รุ่งอรุณแห่งการแก้แค้น

เสียงฉีกขาดของแพรไหมเนื้อดีดังสนั่นก้องห้องบรรทมมืดสลัว แสงเทียนสีชาดวับแวมสาดกระทบโครงหน้าคมคายดั่งเทพสลักของอ๋องเฉินอี้หลง นัยน์เนตรคู่นั้นลึกล้ำดั่งเหวลึก ไร้ซึ่งร่องรอยความปรานี มีเพียงความกระหายใคร่รู้และแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบกายแทบอัดแน่นเป็นสุญญากาศ หลี่มู่เหยาหาได้ถอยร่างหนีไม่ นางเพียงช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนแผ่นดินอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากบางระเรื่อแย้มยิ้มบางเบาดั่งบุปผาพิษที่ผנותบานท่ามกลางเหมันต์ฤดู "พระองค์ทรงร้อนรนถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ... ท่านอ๋อง" น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าบาดลึก ฉลองพระongสีดำปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยดิ้นทองร่วงหล่นลงกองกับพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่ม เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนที่เต็มไปด้วยบาดแผลแห่งสนามรบ เฉินอี้หลงโน้มพระวรกายลงมาใกล้ ครึ่งพระองค์ค้ำยันพระหัตถ์ไว้กับพนักเก้าอี้ไม้จันทน์ที่นางประทับอยู่ กลิ่นอายบุรุษเข้มข้นเจือจางด้วยกลิ่นอายเลือดและจันทน์หอมโชยเข้าปะทะนาสิก "เจ้าเป็นสตรีคนแรกที่กล้าท้าทายเปิ่นหวางถึงในถ้ำเสือ" พระองค์ตรัสด้วยสุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่ม "หมากตานี้ของเจ้า... เดินเกมลึกซึ้งถึงขั้นชักใยราชสำนักและกองทัพพยัคฆ์บูรพาให้ปั่นป่วนได้ในคราเดียว มู่เหยา... เจ้าเป็นใครกันแน่?" นิ้วพระหัตถ์แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยคางนิ่งของนางขึ้นบังคับให้รับ100% สบพระพักตร์ หลี่มู่เหยาไม่หลบสายตา ในแววตาคู่คมของนางสะท้อนภาพเงาของบุรุษผู้เคยเหยียดย่ำศักดิ์ศรีของนางจนจมดินในชาติภพก่อน ชาติภพที่นางโง่งอมอบหัวใจและสติปัญญาให้เขา จนกระทั่งถูกทรยศหักหลังและปิดฉากชีวิตลงด้วยยาพิษหยาดหยดเดียว แต่วันนี้... นางกลับมาแล้ว ในฐานะผู้กำหนดกติกา "หม่อมฉันก็เป็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งที่สูญเสียทุกสิ่ง... และต้องการทวงคืนความยุติธรรม ก็เท่านั้นเองเพคะ" นางเอ่ยตอบแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำหนักแน่นดั่งตอกลิ่มลงบนแผ่นหิน เฉินอี้หลงหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย พิจารณาร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายหงส์เหินสีชาดที่ตัดเย็บอย่างประณีตบรรจง เครื่องประดับไข่มุกราตรีบนมวยผมสั่นไหวตามจังหวะการหายใจ ความฉลาดล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นนี้ ทำให้หัวใจที่ด้านชาของท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมสั่นไหวอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่สตรีในห้องหอที่รอคอยความเมตตา แต่นางคือ 'คู่ต่อสู้' ที่เขากลับอยากครอบครองไว้ข้างกายมากที่สุดในใต้หล้า "หากเปิ่นหวางไม่ให้เจ้าทวงคืนเล่า? เจ้าจะทำอย่างไรกับบัลลังก์และแผ่นดินนี้" พระองค์โน้มพระพักตร์เข้ามาใกล้จนปลายพระนาสิกแทบจะชนกับแก้วเนียนนุ่มของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนผิวแก้ว หลี่มู่เหยาหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวسเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา นางยกมือเรียวขึ้นแตะลงบนปกฉลองพระองค์ของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะออกแรงผลักพระวรกายสูงใหญ่ให้ออกห่างเพียงเล็กน้อยอย่างอาจหาญ "ถ้าพระองค์ไม่ทรงอนุญาต... หม่อมฉันก็จักเดินหน้าเหยียบย่ำซากศพของพวกมันขึ้นไปคว้ามันมาด้วยมือคู่นี้เองเพคะ! และหากใครหน้าไหน... แม้แต่ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่... ขวางทางหม่อมฉัน..." นางเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบลงมองพระวรกายของเขาด้วยรอยยิ้มเย้ายวนแต่น่าสะพรึงกลัว "CУКУ... หม่อมฉันก็พร้อมจะกระชากหน้ากากและทำลายทุกสิ่งให้ย่อยยับไปพร้อมกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบรรทมชั่วขณะ ท่ามกลางเปลวเทียนที่ไหวระริก เฉินอี้หลงไม่เพียงแต่ไม่ทรงกริ้ว ทว่ามุมพระโอษฐ์กลับยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ทรงก̣มพระองค์ลงกระซิบข้างพระ Karn ของนางด้วยสุ้มเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาอันอันตราย "ดี... ดีมาก! สตรีของเปิ่นหวางต้องมีความดุร้ายเช่นนี้ถึงจะคู่ควร" พระหัตถ์แกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาพระอุระอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ฉุดรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประชิดติดพระวรกาย หลี่มู่เหยาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจทว่าดวงตายังคงประกายความเจ้าเล่ห์ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "กองกำลังลับของตระกูลหลี่ถูกกวาดล้างจนราบคาบ... และ... และมีราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้ส่งตรงถึงตำหนักท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินอี้หลงชะงัก พระเนตรคมกริบวาวโรจน์ขึ้นทันที พระหัตถ์ที่โอบเอวหลี่มู่เหยาคลายออกช้าๆ บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในพริบตา หลี่มู่เหยาผละกายออกอย่างสง่างาม จัดอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุขุม รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นางรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เฉินอี้หลงหันไปรับม้วนพระราชโองการประทับตราหยกจากมหาดเล็กที่คุกเข่าอยู่หน้าประตู พระหัตถ์เปิดออกอ่านข้อความด้านในด้วยพระพักตร์ที่เคร่งขรึมลงทุกขณะ ก่อนที่พระเนตรคู่นั้นจะตวัดกลับมามองหน้าหลี่มู่เหยาด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ "ราชโองการฉบับนี้..." พระองค์ตรัสด้วยพระสุ้มเสียงแหบพร่า "ระบุชื่อเจ้า... ให้เป็น 'ราชCУКУสุดพิเศษ' เพื่ออภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทในอีกเจ็ดวันข้างหน้า!" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกันนะคะ!