ผู้ชนะในสงครามย่อย

"จบสิ้นแล้วนะเซนอส กองทัพของแก... เหลือเพียงกองซากศพดิจิทัลพวกนี้เท่านั้น" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่ามกลางซากปรักหักพังของป้อมปราการแห่งหุบเขาลวงตา เสียงของเขามันไม่ได้มีความเย้ยหยันหรือความสะใจ แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ปลายดาบเล่มยักษ์ในมือของเขามีเลือดสีเขียวเรืองแสงจากมอนสเตอร์ระดับสูงหยดลงสู่พื้นดินเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเข็มนาฬิกาแห่งความตาย เซนอส หัวหน้ากิลด์ผู้เคยประกาศก้องว่าจะครองอำนาจเหนือระบบทั้งหมด คุกเข่าลงบนพื้นดินที่แตกร้าว ชุดเกราะระดับตำนานของเขากลายเป็นเศษเหล็กบุบสลาย สายตาของเขาจ้องมองเรย์ด้วยความแค้นเคืองปนความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "แก... แกมันไม่ใช่ผู้เล่น! แกเป็นไอ้บั๊ก! ไอ้วงจรวิปริตที่ควรถูกลบทิ้งไปตั้งแต่แรก!" เซนอสเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควานหาไอเทมฟื้นฟูในช่องเก็บของ แต่ทว่า หน้าต่างระบบกลับขึ้นสีแดงฉาน— [ACCESS DENIED: ผู้อ้างสิทธิ์ในพื้นที่นี้คือ เรย์] "โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบความต้องการของแก เซนอส" เรย์ก้าวเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขากดลงพื้น ดินรอบข้างสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินตอบรับคำบัญชาของเจ้าของคนใหม่ "แกใช้กิลด์เป็นเกราะกำบัง ใช้ความเมตตาของคนอื่นเป็นเครื่องมือเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่สำหรับฉัน... การก้าวขึ้นมาตรงนี้ มันคือการพิสูจน์ว่าความแค้นที่พวกแกฝากไว้ในอดีต มันคุ้มค่าเพียงใด" ลูน่า เอลฟ์สาวผู้ยืนอยู่เบื้องหลังคอยคุมเชิง เธอเก็บไม้เท้าเวทมนตร์ลง ท่าทีของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างสถานะที่กำลังเปลี่ยนแปลง "เรย์... ระบบกำลังประมวลผล พื้นที่นี้ถูกยึดครองโดยสมบูรณ์แล้ว" เรย์เหลือบมองลูน่าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาหาเซนอสที่ตอนนี้สิ้นสภาพเหมือนสุนัขที่ถูกทิ้งในฝน "ไปซะ บอกพวกพ้องของแกให้หมด ว่าต่อจากนี้ ดันเจี้ยนแห่งนี้คืออาณาเขตของฉัน ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเห็นปุ่มกดล็อกเอาต์" "แก... แกจะทำแบบนี้กับผู้เล่นคนอื่นไม่ได้นะ!" เซนอสตะโกนลั่น เรย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ ร่างของเซนอสก็ถูกระบบดีดกระเด็นออกนอกพื้นที่เขตแดนทันทีเหมือนขยะที่ถูกกำจัดทิ้ง เรย์หันหลังกลับ มองดูทิวทัศน์ของดันเจี้ยนที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ท้องฟ้าที่เคยหม่นหมองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามสลับทองตามค่าสเตตัสที่เขาสามารถปรับแต่งได้ผ่านสิทธิ์ผู้ครอบครองใหม่ "พื้นที่นี้เป็นของคุณแล้วเรย์ แต่นี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น" ลูน่าเดินเข้ามาใกล้ แสงจากหน้าต่างสถานะสะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอ "ระบบโบราณที่ฉันตรวจพบในชั้นนี้ มันเชื่อมโยงไปถึง 'แกนกลาง' ของเซิร์ฟเวอร์หลัก... หากคุณครอบครองที่นี่ได้ คุณอาจจะไม่ได้แค่ครองดันเจี้ยน แต่คุณอาจจะกลายเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดของเกมนี้" เรย์มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่บิดเบี้ยวด้วยบั๊กข้อมูล "ฉันไม่ได้อยากเป็นพระเจ้าหรอกนะลูน่า ฉันแค่อยากเห็นสีหน้าของพวกที่เคยเหยียบย่ำฉัน ในวันที่พวกมันต้องมาคุกเข่าขออนุญาตฉันเพื่อที่จะได้ฟาร์มเลเวล" บรรยากาศในห้องโถงกว้างใหญ่เงียบสงัดลงทันที จนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นข้อความที่สั่นไหวและผิดเพี้ยนไปจากภาษาที่ควรจะเป็นในระบบเกม [คำเตือน: ผู้ครอบครองคนใหม่—ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ตัวตน' ที่อยู่นอกเหนือค่าสเตตัสของคุณ] เรย์ขมวดคิ้ว มือที่จับดาบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "นี่มันอะไรกัน ลูน่า? เธอเคยเห็นแจ้งเตือนแบบนี้ไหม?" ลูน่ามองหน้าต่างนั้นด้วยแววตาที่เบิกกว้าง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "นั่นมัน... รหัสผ่านที่ใช้ในเหตุการณ์ 'คืนล้างบาง' เมื่อห้าปีก่อน เรย์... ระบบไม่ได้กำลังเตือนคุณถึงผู้เล่นคนอื่น แต่มันกำลังเตือนคุณถึง 'บางคน' ที่คุณคิดว่าตายไปนานแล้ว" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังสะท้อนมาจากความมืดมิดสุดปลายโถงทางเดิน ทั้งที่ตรงนั้นควรจะเป็นทางตันที่ถูกล็อกไว้ด้วยเงื่อนไขสิทธิ์การเข้าถึงสูงสุด ประตูเหล็กกล้าที่ถูกสลักด้วยอักขระเวทมนตร์โบราณค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนถือดาบที่เรย์คุ้นตาเป็นอย่างดี ดาบที่เขาเคยเห็นมันหักสะบั้นไปต่อหน้าต่อตาในวันที่เขากลายเป็นคนไร้บ้านในเกมนี้ "ฉันไม่คิดว่าแกจะรอดมาได้นะ... เจ้าลูกศิษย์ทรยศ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ จอมเวทไร้นามจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดุเดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ