ผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในเขต

เสียงก้องกังวานของระบบแจ้งเตือนระดับโลกยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเรย์ ราวกับเสียงกระซิบจากยมบาลที่เตือนว่า เวลาของเขากำลังจะหมดลง "นี่ไม่ใช่บั๊ก... แต่นี่คือความจริงที่ผมถูกลบความทรงจำไป!" ประโยคนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเรย์ ดวงตาคมกริบสีนิลภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทมองตรงไปยังเบื้องหน้า ณ ลานประลองกลางแจ้งของมหานครเซเลสเทียล เมืองหลวงอันเป็นศูนย์รวมของผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับร้อยคู่จากกิลด์ใหญ่มุ่งตรงมาที่เขา—สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน สมเพช และความกระหายใคร่รู้ว่าตัวตลกนอกรีตคนนี้จะเอาชีวิตรอดจากการท้าดวลครั้งนี้ได้อย่างไร "กล้าดีนี่ เจ้าหนู... เดินเข้ามาในถ้ำเสือด้วยตัวเองแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากระเบียงชั้นสองของหอคอยบัญชาการ เซนอส หัวหน้ากิลด์ 'ดรากอนบลัด' ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าคมคาย ชุดเกราะเวทมนตร์ประดับอัญมณีสีแดงเพลิงสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนแสบตา เขากวาดสายตามองเรย์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่งที่พร้อมจะถูกเหยียบให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ เรย์ไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นจางๆ ที่ต้นคอ—ร่องรอยแห่งการถูกลบข้อมูลความทรงจำโดยฝีมือของระบบที่เซนอสและพวกพ้องร่วมมือกันสร้างขึ้นในอดีต ภาพความทรงจำที่ถูกตัดต่อและยัดเยียดให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่ผิดพลาดทางเทคนิคผุดขึ้นมาในหัว แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยพลังงานสีฟ้าครามลึกลับที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด พลังที่อยู่เหนือขีดจำกัดของระบบ... พลังที่แท้จริงของเขาเอง "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นตัวตลกให้พวกคุณดูครับ, เซนอส" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะดึงดาบยาวสีดำสนิทไร้ลวดลายออกจากฝัก เสียงเหล็กเสียดสีกับหนังดังขึ้นบาดห้วงอารมณ์ "แต่ผมมาที่นี่ เพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกแกแย่งไปจากผม... และเพื่อพิสูจน์ว่า ใครกันแน่คือผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตนี้" เซนอสแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "สามห่าว! คิดว่าการฟาร์มดันเจี้ยนชั้นต่ำจะทำให้แกเทียบชั้นกับผู้เล่นระดับตำนานอย่างฉันได้งั้นรวดเร็วงั้นหรือ? เด็กน้อยเอ๋ย แกมันก็แค่บั๊กที่หลงลืมสถานะของตัวเองเท่านั้น!" สิ้นเสียงของเซนอส เขาก็กระโดดลงมาจากระเบียงความสูงกว่าสิบเมตรอย่างไร้รอยขีดข่วน แรงกระแทกจากการลงพื้นสร้างคลื่นกระแทกสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ผู้เล่นรอบข้างต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ออร่ามานาสีเพลิงพวยพุ่งออกจากร่างของเซนอสจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว นั่นคือทักษะเฉพาะตัว 'ดรากอนเฟลม บัฟ' ที่เพิ่มพลังโจมตีและป้องกันขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ลูน่า ซึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังซากเสาหินโบราณไม่ไกลนัก กำคทาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีมรกตของเธอบ่งบอกถึงความกังวลอย่างชัดเจน เธอส่งกระแสจิตเตือนสติเรย์ "เรย์ ระวังตัวด้วย! ระบบกำลังจับตาดูการใช้มานาของคุณอยู่ ถ้าใช้พลังเกินขีดจำกัดของโค้ดเดิม ตัวตนของคุณอาจจะถูกรีเซ็ตอีกครั้งนะ!" เรย์เหลือบสายตากลับไปมองลูน่าเล็กน้อย พร้อมกับมุมปากที่ยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ไม่ต้องห่วงครับ ลูน่า... ครั้งนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาลบความทรงจำของผมอีกเป็นครั้งที่สอง" ก้าวแรกของเรย์พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ความเร็วนั้นเหนือกว่าที่เซนอสคาดการณ์ไว้มาก จนหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ดาบสีดำในมือของเรย์ถูกตวัดฟันออกไปในแนวเฉียงอย่างไร้ช่องโหว่ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟสีฟ้าและสีแดงแตกกระจายไปทั่วทิศทาง แรงปะทะทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่แตกร้าวเป็นทางยาว เซนอสกัดฟันแน่นรับน้ำหนักดาบของเรย์ที่กดลงมาด้วยพละกำลังมหาศาล เขารู้สึกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรย์คนเดิมที่เคยอ่อนแอและถูกหลอกใช้เมื่อสามเดือนก่อน พลังของเด็กหนุ่มคนนี้มีความหนาแน่นและดิบเถื่อนกว่าที่สเตตัสในระบบจะประเมินได้ "แก... ทำไมพลังถึงได้..." เซนอสเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่แขนทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาภายใต้แรงกดดัน "เพราะผมไม่ใช่ผู้เล่นที่อยู่ในระบบของพวกแกอีกต่อไปแล้วครับ" เรย์กระซิบชิดใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ รหัสโค้ดแปลกปลอมนับล้านบรรทัดปรากฏขึ้นรอบตัวเขาราวกับสายธารแห่งข้อมูลดิจิทัล ดาบสีดำปลดปล่อยพลังงานที่แท้จริงออกมา กลืนกินเปลวเพลิงสีแดงของเซนอสให้มอดดับลงไปในพริบตาเดียว แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่กระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงหินของหอคอยจนพังทลายลงมาเป็น0เศษซาก ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงัดเข้าครอบงำลานประลองอีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ เหล่าสมาชิกกิลด์ดรากอนบลัดต่างอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง พวกลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพหัวหน้าผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ นอนจมกอง1ฝุ่นควันในสภาพสะินสภาพ เรย์เดินก้าวเข้าไปหาเซนอสที่กำลังพยายามพยุงร่างอันสะบักสะบอมลุกขึ้นยืน มือขวาของเขายกดาบชี้ตรงไปที่ลำคอของศัตรู พร้อมกับระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเพื่อเตือนว่าการกระทำนี้กำลังฝ่าฝืนกฎของเซิร์ฟเวอร์ ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้สะبั้นดาบเพื่อปิดฉากการต่อสู้เพื่อประกาศศักดาอย่างแท้จริง เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของเงาไม้ใหญ่ด้านหลังลานประลอง "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ... ไม่นึกเลยว่าหนูทดลองที่ควรจะถูกกำจัดทิ้งไปแล้ว จะยังดิ้นรนกลับมาสร้างความสนุกให้ฉันได้ถึงขนาดนี้" ร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของชายปริศนารอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเรย์ด้วยความรู้สึกสนุกสนานราวกับกำลังดูละครสัตว์ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของชายคนนั้น มีตราสัญลักษณ์ของ 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' (Administrator) เปล่งแสงสีทองอร่ามที่ไม่มีผู้เล่นคนใดในเซิร์ฟเวอร์มีสิทธิ์ครอบครอง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ด้วยกันนะครับ