แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณยังก้าวพลาดไปอีกเพียงครึ่งนิ้ว อาคมกำราบวิญญาณที่ผมลงอักขระไว้บนพื้นซีเมนต์ตรงนั้น จะไม่ได้แค่ลากกระชากวิญญาณของมันออกมา... แต่จะบดขยี้สติสัมปชัญญะของคุณให้แตกละเอียดเป็นผุยผงไปด้วย ร้อยตำรวจตรีอคิน" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันภายในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา มันไม่ใช่เสียงขู่กรรโชก แต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำที่ทำให้สันหลังวาบหวาม อคินไม่แม้แต่จะชายตาแลไปยังร่างของศิลาที่ยืนพิงเสาเหล็กขึ้นสนิมอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาสีเข้มของนายตำรวจหนุ่มยังคงจับจ้องอยู่ที่เงาดำทะมึนซึ่งกำลังคืบคลานเข้าใกล้มาจากมุมมืดของโกดัง กลิ่นอับชื้นของน้ำเน่าและกลิ่นหอมหวานประหลาดคล้ายกำยานโบราณลอยวนอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก อคินขยับมือขวาที่กำด้ามปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว เขารู้ดีว่าสถานการณ์ขณะนี้คือการเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย ศัตรูที่พวกเขากำลังล่อลวงให้ออกมาจากรู ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นฆาตกรต่อเนื่องผู้ใช้มนต์ดำสายต่ำในการบงการจิตใจเหยื่อ และเบื้องหลังเงาดำนั้น... คือกับดักที่เขากับศิลาวางแผนร่วมกันมานานหลายสัปดาห์ "ผมไม่เคยพลาดในสิ่งที่ผมควบคุมได้ ศิลา" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นไม่แพ้กัน สายตาคมกริบกวาดมองประเมินระยะห่าง "แต่สิ่งที่ผมกังวลไม่ใช่ฝีมือของมัน... แต่เป็นความไว้ใจของคุณต่างหาก ที่ผมไม่แน่ใจว่ามันมีอยู่จริงหรือเป็นแค่เหยื่อล่ออีกชิ้นหนึ่งกันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงสายน้ำกระแทกตลิ่งด้านนอก ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เจือความเย้ยหยันและความเร้าใจไว้อย่างลงตัว ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลังอคินอย่างเงียบเชียบ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนอผ่นหลังของนายตำรวจหนุ่มสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายเฉพาะตัวของอีกฝ่าย ศิโนโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหู โดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากเป้าหมายเบื้องหน้า "ความไว้ใจในโลกของไสยเวทกับกฎหมาย มันเป็นเรื่องโง่เง่าทั้งคู่, หมวด..." ศิลาจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วยวน "แต่ถ้าเราไม่เดิมพันด้วยความรู้สึกโง่ๆ นี้... เราจะล่อให้มันก้าวเข้ามาในวงล้อมของอาคมได้ยังไงล่ะจริงไหม? อดทนหน่อย... อีกนิดเดียวเท่านั้น รอให้มันเหยียบลงบนรอยเลือดหยดสุดท้ายเสียก่อน..." เบื้องหน้าของพวกเขา เงาดำทะมึนหยุดชะงัก ร่างท้วมใหญ่ของ "นายแพทย์อนันต์" อดีตแพทย์ศัลยกรรมผู้ผันตัวมาเป็นนักไสยเวทมนตร์ดำ ปรากฏตัวขึ้นใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหลังคาโกดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง ดวงตาเบิกโพรงสีแดงก่ำไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ในมือขวาของมันถือมีดอาคมโบราณที่อาบด้วยคราบเลือดแห้งกรัง ส่งเสียงพึมพำคาถาภาษาขอมโบราณดังระรัวจนอากาศรอบตัวสั่นไหว "พวกแก... คิดว่าจะจับกูได้งั้นเหรอ?" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น มันจ้องมองอคินและศิลาด้วยแววตากระหายเลือด "พวกโง่... ที่วิ่งเข้ามาหาความตายในสุสานของกูเอง!" ทันทีที่สิ้นเสียง นายแพทย์อนันต์พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ร่างท้วมใหญ่พุ่งเข้าใส่อคินราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ รัศมีสีดำทะมึนแผ่ซ่านออกมาจากตัวมันจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที อคินไม่ถอยหลัง เขารอจังหวะตามแผนที่ตกลงกันไว้ นายตำรวจหนุ่มเบี่ยงตัวหลบคมมีดอาคมที่เฉียดใบหน้าไปเพียงเส้นยาแดง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ แรงลมจากการพุ่งชนทำให้ฝุ่นผงฟุ้งกระจาย แต่ในจังหวะนั้นเอง อคินก็ชักเท้าเตะสกัดเข้าที่ข้อพับของเป้าหมายอย่างแม่นยำ พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้ศิลา "ศิลา! ลงมือ!" "ช้าไปนิดนะหมวด..." ศิลาแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม มือเรียวยาวควักแผ่นยันต์สีทองอร่ามออกจากกระเป๋าเสื้อใน สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว แผ่นยันต์พุ่งแหวกอากาศออกไปปักลงบนพื้นเบื้องหน้านายแพทย์อนันต์ราวกับลูกศรเหล็ก *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง อาคมกำราบวิญญาณที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นผิวซีเมนต์ระเบิดทำงานขึ้นอย่างฉับพลัน เส้นแสงสีทองนับร้อยพุ่งขึ้นจากพื้นราวกับหนามแหลมพันธนาการร่างของนายแพทย์อนันต์เอาไว้ตรึงแน่น มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานเมื่อพลังไสยเวทบริสุทธิ์เริ่มชำระล้างไสยเวทดำออกจากร่าง จนผิวหนังเกิดควันพวยพุ่งส่งกลิ่นไหม้เกรียม "อ๊ากกกกก!" ร่างท้วมล้มลงไปกองกับพื้น ดิ้นพล่านด้วยความทรมาน อาคมสีทองรัดแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ อคินก้าวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายปืนจ่อที่ศีรษะของมันทันทีเพื่อป้องกันความผิดพลาด ขณะที่ศิลาเดินตามมาสมทบ สีหน้าของนักอาคมหนุ่มไม่ได้มีความยินดี มีเพียงความเรียบเฉยที่ซ่อนความเย็นชาไว้เบื้องลึก "เรียบร้อย... ตามแผน" อคินกล่าวเสียงเรียบ แต่หน้าผากกลับมีเม็ดเหงื่อผุดพรายเนื่องจากความตึงเครียด "หลักฐานการทำพิธีทั้งหมดซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินของมันใช่มั้ย? คดีนี้ปิดฉากลงสักที" ศิลาไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่รอยยันต์บนพื้น ดวงตาสดใสคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอคินด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ทำให้นายตำรวจหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "คุณคิดว่าเราจับตัว 'ฆาตกรตัวจริง' ได้แล้วจริงๆ เหรอครับ, หมวดอคิน?" ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงนัยยะลึกล้ำ "ลองก้มลงมองที่รอยแผลบนคอของนายแพทย์อนันต์สิครับ... ว่ามันคือรอยของอาคมสายไหนกันแน่" อคินขมวดคิ้วแน่น ก้มลงมองตามที่ศิลาบอก ภายใต้แสงไฟฉาย นายแพทย์อนันต์ที่นอนดิ้นรำคาญอยู่บนพื้นเริ่มสงบลงอย่างผิดปกติ ร่างกายของมันสั่นเทา ดวงตาที่เคยเบิกโพรงกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ... รอยกรีดบนลำคอของมันไม่ได้เกิดจากมีดอาคมของตัวมันเอง แต่เป็นรอยสัญลักษณ์ประหลาดที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วย "มีดเล่มเดียวกันกับที่คดีฆาตกรรมเมื่อเจ็ดปีก่อน" — คดีที่พรากชีวิตคนรักของอคินไปตลอดกาล เสียงฝีเท้าปริมาณมากนับสิบคู่ดังขึ้นจากความมืดภายนอกโกดัง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบของบทสวดโบราณที่ดังล้อมรอบตัวพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นที่สูทอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูอคินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่กับดักจริง ๆ นะครับ... เพราะดูเหมือนว่า เหยื่อที่ติดเบ็ดในค่ำคืนนี้ จะไม่ใช่แค่หมอนี่คนเดียวเสียแล้วล่ะ" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ