คนนอกกฎหมายกับคนในเครื่องแบบ

ปลอกเหล็กเย็นเฉียบในมือร้อยตำรวจโทอคินไม่ได้หนักอึ้งเท่ากับภาระทางศีลธรรมที่กำลังกดทับลงบนหัวใจของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ เสียงฝนสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องสอบสวนเก่าแก่ของสถานีตำรวจนครบาลดังระรัว ราวกับเสียงกลองรบที่กำลังเร่งเร้าจังหวะชีวิตของเขาให้เดินทางมาถึงทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิตราชการ บนโต๊ะไม้สักขัดมันตรงหน้า มีแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนเลือดแห้งกรังและภาพถ่ายศพอันน่าสยดสยอง แฟ้มที่เป็นดั่งเครื่องยืนยันความสำเร็จในหน้าที่การงานของเขา... และในขณะเดียวกัน มันก็เป็นหลักฐานมัดตัว 'ศิลา' ชายหนุ่มผู้กุมกุญแจไขปริศนาไสยเวททั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังคดีนี้ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวที่บิดเบี้ยวบนผนังห้อง อคินนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างที่เคยฝึกฝนมาตลอดชีวิตการเป็นผู้รักษากฎหมาย ใบหน้าคมสันเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่อย่าให้ความนิ่งงันนั้นหลอกลวงใครได้ ภายใต้รอยกระดุมเสื้อเครื่องแบบที่ติดอย่างเนียบเนียบ หัวใจของเขากำลังเต้นเร็วกระชั้นด้วยความขัดแย้งภายใน "คุณกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างตรากงจักรบนปกเสื้อกับความถูกต้องที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง... น่าสนใจดีนี่ครับ ผู้กองอคิน" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ศิลาพิงสะโพกกับขอบหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มชุ่มฝนดูโดดเด่นและอันตรายไม่เปลี่ยน รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวต่อสถานะผู้ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าศิลากำลังนั่งชมละครเวทีที่เขารู้ตอนจบอยู่แล้ว อคินตวัดสายตาคมกริบมองไปยังชายหนุ่ม แววตาของนายตำรวจหนุ่มเต็มไปด้วยความเย็นชาที่เคลือบไว้ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ "หน้าที่ของผมคือการจับกุมผู้กระทำผิดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ศิลา... ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร หรือมีความจำเป็นอะไรก็ตาม" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างประหลาด เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ย่างก้าวราวกับเสือดาวที่กำลังคุมเกมการล่า "ความยุติธรรมกระดาษแผ่นเดียว กับความจริงทางจิตวิญญาณที่คนในเครื่องแบบอย่างคุณมองไม่เห็น... คุณจะเลือกอะไรล่ะครับ ระหว่างการทำตามคำสั่งของเบื้องบนที่ตาบอดสี กับการปล่อยให้วิญญาณที่แปดเปื้อนได้รับผลกรรมในแบบที่กฎหมายมนุษย์ไม่มีวันเอื้อมถึง" ศิลาโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับอคินลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เจือกลิ่นฝนและจางๆ ของธูปหอมโบราณ อคินไม่ถอยหนี เขาสบตากับนัยน์ตาสีนิลคู่นั้นที่ดึงดูดและท้าทายในเวลาเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้มักสร้างแรงดึงดูดสีเทาที่ยากจะต้านทานเสมอ มันคือความสัมพันธ์บนเส้นบางๆ ระหว่างเหยื่อกับผู้ล่า ระหว่างความถูกต้องกับความเย้ายวนของบาป "คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่ากฎหมายงั้นหรือ ศิลา?" อคินถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นปะทะกันในระยะประชิด "คุณใช้ไสยเวทฆ่าคน เพื่อชำระแค้นให้เหยื่อรายอื่น... แต่นั่นไม่ได้ทำให้คุณสะอาดไปกว่าพวกมันเลย คุณคือฆาตกร" ศิลาไม่ได้โกรธเคือง รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายกลับลึกลงไปอีก เขายื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเครื่องแบบของอคิน ตรงตำแหน่งดาวประดับยศ นายตำรวจหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสนั้นแต่ไม่ยอมขยับหนี "ผมไม่ได้ฆ่าเพื่อความสะใจ... คุณรู้ดี ผู้กอง" ศิรากระซิบแผ่วเบarข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงดึงดูดสะกดจิต "และคุณก็รู้ดีด้วยว่า ถ้าคุณเลือกส่งตัวผมให้กรมตำรวจในเช้าวันพรุ่งนี้... ความลับเรื่องการตายของครอบครัวคุณเมื่อสี่ปีก่อน จะถูกฝังกลบไปตลอดกาล พร้อมกับหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ผมอุตส่าห์ไปหามาให้" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ อคินชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำอันดำมืดที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปีถูกกระชากกลับมาอย่างรุนแรง ภาพกองเพลิงและเสียงกรีดร้องในคืนนั้นวนกลับมาหลอกหลอน นี่คือเดิมพันที่ศิลายื่นให้... หน้าที่การงานเกียรติยศ และความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย แลกกับความจริงที่เขาตามหามาครึ่งชีวิต อคินกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ปลอกกระสุนในปืนพกสั่นไหวตามแรงอารมณ์ เขากำลังยืนอยู่บนปากเหวระหว่างการเป็นตำรวจผู้ซื่อตรง กับการยอมแปดเปื้อนมือไปพร้อมกับชายผู้กุมหัวใจและอดีตของเขา ในขณะที่ความลังเลกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของอคินนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามาทุกที... ทุกที... ประตูกระจกฝ้าของห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะเตือน ผู้กำกับการประจักษ์ยืนจังก้าอยู่ที่ธรณีประตู สีหน้าเคร่งเครียดและดุดัน สายตากวาดมองมาที่อคินและศิลาด้วยความระแวง "ผู้กองอคิน! คุณกำลังทำอะไรอยู่? ทำไมผู้ต้องสงสัยระดับอันตรายถึงมาเดินลอยชายอยู่ในห้องนี้!" เสียงคำรามของผู้บังคับบัญชาทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงในพริบตา แต่อคินไม่ได้สนใจเสียงนั้น สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของศิลาที่เพิ่งขยับถอยหลังไป เอกสารแผ่นเก่าที่เปียกชื้นเล็กน้อย... มันคือใบมรณบัตรและบันทึกการชันสูตรพลิกศพของพ่อแม่เขาเอง ที่ถูกระบุสาเหตุการตายไว้ว่าเป็น "อุบัติเหตุ" ทั้งที่ในความเป็นจริงมีรอยประทับของยันต์อาคมสีเลือดปรากฏอยู่รางๆ บนมุมกระดาษ หัวใจของอคินหยุดเต้นไปชั่วขณะ *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว