ศัตรูในคราบมิตร

"ถ้าคุณเดินไปต่ออีกก้าวเดียว... เรย์ นั่นคือการตัดสินใจที่ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เลย" เสียงของเซนอสไม่ได้สั่นไหว มันราบเรียบ เย็นชา และแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะหนักอึ้งขึ้นฉับพลัน ผมหยุดฝีเท้าลงทันทีที่หน้าประตูศิลาบานใหญ่ที่สลักลวดลายอักขระโบราณซึ่งกำลังเรืองแสงสีม่วงหม่น ผมไม่ได้หันกลับไปมอง ใบหน้าของผมยังคงจดจ้องอยู่กับความว่างเปล่าเบื้องหน้า แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับตื่นตัวจนถึงขีดสุด "คำพูดของคุณฟังดูน่าประทับใจนะ เซนอส" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พลางกระชับด้ามดาบในมือแน่น "แต่ในโลกนี้ ความหวังดีที่ไม่มีเหตุผลรองรับ มันมักจะลงเอยด้วยการเป็นกับดักเสมอ" "เหตุผลเหรอ?" เซนอสก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับจังหวะของนาฬิกาแห่งความตาย "เหตุผลก็คือผมต้องการให้คุณมีชีวิตรอด เพื่อที่จะเป็นพยานในยุคสมัยใหม่ที่ผมกำลังจะสร้างขึ้นยังไงล่ะ เรย์... คุณคือตัวแปรเดียวที่ระบบไม่สามารถควบคุมได้ และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องปกป้องคุณจาก 'ความจริง' ที่อยู่หลังบานประตูนั้น" ลูน่าที่ยืนอยู่ข้างกายผมบีบแขนผมเบาๆ มือของเธอเย็นเฉียบและสั่นเทาเล็กน้อย เธอส่งกระแสจิตแผ่วเบาผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว *'เรย์... อย่าเชื่อเขา ระบบนำทางของฉันกำลังส่งสัญญาณเตือนระดับวิกฤต อักขระบนประตูนี้ไม่ใช่เส้นทางสู่ห้องสมบัติ แต่มันคือตราประทับของคุกมิติที่ลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์'* ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง ประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่การถูกเรียกตัวมายังดันเจี้ยนลับแห่งนี้โดยข่าวกรองที่ดูสมบูรณ์แบบเกินไป จนถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของเซนอส... หัวหน้ากิลด์ผู้ที่เคยเป็นพันธมิตรที่น่าเชื่อถือที่สุดคนหนึ่งของผมในเซิร์ฟเวอร์นี้ "ถ้างั้น ลูน่า" ผมกระซิบตอบเธอโดยไม่ขยับปาก "เตรียมเวทเคลื่อนย้ายมิติไว้ ถ้าสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ให้ดึงตัวผมออกมาทันที ไม่ต้องสนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับกิลด์ของพวกเขาก็ตาม" ผมตัดสินใจหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายผู้สวมชุดเกราะสีเงินเงาวับ นัยน์ตาของเซนอสยามนี้ไม่ได้สะท้อนความใจดีดังเช่นอดีต มันว่างเปล่าจนน่ากลัว ราวกับเขากำลังมองผ่านร่างของผมไปสู่บางสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ทั่วไป "ทำไมต้องเป็นตอนนี้?" ผมถามสั้นๆ พลางเลื่อนสายตาไปมองมือของเขาที่กำลังกุมดาบประจำตำแหน่งไว้แน่น "เราทำงานร่วมกันมานานพอที่จะรู้ว่าความลับมักมีราคาที่ต้องจ่าย และผมก็พร้อมที่จะจ่ายมันแล้ว... ไม่ว่ามันจะเป็นความตายก็ตาม" เซนอสยิ้ม แต่มันเป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "คุณเข้าใจผิดไปหน่อยนะ เรย์ สิ่งที่อยู่หลังบานประตูนั้นไม่ใช่ความลับ แต่เป็น 'จุดจบ' ของระบบที่คุณเฝ้าฟาร์มจนเลเวลทะลุขีดจำกัดนั่นแหละ หากคุณก้าวเข้าไป สถานะ 'ผู้เล่นคนเดียว' ของคุณจะถูกยกเลิก และตัวตนของคุณจะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์นี้อย่างถาวร" "งั้นเหรอ" ผมตอบเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดมือขวาเบาๆ ออร่าสีฟ้าครามที่เกิดจากค่าสเตตัสที่เกินขีดจำกัดพุ่งทะลักออกมาจนผนังดันเจี้ยนรอบข้างเกิดรอยร้าว "ถ้าอย่างนั้น ผมก็ยิ่งต้องเข้าไป... เพราะสิ่งที่พยายามขัดขวางไม่ให้ผมก้าวไปข้างหน้า มักจะเป็นสิ่งที่ผมต้องการจะทำลายทิ้งมากที่สุด" ทันทีที่ผมขยับตัวเข้าหาประตู เซนอสก็ตวัดดาบในมือขึ้น พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนมหาศาล เสียงกลไกเฟืองจักรโบราณดังสนั่นหวั่นไหว พื้นหินที่ผมยืนอยู่แยกออกจากกัน เผยให้เห็นห้วงเหวสีดำมืดที่อยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่ดันเจี้ยน... แต่มันคือเขาวงกตจำลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังผู้ที่มีความสามารถในการ 'บั๊ก' ระบบเช่นผมโดยเฉพาะ "ยินดีต้อนรับสู่กรงขังนิรันดร์, เรย์" เซนอสตวาดก้องขณะที่ร่างของผมกำลังร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด ในวินาทีที่วิสัยทัศน์ของผมเริ่มเลือนราง เสียงของลูน่าที่พยายามร่ายเวทเคลื่อนย้ายกลับกลายเป็นเพียงเสียงที่ถูกบิดเบือนและแห้งแล้ง ผมเห็นเงาร่างของเซนอสยืนตระหง่านอยู่บนปากเหว เขามองลงมาด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความสงสารและความสะใจ ก่อนที่เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "คุณควรรู้ไว้ก่อนตาย... รหัสบั๊กที่คุณใช้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แท้จริงแล้วมันคือชุดคำสั่งที่ผมจงใจวางไว้ให้คุณใช้ เพื่อเปลี่ยนคุณให้เป็น 'คีย์' สำหรับเปิดประตูแห่งความโกลาหลนี้ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้วครับ" ประตูหินเบื้องบนปิดสนิทลง ตัดขาดแสงสว่างสุดท้ายไปจากสายตา ผมไม่ได้ตกลงไปสู่ความตาย... แต่ผมตกลงไปสู่พื้นที่ว่างเปล่าที่ระบบไม่รู้จัก และในความมืดมิดนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นข้างหู... มันคือเสียงของตัวผมเองที่ก้องออกมาจากเงาที่กำลังลุกขึ้นยืนในความมืด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโดดเดี่ยวและโหดร้ายของเรย์มาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยใจจริงครับ จอมเวทไร้นาม