การประมูลไอเทมหายาก

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับนิ้วมาแตะต้องไอเทมชิ้นนั้น... เพราะสำหรับพวกคุณ มันก็แค่ขยะประดับโชว์ แต่สำหรับผม มันคือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่พวกคุณพรากไป" เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าดังก้องกังวานไปทั่วโถงประมูลหรูหราใจกลางเมืองหลวงแห่งระบบที่เซนอสเป็นผู้คุมกฎ ผมยืนกอดอกพิงผนังหินอ่อน สายตาจับจ้องไปยังแท่นวางไอเทมตรงกลางห้องที่บรรดาเศรษฐีและหัวหน้ากิลด์ชื่อดังกำลังมองด้วยความเวทนา ไอเทมชิ้นนั้นคือ 'เศษเหล็กขึ้นสนิมที่มีรอยร้าว' ไม่มีออร่าสีทอง ไม่มีพลังเวทมนตร์แผ่ออกมา แต่มันคือ [กุญแจผนึกแห่งผู้สร้าง] ที่ระบบจำแนกพลาดว่าเป็นเพียงเศษซากวัสดุที่ไร้ค่า ผมรู้อยู่เต็มอกว่าหากนำมันไปหลอมรวมกับศิลาวิญญาณชั้นสูงที่ผมเก็บสะสมไว้ในมิติเก็บของ มันจะกลายเป็นไอเทมระดับตำนานที่สามารถเจาะทะลุเกราะป้องกันทุกประเภทในเกมนี้ "เรย์... คุณแน่ใจนะ?" ลูน่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ไอ้เจ้าก้อนเหล็กนั่นมันไม่มีแม้แต่สเตตัสพื้นฐานเลยนะ ต่อให้คุณมีแต้มฟาร์มมหาศาล แต่มันดูเหมือนการเอาเงินไปละลายทิ้งชัดๆ" ผมหันไปมองเอลฟ์สาวข้างกาย สายตาของผมเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ลูน่า บางอย่างในโลกนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนตาบอดเห็นค่า ถ้าพวกมันรู้ว่านี่คืออะไร ที่นี่คงกลายเป็นสมรภูมิเลือดไปนานแล้ว" "เอาล่ะครับท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี!" พิธีกรบนเวทีตะโกนเสียงแหลม "เศษเหล็กปริศนาชิ้นนี้ ราคาเปิดตัวเพียง 100 ทอง! มีใครสนใจจะรับขยะชิ้นนี้ไปประดับบ้านไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประมูล มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาเป็นระยะ ผมยกมือขึ้นช้าๆ "500 ทอง" ทั้งห้องนิ่งสนิท ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เซนอสที่นั่งอยู่บนชั้นลอย VIP หันมามองผมผ่านหน้ากากเงินของเขา ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "น่าสมเพชจริงๆ เรย์" เซนอสพูดผ่านไมโครเวฟเวทมนตร์ เสียงเขาทุ้มต่ำและทรงพลัง "ในอดีตนายอาจจะเป็นมือขวาที่เก่งกาจ แต่ตอนนี้ นายเป็นได้แค่คนเสียสติที่เอาเงินไปซื้อเศษเหล็ก... 1,000 ทอง ข้าจะซื้อมัน เพื่อเอาไปทิ้งในถังขยะต่อหน้านาย จะได้รู้ว่าคนอย่างนายมันไม่มีค่าพอจะยืนในที่เดียวกับข้า" ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะผมเพิ่งได้รับแจ้งเตือนจากระบบที่ซ่อนเร้นอยู่—มันคือกับดักที่ผมวางไว้เพื่อล่อให้เซนอสแสดงตัวตนออกมา "2,000 ทอง" ผมสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล "3,000 ทอง!" เซนอสเริ่มหัวเสีย เขาไม่ยอมแพ้ให้กับคนที่เขาเคยทำลายชีวิต "5,000 ทอง" ผมเคาะราคาอย่างใจเย็น สายตาจ้องเขม็งไปที่เซนอสโดยไม่ละสายตาไปไหน หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมไม่ได้สู้เพื่อไอเทมชิ้นนี้เพียงอย่างเดียว แต่ผมสู้เพื่อลากเขาออกมาจากเงามืด "แก!" เซนอสคำราม เขาเดินลงจากชั้นลอยตรงมาที่แท่นประมูล บรรดาสมุนกิลด์ของเขาชักอาวุธออกมาข่มขู่แขกเหรื่อคนอื่นจนแตกตื่น แต่ผมยังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะจับด้ามดาบที่ข้างเอว "สรุปว่าจะสู้ราคาต่อ หรือจะใช้กำลังแย่งชิง?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าจะสู้ราคา ก็เชิญหยิบป้ายขึ้นมา แต่ถ้าจะใช้กำลัง... ก็จำไว้ว่าที่นี่คือกฎของระบบ ถ้าคุณลงมือฆ่าผมที่นี่ คุณก็จะถูกลบไอดีออกจากเซิร์ฟเวอร์ทันที" เซนอสชะงัก ฝ่ามือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก เขาจ้องมองผมราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณ "แกวางแผนไว้สินะ... ไอ้เศษเหล็กนั่นน่ะ" "ไม่หรอกครับ ผมก็แค่ชอบซื้อของถูกไว้เก็งกำไร" ผมเดินเข้าไปรับไอเทมนั้นจากมือพิธีกรที่ตัวสั่นงันงก ทันทีที่นิ้วของผมสัมผัสกับเศษเหล็ก กลิ่นอายโบราณที่รุนแรงจนน่าขนลุกก็แผ่ซ่านออกมาจนคนทั้งห้องต้องถอยกรูด ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าผม: [คำเตือน: ไอเทมระดับ 'พระเจ้า' ถูกเปิดใช้งานโดยผู้เล่น 'เรย์' พลังงานนี้กำลังจะทำให้ดันเจี้ยนในรัศมี 1 กิโลเมตรเข้าสู่โหมด 'แตกสลาย'!] ผมรู้แล้วว่าทำไมกิลด์ของเซนอสถึงพยายามกำจัดผม... เพราะพวกมันรู้ว่าผมมี 'กุญแจ' ดอกนี้อยู่ และถ้ากุญแจนี้ถูกใช้งาน ดันเจี้ยนที่เป็นแหล่งรายได้หลักของเซนอสจะพังทลายลงทั้งหมด เซนอสเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีม่วงดำพุ่งออกจากไอเทมในมือผม เขาแผดเสียงตะโกน "ฆ่ามัน! อย่าให้มันทำอะไรไปมากกว่านี้!" ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ทหารนับร้อยจะพุ่งเข้ามาหาผม ผมก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งในมุมมืดของห้องประมูล เป็นผู้หญิงที่ผมจำได้แม่นยำ... หญิงสาวที่ผมเคยคิดว่าตายไปแล้วในวันที่กิลด์ล่มสลาย เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยเซนอส แต่เธอกำลังเล็งธนูมาที่ผม พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก "เรย์... อย่าหันกลับมามองฉัน เพราะถ้าคุณเห็นหน้าฉัน คุณจะไม่มีวันได้กลับออกไปจากที่นี่พร้อมกับความลับนั้น" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของ "จอมเวทไร้นาม" มาจนถึงบทนี้ และขอให้เตรียมตัวรับมือกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในตอนถัดไปให้ดีนะครับ