หนีตายจากกับดัก

“แกไม่ใช่ฉัน… แกเป็นแค่บั๊กที่ถูกระบบสร้างขึ้นมาเพื่อลบตัวตนของฉันทิ้ง” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนเกือบจะทำให้แก้วหูแตก เสียงของผมสะท้อนกลับมาจากเงาดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า มันเลียนแบบท่าทางการยืนของผมได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งการกำดาบ ‘ไร้ลักษณ์’ ในมือขวา และไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากการใช้ทักษะ [Overload] อย่างต่อเนื่อง เงาร่างนั้นหัวเราะ เสียงที่ออกมานั้นแหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก “บั๊กงั้นหรือ? นายเป็นคนนิยามมันเองไม่ใช่หรือไง ‘เรย์’... ในเมื่อระบบนี้มันห่วยแตกและบิดเบี้ยว การที่เราจะยอมให้ตัวเองทำผิดพลาดเพื่อข้ามขีดจำกัด ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว” ผมไม่รอให้มันสาธยายต่อ ประสาทสัมผัสที่ถูกฝึกฝนมาจากการฟาร์มในดันเจี้ยนระดับนรกเตือนให้ผมพุ่งตัวออกไปในทันที ปลายดาบของผมเฉือนอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พลังทำลายล้างที่สะสมจากการสังหารมอนสเตอร์นับพันถูกรีดออกมาถึงขีดสุด แต่ทว่า... เงาร่างนั้นกลับก้าวเท้าถอยหลังเพียงเล็กน้อย แล้วใช้เทคนิคเดียวกันเป๊ะ! *เคร้ง!* ประกายไฟสีม่วงกระจายตัวท่ามกลางความมืด แรงปะทะทำให้แขนขวาของผมสั่นสะท้าน นี่คือครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ในเชิงเทคนิค เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ แต่เป็น 'ข้อมูล' ที่คัดลอกทักษะการต่อสู้ทั้งหมดของผมไป "ลูน่า!" ผมตะโกนเรียกผ่านช่องสื่อสารที่เริ่มติดขัด "ตรวจสอบสถานะพื้นที่นี้ให้ฉันที! ทำไมค่าสเตตัสของมันถึงผันผวนตามระดับพลังของฉันแบบเรียลไทม์!" เสียงของลูน่าสั่นเครือดังแทรกเข้ามาในหัว “เรย์... ระวัง! ที่นั่นไม่ใช่พื้นที่ว่างเปล่า แต่มันคือ 'ถังขยะของระบบ' (System Recycle Bin) ทุกทักษะที่คุณเคยใช้บั๊กข้ามขีดจำกัดมา มันจะถูกระบบดึงข้อมูลไปสร้างเป็นศัตรูที่สมบูรณ์แบบเพื่อกำจัดคุณทิ้ง! อย่าใช้ทักษะเดิมซ้ำเด็ดขาด!” คำเตือนนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่างกลางพายุ ผมกัดฟันแน่น ขณะที่เงาร่างนั้นพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม มันใช้ [Flash Step] ผสมกับ [Dark Pierce] ซึ่งเป็นคอมโบไม้ตายที่ผมมักจะใช้ปิดฉากบอสเสมอ ผมไม่มีเวลาให้ลังเลใจอีกต่อไป หากการใช้ทักษะปกติคือการติดกับดัก ผมก็ต้องเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของสนามรบนี้ด้วยวิธีที่ไม่มีใครคาดคิด ผมหยุดฝีเท้าลงกะทันหันแทนที่จะหลบหนี ผมปล่อยดาบในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะยกมือขึ้นวาดลวดลายกลางอากาศ ลูน่าเคยบอกว่าระบบมีช่องโหว่ในการประมวลผล 'จำนวนคำสั่งต่อวินาที' หากผมใส่คำสั่งที่ขัดแย้งกันเองจนระบบประมวลผลไม่ทัน พื้นที่นี้จะเกิดอาการ 'ค้าง' (Freeze) ไปชั่วขณะ *เริ่มกระบวนการ: แทรกแซงคำสั่ง* *Input: [Self-Destruct] + [Recovery] + [Cancel Target]* ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลก็ระเบิดออกมาจากร่างของผม มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือการ 'Overload' ข้อมูลของตัวเองจนระบบเกิดความสับสน เงาร่างที่เลียนแบบผมเริ่มบิดเบี้ยว ใบหน้าของมันกลายเป็นก้อนพิกเซลที่กระตุกอย่างรุนแรง ระบบเด้งหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมานับพันหน้าจนมองไม่เห็นทางเดิน “นั่นคือสิ่งที่แกไม่เคยมี... ความบ้าบิ่นที่จะยอมทำลายตัวเองเพื่อหาทางรอด!” ผมคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นกว่าเดิม ในจังหวะที่ระบบกำลังทำความสะอาดข้อมูลที่ขัดแย้งกัน พื้นที่นี้เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก ผมพุ่งตัวเข้าไปหาเงาร่างนั้นโดยไม่ใช้ทักษะใดๆ แต่ใช้ 'แรงกายบริสุทธิ์' กระแทกเข้าที่จุดกึ่งกลางของหน้าอกมัน ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวที่ผมมั่นใจว่าเป็น 'หัวใจ' ของระบบป้องกันนี้ เงาร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีดำ แต่ก่อนที่มันจะหายไปจนหมดสิ้น มันได้โน้มตัวลงมาข้างหูผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... “นายคิดว่านายหนีพ้นแล้วงั้นหรือ? นายลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนส่งข้อมูลนี้เข้าไปในระบบ... เซนอสไม่ได้ต้องการแค่กำจัดนาย แต่มันต้องการให้นาย 'เป็น' ส่วนหนึ่งของดันเจี้ยนนี้ เพื่อที่มันจะได้ครอบครองพลังของนายได้อย่างสมบูรณ์แบบ...” สิ้นเสียงกระซิบ พื้นที่รอบข้างก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ความมืดมิดที่เคยปิดล้อมดูดกลืนร่างของผมเข้าไปในเหวไร้ก้นบึ้ง ผมมองเห็นร่างของเซนอสยืนตระหง่านอยู่บนบัลลังก์เหนือชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน ในมือของมันไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ 'นาฬิกาทราย' ที่ทรายสีเลือดกำลังไหลย้อนกลับขึ้นไปด้านบน ลูน่าพยายามส่งสัญญาณเสียงที่แหลมสูงจนเกือบฟังไม่ได้ศัพท์ “เรย์! ออกมาเดี๋ยวนี้! ประตูมิติที่คุณกำลังตกไปหามันไม่ใช่ทางออก แต่มันคือ...!” ผมตกถึงพื้นอย่างแรง แต่สิ่งที่พบเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ดันเจี้ยนชั้นถัดไป ทว่ามันคือห้องโถงกิลด์ของผมในโลกแห่งความจริง... และที่นั่น ผมเห็นตัวเอง... กำลังนั่งดื่มไวน์ร่วมกับเซนอสในท่าทีที่สนิทสนม นี่ไม่ใช่บั๊ก... แต่นี่คือความจริงที่ผมถูกลบความทรงจำไป! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์นะครับ ผมจะรีบกลับมาเขียนต่อในตอนถัดไปให้เร็วที่สุดครับ - จอมเวทไร้นาม -