพงจิตใจของอคินจนเขานิ่วหน้า ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง อดีตภาพเหตุการณ์วันที่เขาต้องสูญเสียคู่หูคนเก่าไปต่อหน้าต่อตาผุดวาบขึ้นมาในหัว ซ้ำรอยความรู้สึกไร้พลังและพ่ายแพ้ต่อสิ่งเหนือธรรมชาติที่เขาเกลียดชัง "ผมไม่ยอมให้คุณตายอยู่ที่นี่เด็ดขาด นี่คือคำสั่ง!" อคินคำราม เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ดึงดูดใจศิลาเสมอมา ศิลาทอดสายตามองนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในกรอบระเบียบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด มือเรียวยกขึ้นวาดกลางอากาศ ท่องคาถาบทสุดท้ายด้วยน้ำเสียงกังวานและเด็ดเดี่ยว ทันใดนั้น วงแหวนอาคมสีขาวบริสุทธิ์ก็ระเบิดแสงเจิดจ้าขึ้นรอบตัวของศิลา กลายเป็นเกราะป้องกันขั้นเด็ดขาดที่กันแรงปะทะจากภายนอกเอาไว้ทั้งหมด "นี่ไม่ใช่คำสั่งของตำรวจครับสารวัตร... แต่นี่คือทางเลือกเดียวที่คุณจะรอด" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ร่างของเขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น แรงอาคมสะท้อนกลับ (Backlash) จากการฝืนปิดผนึกประตูมิติทำให้เลือดสดๆทะลักออกจากมุมปากของเขา "ศิลา! คุณทำบ้าอะไร!" อคินพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวอีกฝ่าย แต่กลับถูกม่านพลังงานใสผลักกระเด็นออกไปอย่างแรง แรงปะทะนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "เลือดของคนบาปอย่างผม... เหมาะสมที่สุดที่จะใช้เป็นเครื่องสังเวยเพื่อปิดประตูบานนั้น" ศิลายิ้มบาง แววตาคมกริบทอดมองอคินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "จำไว้นะครับอคิน... ความจริงที่คุณตามหาตลอดชีวิต บางครั้งมันก็ซ่อนอยู่หลังความตายของคนที่คุณไม่อยากสูญเสียมากที่สุด" ม่านพลังงานสีขาวสว่างวาบจนกลืนกินทุกสิ่ง อคินกรีดร้องชื่อนั้นออกมาสุดเสียง พร้อมกับแรงระเบิดมหาศาลที่พัดพาร่างของเขากระเด็นทะลุออกไปยังช่องระบายอากาศด้านนอก ท่ามกลางเสียงคำรามก้องของความสูญเสียที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนป่า ความเงียบงันกลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้งเมื่อควันสีขาวจางลง อคินนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นหญ้าเปียกชื้น แผลถลอกตามร่างกายและคราบเลือดเลอะเปอะเปื้อนเสื้อเชิ้ต เขายันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก สายตากวาดมองซากโรงงานที่พังทลายลงมาเป็นจุล ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ควรจะไร้ผู้คน สายตาของอคินกลับสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่สะท้อนแสงไฟฉาย มันคือสมุดบันทึกหนังสีดำสนิท เล่มเดียวกับที่ศิลาพกติดตัวตลอดเวลา... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือรอยเปื้อนเลือดสดๆ บนหน้าปกที่ยังไม่แห้งสนิท ทั้งๆ ที่จุดที่ศิลายืนอยู่ควรจะหลอมละลายกลายเป็นจุลไปแล้วตามแรงระเบิด อคินก้าวเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกระคนหวาดระแวง มือหนายื่นออกไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาพลิกดู หน้ากระดาษด้านในถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าสุดท้าย พร้อมกับลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานทิ้งท้ายไว้ว่า... *"ระวังคนใกล้ตัวคุณให้ดีที่สุด... เพราะสารวัตรคนเก่าไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ"* หัวใจของอคินกระตุกวูบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝีหนาและจังหวะก้าวอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง... เป็นเสียงฝีเท้าที่เขาได้ยินทุกวันในกองปราบปราม - - - ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ