ก่อนพายุใหญ่

"ปืนน่ะมันหยุดกระสุนได้ แต่อาคมที่เขากำลังจะร่าย... อคิน คุณคิดว่ามันจะหยุดด้วยตรรกะข้อไหนในคู่มือตำรวจครับ?" ศิลาไม่ได้หันมามองขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังไล้ไปตามแนวอักขระบนแผ่นยันต์สีเลือดหมูที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้เก่าแก่ กลิ่นกำยานที่ฉุนกึกจนน่าวิงเวียนอบอวลอยู่ในห้องเช่าแคบๆ บนตึกแถวเก่าที่พวกเขาใช้เป็นเซฟเฮาส์ชั่วคราว อคินยืนพิงกรอบประตูพลางขัดกระบอกปืนพกคู่ใจอยู่อย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังแผ่นหลังของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา อคินหยุดมือที่กำลังเลื่อนสไลด์ปืน เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานในความเงียบ "ผมไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ ศิลา ผมเชื่อแค่ว่าทุกการกระทำย่อมมีร่องรอย และทุกร่องรอยย่อมมีผู้สร้าง หากมันมีตัวตน มันก็ย่อมมีจุดอ่อนให้เรากระชากหน้ากากออกมา" ศิลาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงในลำคอที่ฟังดูทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างประหลาด เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นแววตาที่เต้นระริกด้วยความตื่นเต้นเหมือนนักล่าที่กำลังจะได้เหยื่อชิ้นใหญ่ "คุณนี่ดื้อรั้นได้อย่างน่าหลงใหลจริงๆ อคิน... แต่ความจริงที่ว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ มันกำลังจะตีแสกหน้าคุณในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เตรียมใจไว้หรือยังล่ะ?" เขาก้าวเข้ามาใกล้ อคินไม่ได้ถอยหนี กลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกจากตัวศิลาเข้มข้นจนสัมผัสได้ทางกายภาพ มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นแรงดึงดูดที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงระหว่าง 'เหตุผล' กับ 'ไสยเวท' "เราเหลือเวลาอีกไม่มาก" อคินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้ปกติ แม้ระยะห่างของคนทั้งคู่จะเหลือน้อยจนเขารับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย "พิธีกรรมที่สุสานเก่าจะเริ่มในคืนจันทร์ดับ หากเราไม่ตัดวงจรนี้ก่อนที่อาคมจะสมบูรณ์ คนบริสุทธิ์ในเมืองนี้จะกลายเป็นเพียงหมากที่ถูกเซ่นสังเวย" ศิลาใช้นิ้วชี้เชยคางของตำรวจหนุ่มขึ้นเล็กน้อย สบตาอคินอย่างท้าทาย "แล้วถ้าผมบอกว่า การจะทำลายมัน คุณต้องยอม 'แปดเปื้อน' ล่ะ? คุณจะยังรักษาอุดมการณ์ใสสะอาดของคุณได้อยู่ไหม หรือจะยอมก้าวลงมาในหลุมโคลนกับผม?" "ถ้าหลุมโคลนนั้นคือที่เดียวที่จะลากตัวฆาตกรมาลงโทษได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ผมก็จะไม่ลังเล" อคินตอบกลับทันควัน สายตาเขามุ่งมั่นจนศิลาต้องยอมผละออกด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันทีเมื่อศิลาวางถ้วยน้ำมันว่านลงบนพื้น อักขระสีแดงเริ่มเปล่งแสงจางๆ อคินหยิบเสื้อกันกระสุนขึ้นมาสวม เขาตรวจเช็คแม็กกาซีนอีกครั้ง ความเป็นมืออาชีพทำให้เขาลดทอนอารมณ์ส่วนตัวลงจนเหลือเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง แต่เขารู้ดีว่าลึกๆ ในใจ พายุที่กำลังก่อตัวอยู่นอกหน้าต่างนั้นไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความไม่แน่นอนที่อยู่ข้างกายเขาตอนนี้เลย "จำไว้" ศิลาเอ่ยเตือนเสียงต่ำ มือของเขาคว้าสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นมาคล้องคอ "เมื่อเข้าไปในเขตแดนของมัน ห้ามเชื่อสิ่งที่เห็น ห้ามเชื่อเสียงที่ได้ยิน และที่สำคัญที่สุด... อย่าปล่อยมือจากผม" อคินมองมือที่ยื่นมา เขาลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือของชายผู้เชี่ยวชาญด้านไสยเวทไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือของศิลาเย็นเยียบแต่กลับส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งผ่านผิวหนังของเขาไปถึงหัวใจ พวกเขาก้าวออกจากห้องเช่าสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืนที่ลมพัดกรรโชกราวกับธรรมชาติกำลังข่มขู่ รถกระบะคันเก่าเคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อน มุ่งหน้าสู่สุสานร้างท้ายเมือง สถานที่ซึ่งความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาอาคมกำลังรอวันพิพากษา เมื่อรถจอดสนิทลงที่หน้าประตูเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมเขรอะ อคินคว้าไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปรอบๆ พื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยป้ายหลุมศพไม้เก่าผุพัง ทุกอย่างดูเงียบสงัดจนผิดปกติ ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีเสียงลม มีเพียงความเงียบที่กดทับจนหูอื้อ "อคิน..." ศิลาหยุดกะทันหัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "มันเริ่มแล้ว" ในวินาทีนั้นเอง อคินสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้า แสงไฟฉายส่องกระทบกับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ถูกฝังไว้ตื้นๆ มันคือ 'สร้อยคอ' เส้นที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีฆาตกรรมรายแรกที่เขาพยายามปิด แต่เมื่อเขาเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู เขากลับพบว่าที่ตัวจี้โลหะนั้นมีหยดเลือดที่ยังสดใหม่ซึมออกมา และที่สำคัญ... บนจี้นั้นสลักชื่อของเขาไว้ชัดเจน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากความมืดหลังอนุสาวรีย์หินด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นหูจนอคินต้องหยุดหายใจ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ 'สารวัตรวิชัย' หัวหน้างานของเขาที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อสามวันก่อน โดยที่มือของสารวัตรกำลังถืออาวุธชนิดเดียวกับที่เขาใช้ปลิดชีพเป้าหมายในคดีนี้ "สายไปแล้วอคิน" สารวัตรวิชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมราวกับคนละคน "คุณมาที่นี่เพื่อเป็นพยาน... หรือเพื่อเป็น 'ผู้ถูกเลือก' กันแน่?" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว