เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

กลิ่นอับของเอกสารคดีเก่าและคราบขี้ผึ้งสีชาลอยอบอวลอยู่ในห้องสอบสวนร้างชั้นใต้ดิน แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบสันกรามคมสันของ รตท. อคิน ที่กำลังจดจ้องภาพถ่ายในสำนวนคดีด้วยดวงตานิ่งสนิท ทว่ากล้ามเนื้อบริเวณขากรรไกรกลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "คุณกำลังใช้เหตุผลบดบังความจริงที่อยู่ตรงหน้า หมวดอคิน..." เสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบข้างใบหู ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ศิลา ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นจันทน์หอมจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายดินปืนและควันธูป ลอยวนเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับเขตแดนไร้รูปที่ถูกขีดขึ้นเพื่อแยกพวกเขาออกจากโลกภายนอก อคินไม่ถอยหลังหนี เขายังคงยืนนิ่งราวกับเสาหิน ปรายตามองชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญไสยเวทด้วยแววตาเยียบเย็น "ความจริงในสำนวนนี้ระบุว่าผู้ตายเสียชีวิตเพราะหัวใจวายเฉียบพลัน... ไม่ใช่เพราะอาคมบ้าบอที่คุณพยายามยัดเยียดให้ผมเชื่อ ศิลา" ศิลาหัวค้างในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนอย่างอันตราย เขายื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนแฟ้มเอกสารคดีที่อคินถืออยู่ ใกล้จนหลังมือของทั้งคู่เฉียดกันโดยบังเอิญ ความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อทำให้อคินชะงักไปชั่วขณะ "หัวใจวาย... เพราะถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างตอนที่ยังตื่นอยู่ต่างหากครับ หมวดผู้เคร่งครัด" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของนายตำรวจหนุ่ม "คุณเห็นรอยช้ำรูปนิ้วมือบนกระดูกไหปลาร้าของศพในภาพนั้นไหมครับ? รอยช้ำแบบนั้น... ตำรวจนิติวิทยาศาสตร์อย่างคุณอธิบายไม่ได้หรอก ว่ามันเกิดขึ้นจากแรงกายของมนุษย์คนไหนในโลกนี้" อคินหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ฝ่ายหนึ่งคือตัวแทนแห่งความจริงอันเป็นประจักษ์และกฎหมาย แต่อีกฝ่ายคือความลี้ลับที่อยู่นอกเหนือกรอบตรรกะ ทว่าในความขัดแย้งทางอุดมการณ์นั้น กลับมีแรงดึงดูดบางอย่าง—แรงดึงดูดที่ดิบเถื่อนและปฏิเสธไม่ได้—กำลังถักทอความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ให้ผูกติดกันอย่างแนบแน่นในความมืด "คุณจงใจเข้ามาพัวพันกับคดีนี้ตั้งแต่แรก... ทำไมกันแน่ ศิลา" อคินเค้นเสียงถาม ลมหายใจของเขาอุ่นจัดขึ้นเมื่อระยะห่างใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเกือบจะเป็นการท้าทาย ศิลาไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นของอคิน ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง "บางครั้ง... คนเราก็ไม่ได้ตามหาความจริงหรอกครับ หมวดอคิน เราแค่ตามหาใครสักคน... ที่มองเห็นความมืดแบบเดียวกัน" ปลายนิ้วของศิลาเลื่อนขึ้นสัมผัสกรอบหน้าของอคินอย่างแผ่วเบາ ราวกับจะทดสอบความอดทนของนายตำรวจหนุ่ม อคินชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออาคม หรือความอันตรายของผู้ชายตรงหน้า แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ใต้สามัญสำนึก มันกำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้น อคินยกมือขึ้นจับข้อมือของศิลาไว้ แรงบีบที่ข้อมือนั้นแน่นหนาพอที่จะผลักไส แต่นิ้วมือของเขากลับไม่ยอมขยับออก ความลังเลฉายชัดในแววตาคู่คมที่มักจะเด็ดเดี่ยวเสมอ "หยุดเล่นเกมจิตวิทยากับผมเสียที ศิลา..." น้ำเสียงของอคินอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เจือด้วยความสั่นพร่าที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรี "ผมไม่ได้เล่นเกมครับ..." ศิพกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความอบอุ่นเจือจางท่ามกลางความหนาวเหน็บ "ผมกำลังเดิมพัน... ด้วยสิ่งที่อันตรายที่สุดในชีวิต" ก่อนที่อคินจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์สีเทานั้น รตท.อคินสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปสองก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมทันทีที่ประตูกระจกห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออก หมวดสาวลูกน้องของอคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองพลาสติกบรรจุวัตถุพยานชิ้นใหม่ในมือ "ผู้หมวดคะ! เราเพิ่งเจอหลักฐานชิ้นนี้ในห้องพักของผู้ตาย... มันคือแผ่นโลหะโบราณสลักอักขระที่ยังไม่ได้ชำระอาคม และ..." เธอหยุดหายใจหอบเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ในนั้น... มีคราบเลือดสดๆ ที่เพิ่งถูกป้ายไว้เมื่อไม่กี่นาโที่ผ่านมานี้เองค่ะ ทั้งๆ ที่ห้องนั้นถูกล็อกกลอนตายสนิทจากข้างใน!" อคินหันขวับกลับไปมองแผ่นโลหะในซองพลาสติกนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยอักขระที่คุ้นตาอย่างประหลาด—อักขระบทเดียวกับที่สลักอยู่บนรอยแผลของเหยื่อทุกราย เขารีบหันกลับไปมองด้านข้างเพื่อจะสบตากับศิลา แต่มุมมืดตรงนั้น... กลับว่างเปล่า ไม่มีเงาของชายหนุ่มชุดดำอยู่อีกต่อไปแล้ว มีเพียงกลิ่นจันทน์หอมจางๆ ที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ตกอยู่บนพื้น ใกล้กับรอยเท้าของศิลา อคินก้มลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ เมื่อคลี่ออกอ่าน ตัวหนังสือลายมือหวัดแต่ทรงพลังปรากฏแก่สายตา *“ความลับที่คุณตามหา... อยู่ในศพรายต่อไปที่จะมาถึงในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า และระวังตัวไว้ให้ดี หมวดอคิน... เพราะฆาตกรตัวจริง กำลังยืนอยู่ใกล้ตัวคุณมากกว่าที่คุณคิด”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกันนะครับ