รอยสักบนแผ่นหลัง

"ถอยไปอคิน... เลือดพวกนี้ไม่ได้บอกแค่ว่าเขาตายอย่างไร แต่มันกำลังตะโกนบอกว่าเขาถูก 'สังเวย' ให้กับใคร" น้ำเสียงของศิลาแหบพร่าและเย็นเยียบ ในขณะที่ปลายมือนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสลงบนผิวหนังซีดเผือดของศพชายหนุ่มบนโต๊ะชันสูตร กลิ่นฟอร์มาลีนที่ควรจะฉุนกึกกลับถูกกลบด้วยกลิ่นอายดินชื้นและกำยานราคาถูกที่ติดมากับร่างไร้วิญญาณนี้ อคินยืนกอดอกพิงผนังห้องดับจิต สายตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ "อย่าใช้วิธีทางไสยศาสตร์มาทำลายหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ของผม ศิลา เรามีกฎของพนักงานสอบสวน และการที่คุณมายุ่มย่ามกับศพโดยไม่สวมถุงมือแบบนี้ มันข้ามเส้นไปหน่อย" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดวงตาสีเข้มวูบไหวในความมืดสลัวราวกับกำลังสื่อสารกับสิ่งที่มองไม่เห็น "กฎหมายของมนุษย์น่ะหรือครับ? มันป้องกันอะไรได้บ้าง? ดูแผ่นหลังของเขาสิ... คุณเห็นรอยสักนี่ไหม" ศิลาออกแรงกดเบาๆ บนผิวหนังบริเวณสะบักหลังของศพ รอยแผลเป็นที่ดูเหมือนจะถูกกรีดด้วยของมีคมค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว มันไม่ใช่รอยสักหมึกทั่วไป แต่มันคือลวดลายอักขระโบราณที่ถูก 'ฝัง' ลงไปในเนื้อเยื่อ รอยแผลนั้นดูราวกับมันกำลังเต้นเร่าและขยับเขยื้อนยามถูกกระตุ้น อคินก้าวเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ แม้สมองจะสั่งให้เขาถอยห่างจากความงมงาย แต่สัญชาตญาณนักสืบกลับถูกกระตุ้นด้วยความกระหายใคร่รู้ เขาหยิบไฟฉายขนาดเล็กส่องลงไป อักขระนั้นเริ่มเปลี่ยนสีจากสีคล้ำกลายเป็นสีแดงชาดราวกับเลือดสด "รอยสักเนตรทิพย์จำแลง..." ศิลาพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก "คนพวกนี้ไม่ได้ฆ่าเพื่อความสนุก แต่มันเป็นการทำ 'สัญญาทาส' ของกลุ่มลัทธิอัคนีเมฆา พวกมันต้องการดึงวิญญาณของผู้ตายไปเป็นข้ารับใช้ในมิติกั้นกลาง ก่อนที่ร่างกายจะเน่าเปื่อยเสียด้วยซ้ำ" อคินกัดกรามแน่น เขาเกลียดความรู้สึกนี้—ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างที่เหนือการควบคุมกำลังหัวเราะเยาะทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ของเขา "ถ้าคุณจะบอกว่านี่คือไสยศาสตร์ งั้นก็ช่วยอธิบายให้ผมฟังในเชิงที่พิสูจน์ได้ว่า ทำไมรอยสักนี้ถึงต้องมีสัญลักษณ์รูป 'กงจักรสีเลือด' แทรกอยู่มุมล่างด้วย" ศิลาเงยหน้าขึ้นมองอคิน ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ต่างกัน อคินเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่ลึกลับคู่นั้นของศิลา มันมีทั้งความเย้ายวน ความอันตราย และความลับบางอย่างที่ศิลาจงใจซ่อนไว้ "เพราะกงจักรนั่นคือลายเซ็นของ 'ผู้บงการ' ไงครับ" ศิลาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกับโครงหน้าคมเข้มของตำรวจหนุ่ม "คนที่อยู่สูงกว่าที่คุณคาดคิด คนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานที่หรูหราที่สุดของกรมตำรวจแห่งนี้... คนที่กำลังจับตาดูคุณอยู่ทุกฝีก้าว" บรรยากาศในห้องดับจิตบีบคั้นจนอคินรู้สึกหายใจติดขัด เขาคว้าปกคอเสื้อของศิลาด้วยความโกรธจัด "อย่ามาใส่ร้ายคนในกรมด้วยเรื่องเพ้อเจ้อ ถ้าคุณมีหลักฐาน ก็พูดชื่อออกมา ไม่ใช่มาทำตัวเป็นพยากรณ์อากาศที่พ่นคำสาปแช่งใส่คนอื่นแบบนี้!" ศิลาไม่ได้ขัดขืน เขากลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย "อคิน... ความจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในตำรากฎหมายที่คุณท่องจำหรอกครับ ความจริงมันเปื้อนเลือด และถ้าคุณยังดึงดันจะเอาความยุติธรรมมาจับกับพวกมัน คุณจะเป็นคนต่อไปที่ได้รับรอยสักนี้บนแผ่นหลัง" ศิลาเอื้อมมือไปจับข้อมือของอคินที่กำคอเสื้อตนอยู่อย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างของนายตำรวจหนุ่มจนเขาสะดุ้งเฮือก "คุณอยากรู้ไหมล่ะ ว่าใต้รอยสักนี้มีอะไรซ่อนอยู่?" ศิลาถามพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของศพลงมาอีกนิด เผยให้เห็นรอยสักที่ลากยาวลงมาจนถึงบั้นเอว และที่ตรงนั้นเอง... มันมีรอยกรีดที่ดูเหมือน 'กุญแจ' ขนาดเล็กฝังอยู่ในเนื้อ อคินชะงัก สายตาจับจ้องไปที่กุญแจเหล็กสีสนิมที่ฝังตัวอยู่ใต้ผิวหนังของศพอย่างประหลาดใจ "นั่นไม่ใช่รอยสัก..." อคินพึมพำด้วยเสียงที่สั่นพร่า "นั่นมันกุญแจจริงๆ" ทว่าในวินาทีที่อคินกำลังจะเอื้อมมือไปแตะกุญแจนั้น จู่ๆ ไฟในห้องดับจิตก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงกระซิบแผ่วเบานับร้อยดังขึ้นรอบทิศทาง ราวกับว่าศพในตู้เย็นรอบข้างกำลังขานรับอะไรบางอย่าง ศิลาคว้าต้นคอของอคินไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระทึก "มีคนกำลังมา... พวกมันไม่ใช่คน และไม่ใช่ผี แต่มันคือ 'ผู้เฝ้ากุญแจ' ที่คุณกำลังจะไปขโมยของรักของมันมา" ประตูห้องดับจิตถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาโดยไร้เสียงฝีเท้า ใบหน้าของบุคคลนั้นถูกบดบังด้วยหน้ากากไม้แกะสลักรูปอสูรที่ดูบิดเบี้ยว อคินชักปืนออกมาในความมืด แต่เขากลับพบว่าปืนในมือถูกเปลี่ยนเป็นมีดสั้นอาคมที่ศิลาทิ้งไว้ให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อรุณมนตราขาวขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมครับ