เครื่องแต่งกายที่บ่งบอกยศศักดิ์

กลิ่นอายกำยานบุษบกผสมมัสก์ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า เจือจางแต่ทว่ากดดันจนลมหายใจของเหล่าสนมเอกและฮูหยินตระกูลใหญ่ในตำหนักซูฮวาแทบจะติดขัด หลี่มู่เหยายืนนิ่งสงอยู่เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลืองสลักลายหงส์ สองมือเรียวดุจลำเทียนกำลังจัดปักปิ่นไข่มุกราตรีลงบนมวยผมทรงเทพธิดากลับทิศอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามราวกับร่ายรำ อาภรณ์ที่นางเลือกสวมใส่ในค่ำคืนนี้ไม่ใช่สีชมพูอ่อนหวานหรือสีแดงชาดตามค่านิยมของสตรีทั่วไป หากแต่เป็นชุดคลุมยาวปักดิ้นทองลาย “มังกรห้าเล็บซ่อนพยัคฆ์” บนพื้นผ้าไหมสีนิลสนิททอแทรกด้ายเงินระยิบระยับยามต้องแสงโคมไฟ สีดำ... สีต้องห้ามสำหรับสตรีในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมือง สีที่บ่งบอกถึงอำนาจ การไว้ทุกข์ให้แก่ความอยุติธรรม และการรอคอยเวลาสะสาง "คุณหนูรอง... เกรงว่าชุดนี้จะ..." ไป๋จู สาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นเสียงสั่นด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลยามมองสะท้อนเงาในกระจก "ฮองเฮาและพระสนมเอกต่างสวมอาภรณ์สีสว่างสดใสเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ หากท่านสวมสีนี้ไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่ เกรงว่าอาจจะ..." "อาจจะถูกมองว่าเป็นการท้าทายกฎมณเฑียรบาลอย่างนั้นหรือ?" มู่เหยาเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงรังสีอำมหิตที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลง นางค่อยๆ หันกลับมามองสาวใช้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้าคิดว่าข้าแต่งกายเพื่อไปประจบเอาใจพวกนาง หรือไปเพื่อพิพากษาพวกนางกันเล่า ไป๋จู" คำพูดนั้นเด็ดเดี่ยวราวน้ำแข็งพันปี ไม่มีช่องให้โต้แย้ง ในห้องโถงจัดเลี้ยงใหญ่ ณ ตำหนักเหวินหัว แสงจากคោមไฟนับพันดวงส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องเรือนไม้จันทน์หอม เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างนั่งประจำที่ตามลำดับยศศักดิ์ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาอันเสแสร้ง ทว่าเมื่อร่างระหงในชุดสีนิลปักดิ้นทองก้าวเข้ามาผ่านธรณีประตู เสียงพูดคุยทู้กเสียงก็พลันเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด ทุกสายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่นางเป็นตาเดียว ความงามที่เฉียบคมและเยือกเย็นของหลี่มู่เหยาในค่ำคืนนี้สะกดลมหายใจของผู้คนได้ชะงักงัน อาภรณ์สีดำสนิทตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ปิ่นไข่มุกบนศีรษะไหวตามย่างก้าวอย่างสง่างาม ไม่มีความหวาดหวั่น ไม่มีการก้มหน้าหลบสายตา มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ ฮองเฮาผู้ประทับอยู่เบื้องสูงบนบัลลังก์หงส์พระพักตร์เปลี่ยนสีทันที ทรงกำพัดในพระหัตถ์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "หลี่มู่เหยา! เจ้าบังAาญนัก เหตุใดจึงสวมชุดไว้ทุกข์เข้ามาในงานมงคลเช่นนี้ หรือเจ้าแช่งให้ราชสำนักเกิดภัยพิบัติกัน!" เสียงตวาดก้องด้วยความขุ่นเคืองเรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางทันที หลายคนเริ่มส่งAายซุบซิบ แต่มู่เหยาหาได้สะท้านสะเทือน นางเพียงย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของฮองเฮาตรงๆ ด้วยแววตาที่คมกริบดุจใบมีด "ทูลฮองเฮา หม่อมฉันมิได้ไว้ทุกข์ให้แก่ราชสำนักเพคะ" สุริยเสียงกังวานใสทว่าทรงพลังก้องไปทั่วท้องโถง "แต่หม่อมฉันสวมชุดนี้เพื่อไว้อาลัยให้แก่ ‘ความยุติธรรม’ ที่กำลังจะตายลงในแคว้นของเรา หากขุนนางในราชสำนักยังคงหลับตาข้างหนึ่งปล่อยให้ความอยุติธรรมครอบงำ... เกรงว่าแผ่นดินนี้คงเหลือเพียงซากปรักหักพัง สีดำชุดนี้ จึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความจริงอันเจ็บปวดที่ทุกคนต้องตระหนักเพคะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมท้องโถงอีกครั้ง คมกริบยิ่งกว่าคมดาบ ณ มุมมืดของเสาต้นใหญ่ บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายอินทรีทองกำลังจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ท่านอ๋องเฉินอี้หลงยกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ มุมพระโอษฐ์ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขารู้ดีว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้เพียงแค่แต่งกายเพื่อประท้วง แต่นางกำลังใช้แฟชั่นเป็นอาวุธในการควบคุมเกมการเมืองทั้งกระดาน บีบให้ทุกคนต้องเลือกว่าจะอยู่ฝ่ายความถูกต้องหรือฝ่ายความเสื่อมทราม "นางจิ้งจอกน้อย..." เขากระซิบพึมพำกับความว่างเปล่าด้วยความรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งยวด "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้เรื่อยๆ จริงเสียด้วย" ทว่า ในขณะที่เกมการเมืองกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดและมู่เหยายืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุแห่งสายตานับร้อย ขันทีเฒ่าคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากด้านนอก ฝ่าฝุ่นละอองราตรีเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของฮ่องเต้ตัวสั่นเทา "ฝ่าบาท... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นละล่ำละลักละลอก ละล่ำละลักจนฟังแทบไม่เป็นความ "กองทัพแดนเหนือ... กองทัพแดนเหนือของแม่ทัพใหญ่หลี่ถูกล้อมด้วยราชโองการลับจากเมืองหลวง... และ... และ..." มู่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น ขันทีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ในความโกลาหลสุดขีด "และประมุขพรรคมารผู้ล่วงลับ... ได้ส่งจดหมายเลือดมาถึงมือพระองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันเล่ห์เหลี่ยมไปกับความยุติธรรมนี้นะคะ!