พิธีกรรมกลางเมือง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นธูปหอมฉุนกึกตีรวนขึ้นมาในโพรงจมูกจนอคินรู้สึกคลื่นไส้ เขากำด้ามปืนพกในซองพกนอกแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ภาพเบื้องหน้าคือลานกว้างใต้ทางด่วนร้าง ใจกลางมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่ ณ จุดอับสายตานี้ กลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นแท่นบูชาเลือด เครื่องกระเบื้องโบราณถูกวางเรียงรายสลับกับชิ้นส่วนอวัยวะที่ยังสดใหม่ เสียงสวดมนต์พึมพำด้วยภาษาโบราณดังสะท้อนก้องกังวานมาจากเงาดำนับสิบที่รายล้อมวงสิญจน์ มันไม่ใช่พิธีกรรมไล่ผี หรือไสยศาสตร์พื้นบ้านทั่วไป แต่มันคือ "มหามนตร์ตรึงวิญญาณ" ที่ใช้ชีวิตมนุษย์เป็นเดิมพัน "อย่าขยับ หมอบลงกับพื้น นี่คือเจ้าพนักงาน!" อคินตะโกนก้อง เสียงของเขาเฉียบขาดและก้องกังวานท่ามกลางความมืด แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ลอยมาตามสายลม เงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังเสาปูนซีเมนต์ขนาดใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวจากถนนใหญ่ด้านบนสาดลงมาต้องใบหน้าครึ่งซีก เปิดเผยรอยยิ้มเยาะหยันที่อคินคุ้นตาและเกลียดชังพอๆ กับที่ดึงดูดใจ... ศิลา "คุณมาช้าไปนิดนะสารวัตร..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม ขณะที่มือเรียวยาวของอีกฝ่ายกำลังจรดมีดอาคมลงบนผิวหนังของเหยื่อเคราะห์ร้ายที่นอนหมดสติอยู่กลางวงสิญจน์ "ความจริงแล้ว... คุณควรจะอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้กลไกของโลกใบนี้มันดำเนินไปตามวิถีของมัน" อคินขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ความทรงจำสีเลือดเมื่ออดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว ภาพของคนสำคัญที่เขาปกป้องไว้ไม่ได้ ลอยวนเวียนซ้อนทับกับร่างไร้สติของเหยื่อเบื้องหน้า ความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณดิบพุ่งพล่านจนเกือบทำลายความสุขุมที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต "ถอยออกมาจากตรงนั้น ศิลา! ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย!" อคินเล็งปากกระบอกปืนไปที่กลางอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ไม่มีมือสั่น ไม่มีร่องรอยของความลังเล ทว่าดวงตาคมกริบกลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงโปรดก้าวเท้าเข้าหาปลายกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับจงใจท้าทายขีดจำกัดความอดทนของนายตำรวจหนุ่ม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายและบางสิ่งที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "คุณก็รู้ว่าปืนกระบอกนั้นฆ่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ได้หรอก สารวัตรอคิน..." ศิลาหยุดยืนห่างจากปากกระบอกปืนเพียงคืบเดียว กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือด้วยกลิ่นจันทน์หอมผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ลอยเข้ามาชวนให้สติกระเจิดกระเจิง "คุณกำลังใช้ตรรกะทางกฎหมายมาตัดสินเรื่องราวที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์... เหมือนกับที่คุณเคยพยายามช่วยเธอคนนั้นในอดีต แต่สุดท้ายคุณก็ทำได้แค่มองดูเธอสลายไปในมือ" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้ากลางใจดำของอคินอย่างแม่นยำราวกับจับวาง นายตำรวจหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานกลางแจ้ง นี่คือเกมจิตวิทยาที่ศิลากล้าเล่นกับความรู้สึกของเขาเสมอ—การดึงเอาปมด้อยและแผลเป็นในอดีตมาใช้เป็นเครื่องมือบงการความรู้สึก "หุบปากซะ..." อคินคำรามต่ำในลำคอ นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน ทว่าความลังเลชั่วเสี้ยววินาทีก็เกิดขึ้นในใจ เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นอักขระโบราณบนพื้นเริ่มเรืองแสงสีแดงฉาน วงสิญจน์กำลังจะสมบูรณ์ หากเขาเหนี่ยวไกตอนนี้ เหยื่อในพิธีอาจต้องสังเวยชีวิตพร้อมกับความลับทั้งหมดที่เขายังไม่ได้คำตอบ ศิลาสังเกตเห็นความลังเลนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญไสยเวทร้ายกาจยิ่งขึ้น มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาแตะปลายกระบอกปืนของอคินอย่างแผ่วเบา ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายส่งผ่านโลหะเข้ามาถึงผิวเนื้อ ทำให้อคินรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "เลือกเอาสครับ... จะยิงผมแล้วปล่อยให้ความจริงที่คุณตามหาตายไปพร้อมกับศพพวกนี้ หรือจะยอมลดปืนลง แล้วร่วมมือกับผมเพื่อหยุดยั้ง 'ตัวจริง' ที่อยู่เบื้องหลังเงาดำทั้งหมดนี้" เสียงกระซิบของศิลาพร่าต่ำและชิดริมฝีปากจนอคินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ความขัดแย้งระหว่างหน้าที่ ศีลธรรม และแรงดึงดูดประหลาดที่เขามีต่อคนตรงหน้า กำลังซัดเข้าใส่กันอย่างรุนแรงในสมองของนายตำรวจผู้ยึดมั่นในความจริง อคินลดปืนลงช้าๆ ความพ่ายแพ้ชั่วขณะฉายชัดแววตา แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเสาปูน พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนนับไม่ถ้วนที่ถูกปลดล็อกพร้อมกัน ไม่ใช่ตำรวจท้องที่ และไม่ใช่สมุนของศิลา... เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ทั้งอคินและศิลาต้องผะหนีบหน้าเข้าหากันด้วยความตกใจ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ ผู้หมวดอคิน... และคุณศิลา" น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้นเบาๆ พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของอคินจากด้านหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ