เกมอำนาจที่เข้มข้น

หมึกสีชาดบนปลายพู่กันขนกระต่ายป่าหยดลงบนกระดาษซวนจื่อแผ่นบางเบาราวปีกจักจั่น เสียงตวัดพู่กันฉับไวและเด็ดเดี่ยวสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักบูรพา แสงจากคบเพลิงน้ำมันหอมส่องกระทบใบหน้างดงามที่เรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก หลี่มู่เหยาหาได้ใส่ใจต่อสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาที่จ้องมองมานางจากโต๊ะทรงอักษรเบื้องหน้าแม้แต่น้อย ปลายเรียวนิ้วของนางยังคงลากเส้นอักษรอย่างประณีตบรรจง ทุกขีดทุกตวัดล้วนกุมชะตาชีวิตของขุนนางครึ่งราชสำนักเอาไว้ในกำมือ "เจ้ากล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ... มู่เหยา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก อ๋องเฉินอี้หลงทรงประทับเอนพระองค์พิงพนักเก้าอี้ไม้จันทน์แดง สายพระเนตรพินิจพิจารณาร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์เหินสีครามเข้มอย่างลึกซึ้ง พระองค์ทรงทราบดีว่าสตรีผู้นี้มีความสามารถปานใด ทว่าการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งกุนซือใหญ่แห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬอย่างเป็นทางการในวันนี้ หาใช่เรื่องที่เหล่าขุนนางผู้ชายเป็นใหญ่จะยอมรับได้โดยง่าย หลี่มู่เห่าวางพู่กันลงในแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมคลาคล่ำนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเย้ยหยันต่อความโง่เขลาของโลกหล้าเสียด้วยซ้ำ "หม่อมฉันหาได้อาจหาญเพคะ... หากแต่เป็นเพราะพระองค์ทรงทราบดีว่า ไม่มีใครในแผ่นดินนี้ที่จะสามารถสับเปลี่ยนกระดานหมากของแคว้นเป่ยได้อย่างแนบเนียนเท่าตัวหม่อมฉันอีกแล้ว ตำแหน่งกุนซือเอกนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ประทานให้ด้วยความเสน่หา หากแต่แลกมาด้วยเลือดและแผนการที่หม่อมฉันกำชัยชนะมาถวายพระองค์ต่างหากเล่าเพคะ" คำกล่าวที่ทั้งอาจหาญและเย่อหยิ่งทว่าเปี่ยมด้วยเหตุผลนั้น ทำให้แววพระเนตรของเฉินอี้หลงไหววับชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากหยั่งถึง พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวพระบาทเข้าประชิดร่างบางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ผสมผสานกับกลิ่นอายสนมกำยานจางๆ โอบล้อมร่างของนางไว้ในรัศมีอันตราย "เจ้าช่าง... กำแหงนัก" พระองค์ตรัสชิดพระsangha พรางใช้นิ้วพระหัตถ์หนายกคางมนขึ้นให้สบตา "แต่เจ้ารู้หรือไม่ ว่าพิธีแต่งตั้งในท้องพระโรงยามเช้าตรู่นี้ เหล่าขุนนางเฒ่าหัวโบราณเตรียมฎีกานับร้อยฉบับไว้ถอนหงอกเจ้าแล้ว พวกเขาไม่ยอมรับสตรีขึ้นมานั่งเคียงบัลลังก์บัญชาการทัพหรอกนะ" มู่เหยาหาได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงปัดพระหัตถ์นั้นออกอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง พร้อมกับลุกขึ้นยืนจัดอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองของตนให้เรียบร้อย ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามราวกับนางพญาหงส์ผู้กางปีก "ให้พวกเขาเอาฎีกามาถวายเถอะเพคะ หม่อมฉันเองก็เตรียม 'ของขวัญ' ชิ้นงามไว้รับรองพวกเขาเช่นกัน" ท้องพระโรงกว้างใหญ่ประดับประดาด้วยเสามังกรทองอร่ามตา บรรดาขุนนางบุรุษนับร้อยชีวิตยืนเรียงรายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและแรงกดดันมหาศาล เมื่อร่างระหงในชุดขุนนางชั้นสูงสีม่วงเข้มปักลายกิเลนเงินก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ทุกสายตากวาดมองด้วยความดูแคลน ชิงชัง และเย้ยหยัน บ้างก็ส่งเสียงกระซิบกระซาบถึงความไร้ยางอายของสตรีที่ก้าวล่วงอำนาจบุรุษ เสนาบดีซ่ง ก้าวออกมาจากแถวด้วยท่าทีองอาจ ใบหน้าชราภาพเต็มไปด้วยรอยย่นแห่งความเจ้าเล่ห์ เขาประสานมือคารวะองค์อ๋องผู้ประทับบนบัลลังก์สูงสุด ก่อนจะหันมาทางมู่เหยาด้วยแววตาดุจงูพิษ "ทูลท่านอ๋อง... การแต่งตั้งสตรีเข้าดำรงตำแหน่งกุนซือใหญ่ ถือเป็นการทำลายธรรมเนียมโบราณที่สืบทอดมานับพันปี! ยิ่งไปกว่านั้น หลี่มู่เหยาเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางตกอับ ไร้ผลงานประจักษ์ในราชAhn ศึกสงครามไม่ใช่เรื่องของการละเล่นในเรือนหลัง หากฝืนแต่งตั้ง เกรงว่าเหล่าทหารกล้าทั่วหล้าคงจะก้มหน้าอับAhnจนไม่กล้าออกรบเป็นแน่! ขอพระองค์ทรงทบทวนด้วยพระthee!" เสียงสนับสนุนจากเหล่าขุนนางฝ่ายตรงข้ามดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงผึ้งแตกฮือ ทุกคนต่างรอคอยดูความพินาศของสตรีผู้ทะเยอทะยานเบื้องหน้า หลี่มู่เหายังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มประดับบนริมฝีปากบางเฉียบดั่งกลีบเหมย นางก้าวออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ท่วงท่าเยื้องกรายราวกำลังเดินอยู่บนสวนอุทยาน หาใช่ลานประหารทางการเมืองไม่ "ท่านเสนาบดีซ่งกล่าวได้น่าฟังยิ่งนัก..." สุพีร์หวานใสแต่เย็นยะเยือกดังก้องไปทั่วท้องพระโรง "ท่านว่าหม่อมฉันไร้ผลงานประจักษ์ งั้นหรือ? เช่นนั้น แผนการตัดเสบียงกองทัพตระกูลหลี่เมื่อสามปีก่อน ที่ท่านแอบติดต่อลับๆ กับแคว้นโฉวเลี่ยง เพื่อแลกกับเหมืองเกลือส่วนตัวเล่า... เป็นผลงานที่น่าภาคภูมิใจของท่านกระนั้นหรือ?" สิ้นคำกล่าวของนาง ใบหน้าชราของเสนาบดีซ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ "เหลวไหล! เจ้า... เจ้ากล่าวหาข้าราชสำนักด้วยความเท็จ!" เสนาบดีซ่งแผדเสียงสั่นเครือ พยายามกลบเกลื่อนความพิรุธ "เท็จหรือจริง..." มู่เหยาโบกมือขึ้นเบื้องหลัง ทันใดนั้น องครักษ์เงาในชุดดำสนิทก็นำหีบไม้สักทองหนักอึ้งเข้ามาวางกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เมื่อเปิดฝาออก เอกสารลับตราประทับโลหิตและบัญชีลับการเงินนับร้อยแผ่นก็ปรากฏต่อสายตาชนทั้งปวง ไร้ซึ่งช่องทางปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น อ๋องเฉินอี้หลงทอดพระเนตรเอกสารเหล่านั้นด้วยแววพระเนตรเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นตัดขาดทุกข้อกังขา "เสนาบดีซ่ง ทรยศต่อแผ่นดิน ซ่อนเร้นสมคบคิดกับศัตรู โทษฐานนี้... สมควรประหารเจ็ดชั่วโคตร!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงในทันที บรรดาขุนนางที่เคยส่งเสียงคัดค้านต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบตัวสั่นงอน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่หลี่มู่เหายังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม สายตาคมปลาบกวาดมองไปทั่วห้องโถง ราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังตรวจตราอาณาเขตของตนเอง พิธีแต่งตั้งดำเนินต่อไปอย่างไร้เสียงคัดค้าน ตราประทับทองคำแห่งกุนซือใหญ่ถูกส่งมอบลงบนฝ่ามือเรียวบางท่ามกลางสายตาที่ยอมจำนนของคนทั้งราชสำนัก ทว่า... ในยามค่ำคืนที่ความเงียบสงบเข้าปกคลุมตำหนักส่วนตัว หลี่มู่เหยากลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็น นางยืนมองจันทราสีเลือดผ่านหน้าต่างบานแกะสลัก ขณะที่ถ้วยชาสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะไม้จันทน์โดยนางกำนัลหน้าใหม่ผู้หนึ่ง นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมของดอกเหมยอี้แฝงด้วยกลิ่นอายจางๆ ของยาพิษไร้ลักษณ์ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... พิษชนิดเดียวกับที่เคยคร่าชีวิตนางในชาติภพก่อน พลัน ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอ๋องเฉินอี้หลงที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงพระเนตรคู่นั้นไม่ได้ทอดมองที่นาง หากแต่จับจ้องไปยังถ้วยชาในมือของนางด้วยประกายตาที่วับวามน่ากลัว และก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากทักทายสิ่งใด ราชโองการลับฉบับสุดท้ายที่ถูกส่งตรงมาจากแดนประจิมโดยม้าเร็วด่วน ก็ถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้า พร้อมกับสุริยันเสียงกระซิบแหบพร่าข้างพระ कर्ण ของพระองค์ที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "มู่เหยา... คนที่ส่งยาพิษถ้วยนี้ให้เจ้า... ไม่ใช่ศัตรูของเรา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินเกมอำนาจและฟาดฟันความอยุติธรรมไปกับเล่ห์กลอันล้ำลึกนี้นะคะ!