เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอน้ำมันเครื่องที่อบอวลอยู่ในโกดังร้างแห่งนั้น ไม่ได้ฉุนกานต์เท่ากับกลิ่นอายความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเคาะประตู เสียงกัมปนาทของกระสุนปืนนัดสุดท้ายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท รตท.อคิน ไม่เคยรู้สึกว่าความเงียบงันมันน่ากลัวเท่านี้มาก่อน ในมือของนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในความจริงเชิงประจักษ์ ปืนสั้นประจำกายยังคงร้อนผ่าว แต่สิ่งที่สั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของค่ำคืนนี้ หากแต่เป็นหยดเลือดสีเข้มข้นที่หยãดลงบนพื้นปูนซีเมนต์ทีละหยด... ทีละหยด เป็นจังหวะที่นับถอยหลังชีวิตของใครบางคน "คุณ... เล่นบ้าอะไรของคุณ ศิลา" น้ำเสียงของอคินแหบพร่า มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความตื่นตระหนกที่ถูกกัก ขังไว้ใต้หน้ากากความเยือกเย็นที่เขาสวมมาตลอดชีวิตการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มผู้เชี่ยวชาญไสยเวทขาวทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของเขา ศิลายังคงมีรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มเย้ยหยันโชคชะตาที่มักจะปรากฏอยู่เสมอแม้ในยามที่ความตายทาบทับอยู่บนใบหน้า รอยเปื้อนสีแดงฉานแผ่ขยายเป็นวงกว้างตรงหน้าอกด้านซ้าย ตำแหน่งเดียวกับที่กระสุนอาคมมุ่งเป้ามาเพื่อปลิดชีพนายตำรวจหนุ่ม แต่กลับมีร่างของอีกฝ่ายเข้ามาขวางกั้นไว้ด้วยสัญชาตญาณที่รวดเร็วกว่าความคิด "ถ้าผมไม่ทำ... คุณก็คงเป็นฝ่ายไปยืนมองโลกหลังความตายด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ของคุณแทนแล้วล่ะครับ... อคิน" ศิลาเอ่ยกระซิบ เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะมอดดับ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของอคิน ไม่ยอมหลบเลี่ยงความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในนั้น อคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนั่น สัญชาตญาณความเป็นตำรวจบอกให้เขาหยิบวิทยุสื่อสารเพื่อเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน แต่ความรู้สึกลึกๆ กลับบอกว่า อาคมมืดที่เคลือบอยู่บนหัวกระสุนนัดนั้นกำลังกัดกินพลังชีวิตของคนในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่รถพยาบาลจะมาทัน มือใหญ่ข้างหนึ่งรีบฉีกเสื้อเชิ้ตของศิลาออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผลฉกรรจ์ที่เลือดทะลักออกมาไม่หยุด พร้อมกับรอยสักอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงสีดำคล้ำ แข่งกับความตายที่กำลังคืบคลาน "อย่าพูดมาก เก็บแรงไว้" อคินสั่งเสียงเข้ม พยายามกดแผลนั้นด้วยมือที่สั่นเทา นี่คือครั้งแรกที่ความรู้ทางนิติวิทยาศาสตร์และกฎหมายของเขากลายเป็นสิ่งไร้ค่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่ขับเคลื่อนด้วยไสยเวท "คุณกำลังกลัว..." ศิลาหัวเราะในลำคออย่างยากลำบาก เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านร่องนิ้วของอคิน "ความกลัว... ที่ไม่ได้เกิดจากคดีฆาตกรรม... แต่เป็นเพราะกลัวว่าผมจะหายไปจากโลกนี้ใช่ไหมครับ... คุณตำรวจผู้ซื่อตรง" "เงียบซะ ศิลา!" อคินตวาดกร้าว แต่มันกลับสั่นเครือจนน่าสมเพช ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางออก เขารู้ดีว่าอาคมประเภทนี้หากปล่อยไว้เกินสิบนาที วิญญาณของศิลาจะถูกดึงลงสู่ห้วงมิคหนีที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่าในโกดังร้างแห่งนี้ มีเพียงความมืดและเศษซากเหล็กไร้ชีวิต ศิลาคว้าข้อมือของอคินไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด นิ้วเรียวเย็นเฉียบกดลงที่ชีพจรบนข้อมือของเขา อักขระบนแผลของศิลาเริ่มลามเลียขึ้นมาตามแขนของอคินผ่านการสัมผัส "ฟังผม... ดีๆ นะครับ..." ศิลาหายใจหอบสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แต่แววตายังคงแน่วแน่ "กระสุน... ไม่ได้ถูกยิงมาจากเงาในความมืด... แต่มันมาจากคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเรา... ตั้งแต่แรกแล้ว" อคินชะงัก ประกายตาคมกริบวาบขึ้นด้วยความตกใจ "คุณหมายความว่ายังไง?" "สายสืบ... ในกรมของคุณ..." ศิลายังไม่ทันเอ่ยจบประโยค ร่างของเขาก็เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาดำสนิทเบิกโพ้าง ในวินาทีนั้นเอง อคินสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านเข้ามาในโกดัง ทั้งที่ประตูและหน้าต่างทุกบานปิดตาย เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดที่ย่างกรายเข้ามาไม่ได้มาจากด้านนอก แต่มันมาจากมุมอับของเสาเข็มต้นใหญ่ด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา *กรับ... กรับ... กรับ...* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคง ทรงพลัง และเต็มไปด้วยเจตนาคุกคาม อคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากร่างของศิลา มือขวาละออกจากบาดแผลเพื่อกุมด้ามปืนแน่นขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองผ่านความสลัวของแสงไฟกะพริบ ปลายกระบอกปืนหันตรงไปยังทิศทางของเงาร่างนั้นทันที "ใครวะ! หยุดอยู่ตรงนั้น!" อคินตะโกนก้อง เสียงคำรามของนายตำรวจหนุ่มทรงพลังและดุดัน กลบความหวั่นไหวในใจจนมิด เงาร่างในชุดสูทเนี๊ยบก้าวออกมาจากความมืดทีละก้าว แสงไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลนั้นให้เห็นชัดเจนขึ้น รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากและแววตาที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคย ทำให้หัวใจของอคินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่คนอื่นไกล... แต่เป็นสารวัตรผู้เป็นเจ้านายและที่ปรึกษาคนสนิท ผู้ซึ่งนั่งบัญชาการอยู่ในกองปราบมาตลอดคดีนี้ "ทำได้ดีมาก อคิน... นายเกือบจะสาวมาถึงตัวฉันได้จริงๆ" สารวัตรหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว ในมือข้างหนึ่งถือปืนเก็บเสียงที่ยังมีควันจางๆ ลอยกรุ่น พร้อมกับคัมภีร์หนังมนุษย์เล่มเล็กที่เหน็บอยู่ข้างเอว อคินมองภาพตรงหน้า สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณของนักสืบมือหนึ่ง ทุกชิ้นส่วนของคดีที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้ประกอบเข้ารูปกันอย่างสมบูรณ์แบบ ศิลาไม่ได้แค่ปกป้องเขาจากกระสุน แต่กำลังปกป้องความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาเครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์มาตลอด ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ