จังหวะของเงา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของกลางสถานีตำรวจภูธรเมืองเก่า ช่างเป็นส่วนผสมที่ไร้รสนิยมสิ้นดีสำหรับครามฆาตกรรมที่ถูกปิดตายด้วยเงื่อนงำ รตท.อคิน ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาว แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องลงบนแฟ้มคดีสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า เอกสารทางนิติวิทยาศาสตร์กองโตคือหลักฐานเชิงประจักษ์ที่เขายึดถือเป็นศาสดา แต่รอยไหม้รูปร่างประหลาดคล้ายดอกบัวคว่ำบนผิวหนังของศพผู้ตาย กลับเป็นสิ่งที่ท้าทายทุกตรรกะที่เขาเคยร่ำเรียนมา "คุณกำลังพยายามเอาไม้บรรทัดไปวัดความยาวของความมืดนะครับ ผู้กองอคิน" เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ศิลา ก้าวออกมาจากเงาสลัวของตู้เหล็กเก็บเอกสาร ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนที่มีรอยสักอักขระโบราณจางๆ ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายพราวระยับด้วยประกายความขบขัน เจือความเย้ายวนอันตรายที่ทำให้อคินต้องขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว อคินหันไปมองคู่หูจำเป็นด้วยแววตาเย็นชาเฉียบคม มือหนาปิดแฟ้มคดีฉาดใหญ่จนฝุ่นละอองคลุ้ง "ความยุติธรรมไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยศรัทธาที่งมงาย ศิลา... รอยแผลนั่นเกิดจากสารเคมีชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือไม่ก็ความร้อนจากการช็อตด้วยไฟฟ้า พวกเราคือนักสืบ ไม่ใช่หมอผีที่จะต้องมานั่งท่องคาถาปัดเป่าวิญญาณ" ศิลาหัวسเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าในระยะประชิดที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงหยุดยืนห่างจากอคินเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นบุหรี่มวนโปรดลอยแตะจมูก มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและชวนให้ไขว้เขวในเวลาเดียวกัน "สารเคมีเหรอครับ? น่าสนใจดีนะ... แต่ถ้าสารเคมีชนิดนั้น สามารถเลือกเผาไหม้เฉพาะเส้นเลือดฝอยที่เชื่อมโยงกับ 'ดวงจิต' ของผู้ตายโดยไม่ทำลายผิวหนังชั้นนอกล่ะ คุณอธิบายมันด้วยหลักการฟิสิกส์ข้อไหนดีครับ ผู้กองคนเก่ง" ศิลาเอียงคอมองเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากนั้นเปี่ยมด้วยชั้นเชิงทางจิตวิทยาที่จงใจยั่วยุให้อคินหลุดจากกรอบความสุขุม อคินก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ถูกคุกคาม แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางแฟ้มเอกสารอย่างจัง ศิลาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวนายตำรวจหนุ่มไว้ในวงแขนอย่างแนบเนียน ความเย็นชาในแววตาของอคินวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อปะทะเข้ากับความดาร์กและลึกลับที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มตรงหน้า "ถอยไป ศิลา" อคินเอ่ยเสียงต่ำ มือขวาเผลอกุมด้ามปืนพกประจำกายโดยสัญชาตญาณ "อย่าล้ำเส้นหน้าที่ของผม" "ผมไม่ได้ล้ำเส้นหรอกครับอคิน ผมแค่มองเห็นสิ่งที่ถูกซ่อนไว้... สิ่งที่คุณปฏิเสธที่จะมองมาตลอดตั้งแต่สูญเสียคู่หูคนเก่าไปเมื่อสองปีก่อน" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ยังไม่ตกสะเก็ด อคินชะงัก นัยน์ตาสีเข้มวับโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ความทรงจำอันเลวร้ายในคืนวันฝนพรำ ภาพของเพื่อนร่วมงานที่ตายอย่างปริศนาโดยไร้ร่องรอยการต่อสู้ผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาปฏิเสธความเชื่อเรื่องไสยเวทมาตลอด เพราะถ้าเขายอมรับมัน แปลว่าความตายของเพื่อนเขาเป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันปกป้องได้เลย "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความโกรธและความรู้สึกดึงดูดทางจิตวิญญาณปะปนกันจนแยกไม่ออก "มีสิทธิ์สครับ... เพราะตอนนี้ เงาของคุณกับเงาของผมกำลังทับซ้อนกันอยู่" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหู เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "คุณเกลียดความจริงที่พิสูจน์ไม่ได้ แต่ลึกๆ แล้วคุณรู้ดีว่าคดีนี้ ตำรวจอย่างคุณคลี่คลายมันด้วยตรรกะไม่ได้หรอก" ก่อนที่อคินจะทันได้ตอบโต้อะไรด้วยคมคำหรือหมัดหนักๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังลั่นห้องเก็บของ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ผู้กองครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" เสียงร้อนรนของจ่าสิบตำรวจประจำเวรดังทะลุเข้ามา "ศพที่ห้องดับจิต... ศพที่สาม... อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งแล้วกรีดร้องบางอย่างออกมาเป็นภาษาโบราณที่ไม่มีใครฟังออกครับ!" อคินผลักร่างของศิลากระเด็นออกไปอย่างแรง แววตาแห่งความลังเลหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของนายตำรวจมืออาชีพ เขาสบตากับศิลาที่ยังคงมีรอยยิ้มราบเรียบประดับอยู่บนใบหน้า ราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งสองคนก้าวออกจากห้องเก็บของมุ่งหน้าไปยังห้องดับจิตทันที แต่ในวินาทีที่อคินผลักประตูบานหนักเปิดออก กลิ่นธูปหอมประหลาดก็พวยพุ่งเข้าปะทะหน้าจนหายใจแทบไม่ออก และบนพื้นห้องเย็นเยียบนั้น ไม่มีร่างของผู้ตายอีกต่อไป มีเพียงรอยเลือดสดๆ ที่ลากยาวเป็นทางไปยังหน้าต่างที่เปิดกว้าง... พร้อมกับเงาดำประหลาดรูปร่างคล้ายคนสองเงากำลังกอดรัดกันอยู่บนผนังตึกฝั่งตรงข้าม ทั้งที่ที่ตรงนั้นไม่มีใครยืนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ *อรุณมนตราขาว*